ไนเจลจ้องมองมาทางฉันก่อนที่จะเสยะยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่ชวนให้หงุดหงิดใจเสียจริง ฉันจ้องมองไปที่ไนเจลนิ่งๆครู่หนึ่ง ไม่แสดงทีท่าสนใจอีกฝ่ายแล้วหันไปหาอาจารย์เอเฟรนด์
อาจารย์เอเฟรนด์มองฉันเหมือนจะถามอะไรบางอย่างก่อนจะพยักหน้าแล้วเปิดกรงสัตว์อสูรออกมา
เมื่อร่างที่ถูกขังเป็อิสระ มันก็กระโจนออกมาในทันที ด้วยความที่เป็สัตว์อสูรระดับต่ำ ทำให้มันเลือกที่จะเข้าโจมตีผู้คนที่มันพบเห็นในทันที
เดรัจฉานก็ยังคงเป็เดรัจฉานอยู่วันยังค่ำ
[ฟรอสต์!] ฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะเสกบอลน้ำแข็งก้อนเล็กเอาไว้ในมือ
ใจจริงก็อยากสร้างพวกทวนหรือหอกน้ำแข็งอยู่หรอก แต่ของพวกนั้นกินมานาเป็จำนวนมาก และในเย็นวันนี้ฉันมีแพลนว่าจะออกไปฝึกฝนพลังอยู่แล้วด้วย ดังนั้นแล้วฉันจึงเลือกวิธีที่ช่วยประหยัดมานาของฉันให้มากที่สุด
ฉันกำก้อนน้ำแข็งเอาไว้ในมือโดยที่ไม่ได้ปาออกไปในทันที
"ยัยนั่นกำลังจะทำอะไร?" ไนเจลมองมาทางฉันด้วยความสงสัย ว่าทำไมฉันถึงไม่เริ่มโจมตีเสียที
ไม่ทันที่จะให้ไนเจลได้คิดอะไรต่อ สัตว์สีขาที่มีเขาแหลมคมตรงหน้าก็พุ่งตัวเข้ามาหาฉันด้วยความรวดเร็ว
ฉันจ้องไปที่สัตว์อสูรตัวนั้นโดยไม่สนใจผู้คนที่อยู่รอบๆ พลางสมมุติสถานการณ์ขึ้นมาภายในใจว่าตอนนี้มีแค่ฉันกับสัตว์อสูรตัวนี้อยู่ที่นี่แค่สองอย่างเท่านั้น
เมื่อแรบบิทฮอร์นพุ่งเข้ามาจนใกล้ฉัน ฉันก็ใช้ทักษะะโตีลังกาหลบ และใช้โอกาสใน่ที่ลอยอยู่กลางอากาศในการปาก้อนน้ำแข็งในมือไปที่สัตว์อสูรตรงหน้า
เนื่องด้วยที่เป็ระยะที่ค่อนข้างจะประชิด ทำให้บอลน้ำแข็งกระแทกเข้าไปที่เขาของแรบบิทฮอร์นตรงๆ ส่งผลให้ร่างของแรบบิทฮอร์นลงไปชักกระตุกบนพื้น
ในจังหวะนั้นเอง ฉันเสกน้ำแข็งขึ้นมาอีกอันหนึ่ง แต่ในคราวนี้เป็มีดน้ำแข็งที่มีปลายแหลมคม ก่อนจะปาไปยังสัตว์อสูรที่ไม่สามารถขยับตัวได้
ปัก
มีดน้ำแข็งของฉันปักเข้าไปที่กลางตัวของแรบบิทฮอร์นอย่างเต็มแรง มันลุกขึ้นมากระดิกตัวอีกนิดหน่อยก่อนจะล้มลง และในจังหวะนั้นเองมันก็นิ่งไม่ขยับเขยื้อนอีก
ฉันจึงเดินเข้าไปหาร่างเ้าสัตว์อสูรตัวน้อยนี่ ก่อนจะใช้มีดที่ปักอยู่ตรงกลางตัวของมัน ในการเซาะซี่โครงของมันออก
ฉั่วะ กรุบ กรุบ กึก
ของเหลวสีแดงสดเปรอะไปที่ใบหน้าของฉันเล็กน้อยในตอนที่เซาะ มือของฉันเปื้อนไปด้วยเืของสัตว์อสูรตัวนี้ ร่างของแรบบิทฮอร์นตรงหน้าแผ่ออกเกิดเป็ร่องขนาดไม่ใหญ่มาก แต่พอที่จะให้ฉันล้วงมือของตัวเองเข้าไป
ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น ฉันล้วงมือเข้าไปในร่องอกของแรบบิทฮอร์น ััภายในตัวแรบบิทฮอร์นอุ่นลื่นชวนขยะแขยง ฉันใช้มือล้วงลงไปรอบๆจนกระทั่งเจอกับก้อนแข็งๆที่คาดว่าจะใส่แกนอสูรไว้ข้างใน ถึงแม้จะลื่นแต่ฉันก็คว้ามันเอาไว้แน่นแล้วกระชากมันออกมา
ฉั่วะ
