หัวใจซ่อนรัก

หลังจากที่ชายหนุ่มกดโทรศัพท์หานิลอยู่นานก็ยังไม่สามารถติดต่อเธอได้ ช่องทางติดต่ออื่นๆเธอบล็อกเขาไว้หมดแล้ว เมื่อหมดหวังเขาจึงนั่งกุมขมับอยู่ใต้ตึก“พีเป็นไรวะ” เคนเข้ามาทัก“นิลลาออก กูไม่รู้เค้าไปไหน”“ถามน้ำใจหรือยัง” “ถามแล้ว บอกไม่รู้” พีมองหน้าเคน แววตาสิ้นหวัง“เข้มแข็งไว้เพื่อน มึงกำลังจะเป็นพ่อคนนะโว้ย ทางเดินนี้มึงเลือกเอง มึงต้องอดทน”“ถ้าของที่เป็นของเรา..ยังไงมันต้องกลับมา แต่ถ้าไม่ใช่ ต่อให้ไขว่คว้ายังไงมันก็ไม่มีทางได้คืน” เคนให้ข้อคิดตบบ่าเพื่อนให้กำลังใจ-1 ปีผ่านไป-วันเรียนจบของพีระและเพื่อน มีคนมาร่วมแสดงความยินดีกับเขามากมาย รุ่นพี่ รุ่นน้อง เพื่อนๆ ญาติและคนสนิท แต่เขามองหาใครบางคน“มึงมองหาใคร” เคนถาม“มึงน่าจะรู้ว่าดี”“มึงยังลืมเขาไม่ได้หรือวะ นี่ก็ผ่านมานานแล้ว”“ถ้ามันลืมกันง่ายๆคงดี กูแค่หวังว่าเขาจะมา”“เขาจะมาทำไม วะ ”“ไม่รู้สิ แค่แอบหวังว่าเขายังไม่ลืมกู เหมือนที่กูรอเขาอยู่”“นี่มึงยังไม่เลิกตามหาเขา” เคนตั้งคำถาม“เออ สิ ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิต กูก็จะหาให้เจอ”“แล้วพอเจอเขา มึงจะทำไรได้ ตอนนี้เส้นทางระหว่างมึงกับเขามันขนานกันไปแล้ว”“นั่นสิ แล้วกูหวังอะไรอยู่นี่”“ไปเถอะ ถ่ายรูปกัน” เคนคว้าแขนเพื่อนให้เดินตามระหว่างนั้นเขาเห็นด้านหลังผู้หญิงคนหนึ่งในระยะไกล เธอกำลังเดินไปยังประตูทางออก “ไปก่อนเดี๋ยวกูตามไป“ พูดจบวิ่งตามผู้หญิงคนนั้นออกไป แต่เมื่อไปถึงเขาก็ไม่เจอเธอแล้ว มองหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ “เราคิดถึงเค้ามากขนาดเห็นคนอื่นเป็นเค้าเลยหรือวะ” พีระพูดคนเดียว สีหน้าผิดหวัง เดินกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนหลังจากนั้นสองปี พีระมุมานะทำงานในธุรกิจของตระกูลก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้อำนวยการ โดยเขาทำให้คณะผู้บริหารและพนักงานยอมรับด้วยความสามารถของเขาเอง สามารถขยายธุรกิจไปไกลอีกหลายประเทศทั้งในเอเชียและยุโรป เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จ อายุน้อยที่สุด 25 ปี และในตอนนี้เขามีสถานะหนุ่มโสด รูปหล่อ เป็นที่หมายปองของสาวๆอีกครั้ง โดยที่ยังไม่มีใครรู้เรื่องอดีตที่ผ่านมาของเขา-ร้านอาหารกึ่งผับ-“ผู้หญิงสวยๆโต๊ะนั้น มองมึงจังวะพี ลองหน่อยไหม” เคนพูดหยอกเพื่อน ซึ่งตอนนี้เขาเองก็กลายเป็นนักธุรกิจ มีกิจการส่งออกเสื้อผ้ารายใหญ่ซึ่งเป็นกิจการของตระกูลเก่าแก่ของครอบครัว โดยทั้งสองชวนมานั่งกินเหล้าด้วยกัน“อืม ก็คนมันหล่อ อยาก.. ก็เข้ามาหากูเองสิ” “เชี่ย หลงตัวเองตลอดชาติ กูนึกว่าตั้งแต่นิลทิ้งมึง มึงจะทิ้งนิสัยเดิมๆละ” “ตอนนี้เธออยู่ไหนละ เวลาแม่งเครียดๆ พวกเราต้องปล่อยน้ำ..อะ” “แล้วกูจะทำไงวะ ถ้ารอแต่คนเดียว รู้ว่ากูอยู่ที่เดิม แต่แม่งใจดำ ไม่เคยติดต่อมาเลย” “มึงทำใจได้ละ” เคนเอียงหน้าถาม ต้องการคำตอบ“ไม่เลยวะ แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป.. ” “ได้เวลาปล่อยของละวะ พีระพูดจบ” หญิงสาวรูปร่างดี หน้าตาสวยเดินมาโต๊ะชายหนุ่มและแล้วก็เหมือนทุกครั้ง พีระเดินออกไปพร้อมสาวสวย สามชั่วโมงต่อมา เมื่อทั้งสองต่างหมดแรง ต่างคนต่างสวมเสื้อผ้า พีระโยนเงินปึกใหญ่ให้กับหญิงสาว “นี่ หมายความว่าไง คุณเห็นฉันเป็นผู้หญิงหน้าเงินหรือไงพีระ”ชายหนุ่มยักไหล่ รู้ชื่อเขาซะด้วย “ค่าตัวเธอไง วันนี้หลายรอบคงเหนื่อยเป็นพิเศษ”“นิสัยจริงๆคุณเลวแบบนี้เองนะเหรอ” หญิงสาวน้ำตาคลอ“เธอเข้าหาฉันเอง ก็ได้กันสองฝ่าย ชิลๆ ” ชายหนุ่มพูดเป็นเรื่องปกติ ส่งสายตาเย็นชา“แต่ฉันเป็นเมียคุณแล้วนะตอนนี้ จะมาทิ้งฉันแบบนี้ไม่ได้” หญิงสาวจ้องหน้าสายตาเอาเรื่อง“เป็นเมียฉันเหรอ ฝันไปเถอะ ชาตินี้ฉันมีเมียแค่คนเดียว นอกนั้นคือคู่นอน เธออ่อยฉัน แล้วฉันแค่ตอบสนอง เธอจะเรียกร้องอะไร““เธอจะไปดีๆหรืออยากให้ฉันร้ายกับเธอก็เอา” ชายหนุ่มตวาดดังลั่น หน้าตาดุดัน แววตาเรืองแสง “ฉันจะแช่งให้ผู้หญิงที่คุณรัก เห็นคุณค่าของคุณเหมือนที่คุณทำกับฉันตอนนี้ “ชายหนุ่มตรงเข้าบีบคางหญิงสาวอย่างแรงอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่ หญิงสาวร้องไห้แสดงอาการเจ็บ เขาเลยปล่อยเธอไป“แม่งเอ้ย กล้าแช่งกูเหรอ” ชายหนุ่มคำรามชายหนุ่มนั่งคิดถึงความหลังครั้งเก่า หลายปีที่เขาออกตามหานิลแต่ไม่เคยเจอ เขาอยากรู้เหตุผลจริงๆว่าทำไมเธอถึงได้ทำอย่างนี้ เขาหวนคิดคำพูดถึงเคนที่บอกว่า “ถ้าของที่เป็นของเรา..ยังไงมันต้องกลับมา แต่ถ้าไม่ใช่ ต่อให้ไขว่คว้ายังไงมันก็ไม่มีทางได้คืน” เขาท้อและเลิกตามหาเธอ และยังใช้ชีวิตเสเพลเพื่อให้ลืมความผิดพลาดในอดีต@บริษัทPR คอร์ปอเรชั่น“ผู้อำนวยการคะ ท่านประธานเรียกพบคะ” เลขาหน้าห้องแจ้ง เมื่อเขาเดินทางมาถึงห้องทำงาน “พ่อเรียกผมมาพบ มีอะไรแต่เช้าครับ” พีระทักท่านประธานซึ่งเป็นพ่อของตนเอง“ฉันอยากให้แกไปคุมการก่อสร้างโรงแรมที่เชียงใหม่”“ความจริงฉันส่งใครไปก็ได้ แต่แกจบด้านนี้มาโดยตรงน่าจะทำได้ดีกว่า”“ครับพ่อ ตอนนี้ก่อสร้างเกือบ 50% อีกไม่นานคงเสร็จ”“เร่งให้เสร็จภายใน 3 เดือนนี้นะพี ให้ทันช่วงปีใหม่” “ครับพ่อ ผมจะให้เลขาจองตั๋ววันนี้เลยครับ”@เชียงใหม่พีระมาคุมงานก่อสร้างที่นี่ได้หลายวันแล้ว วันนี้เขาลงพื้นที่ก่อสร้างโดยมีผู้จัดการคอยรับคำสั่ง การก่อสร้างคืบหน้าไปมาก อาจจะเสร็จเร็วกว่ากำหนด “ผู้อำนวยการครับ การตกแต่งสวนหย่อมด้านหน้ามีผู้ยื่นเอกสาร 5 ราย พรุ่งนี้จะมีการนำเสนอเวลา 09.00 เช้านะครับ ที่โรงแรมเมริน่า (โรงแรมในเครือ) ข้อมูลอยู่บนโต๊ะแล้วครับ“อืม เดี๋ยวผมไปดู งานอย่างอื่นเรียบร้อยไหม”“ส่วนที่ปรับแก้ตอนนี้เสร็จหมดแล้วครับ เหลือแค่ในส่วนตกแต่ง“ใกล้เลิกงานแล้ว แนะนำร้านกาแฟอร่อย บรรยากาศดีๆให้หน่อย ง่วงมาก” พีระหันไปถามชนินท์ ซึ่งเป็นผู้จัดการโครงการ“ครับ ร้านนี้กาแฟอร่อยเวอร์ ขนมเค้กรสชาติถูกปาก แถมเจ้าของสวยมากๆๆครับ”“จริงเหรอ พี่คงไปบ่อยนะสิ” พีระเรียกผู้จัดการโครงการว่าพี่ เนื่องจากอายุเยอะกว่า“ก็บ่อยแหละครับ ขนมอร่อยๆ ใบหน้าหวาน ทำให้คลายเครียดได้ดี”“งั้นเชียว งั้นต้องลองซะแล้วว่าจะสวยจริงไหม”**************************เขาและเธอจะกลับมาพบกันอีกครั้งได้หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 เธอ

นิยายแนะนำ

หัวใจซ่อนรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 25 เธอ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้