เมื่อก้อนแข็งๆที่ฉันหยิบมันออกมาข้างนอกเผยสู่สายตาของเด็กคนอื่นๆ ฉันได้ยินเสียงหายใจเข้าของเด็กหลายๆคนรวมถึงเสียงกรีดร้องของเด็กผู้หญิง ในตอนนั้นเองเมื่อฉันมองออกไปก็เห็นในมือของตัวเองกำอวัยวะที่รูปร่างหน้าตาเหมือนหัวใจอยู่ เมื่อเห็นแบบนั้นฉันจึงพอจะเข้าใจขึ้นมาเล็กน้อยว่าเด็กคนอื่นๆคงจะสยองกับภาพที่เห็นตรงหน้า
อืม ฉันเองก็สยองตัวเองเหมือนกัน
แต่ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ ฉันก็รีบใช้มีดน้ำแข็งกรีดผ่าหัวใจของแรบบิทฮอร์นออก ภายในปรากฏผลึกแกนอสูรสีแดง เมื่อเห็นดังนั้นฉันก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ
เด็กๆหลายๆคนมองมาทางฉันด้วยสายตาหวาดกลัว แอบได้ยินเสียงพึมพำว่า กุหลาบต้องห้าม-โรเซ่นไมเดนอีกด้วย ท่านพี่เองก็มองมาทางฉันอย่างอึ้งๆ
ในขณะที่ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์ตรงหน้าดี ฉันก็ยกมือขวาขึ้นมาเขกหัวตัวเองเบาๆแล้วหลับตาแลบลิ้นออกมาเหมือนจะบอกว่า เผลอทำไปซะแล้วล่ะค่ะ เปเฮ๊ะ~
แปะๆ
ในตอนนั้นเอง อาจารย์เอเฟรนด์ก็ปรบมือให้ฉัน พร้อมทั้งแสดงสีหน้ายินดีเป็อย่างมาก
"นักเรียนคนอื่นๆสามารถดูอย่างริรินเป็ตัวอย่างได้นะ การใช้มานาที่ไม่สิ้นเปลืองจนเกินไป อีกทั้งยังสามารถลงมือหยิบแกนอสูรออกมาได้ด้วยตัวเอง" อาจารย์เอเฟรนด์เอ่ยอย่างชื่นชม
กลายเป็ไนเจลที่มองมาทางฉันด้วยสายตาที่เหมือนกับมองสัตว์ประหลาด
ท่านพี่มองมาทางฉันอย่างตื่นตะลึงครู่หนึ่งก่อนจะปรบมือ และเด็กคนอื่นๆก็เริ่มปรบตาม แต่ว่าสีหน้าของทุกคนดูเหมือนจะค่อนไปทางหวาดกลัวมากกว่ายินดี
"เอาล่ะ ในเมื่อสาธิตจบแล้ว ทุกคนก็มาเริ่มลงมือภาคปฏิบัติได้" สิ้นเสียงอาจารย์เอเฟรนด์ ก็มีกล่องสี่เหลี่ยมสีดำ 9 กล่องปรากฏขึ้นอยู่กลางอากาศ
นักเรียนคนอื่นๆหน้าซีดลงเล็กน้อย โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงในห้อง แต่ก็ไม่แปลกอะไรเท่าไหร่ เพราะว่าฉันเองก็รู้สึกขยะแขยงตอนที่ล้วงมือเข้าไปในตัวแรบบิทฮอร์นเหมือนกัน
ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆวิตกกังวล ฉันก็คิดถึงเื่ที่อาจารย์เอเฟรนด์ทำในห้องเรียน ในตอนนั้นอาจารย์เอเฟรนด์ผ่าร่างของแรบบิทฮอร์นโดยมิมีเืไหลออกมาติดมือแบบฉัน
อาจารย์เอเฟรนด์สมเป็ปรมาจารย์เวทจริงๆ ถ้าอย่างนั้นในเป้าหมายอันสั้นของฉัน ตั้งเอาไว้ว่าจะผ่าตัวสัตว์อสูรโดยที่ไม่ให้เืไหลเลอะเทอะแบบนี้ดีไหมนะ? ไม่สิมันจะต้องดีมากแน่ๆ
เพราะว่าเนื้อของสัตว์อสูรบางชนิดก็สามารถแปลงเป็เงินได้เหมือนกัน ถ้าหากหลีกเลี่ยงร่องรอยที่เกิดจากการล่าได้ ย่อมจะต้องได้ราคาดีกว่าอย่างแน่นอน!
ถ้าหากว่ามีเงินล่ะก็ จะสามารถหลบหนีออกจากอาณาจักรทั้งหกไปสู่ดินแดนอื่นได้ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ท่านพี่เอลิออทเกิดคลั่งไล่ล่าฆ่าฉัน!! นอกจากนี้ถ้ามีมากพอ ก็จะสามารถซื้อบ้านสักที่อยู่แล้วทำงานของนักผจญภัยได้อีกด้วย! เริ่มมีแรงฮึกเหิมในการฝึกพลัง่เย็นขึ้นมาแล้ว โอ้ว! เอาล่ะริรินสู้ๆ! สู่เส้นทางการเป็เศรษฐีนักผจญภัยหนีจากธงหายนะให้ได้!!
4K
