ผมใส่ชุดเกาะและอาวุธคู่กาย พร้อมที่ไปบวกกับัแล้วผมเข้าไปในเมืองและเห็นัตัวใหญ่กำลังไล่กินพวกชาวบ้านแมวอยู่ แม้แต้พวกทหารก็ยังไม่กล้าที่จะไปช่วยชาวบ้าน เพราะกลัวที่จะกลายเป็อาหารไปด้วย แต่ผมก็ได้เห็นลูกแมวตังหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมตึกและแม่แมวกำลังหาลูกน้อยอยู่และเมื่อทั้งคู่เจอแม่ก็ได้กอดลูกไว่ แต่ทันใดนั้นเลยเ้าัก็ได้เลือบไปเห็นทั้งคู่ มันจึงวิ่งเข้าไปเพื่อหวังที่เคมือบทั้งคู่ แต่มันไม่ล่ายอย่างงั้นหลอก ผมเข้าไปช่วยทั้งคู่ได้โดยการะโสับหัวเ้าัไปทีหนึ่ง แต่มันก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรมากนัก ผมจึงโจมตีไปอีกครั้งหนึ่งแต่ก็ไม่เป็ผล ิัมันหนามากเจาะไม่เข้าเลยผมคงงานเข้าแล้วที่นี่ มันใช้หางฟาดผมกับ จนผมกระเดนไปไกลแต่ผมก็ลุกขึ้นมาแล้วไปบวกกับมันต่อ
2ชั่วโมงผ่านไป
ตอนนี้ตังผมเหนื่อยล้า ชุดเกาะเริ่มแตกออกที่ละส่วน ในขณะที่เ้าัได้รับาเ็เพียงแค่เล็กน้อย
"ทำอย่างไงดีล่ะ ขืนเป็แบบนี้เราตายแน่ เ้าันั้นมันต้องมีจุดอ่อนบางเอ๋.... เมื่อก่อนเราก็เคยเล่นเกมแนวRPGผจญภัยมาบางจุดอ่อนของมันถ้าจะมีอยู่ที่เดี่ยวก็คือ.... "
"อ่อ ใช่แล้ว จุดอ่อนของมันอยู่ที่คอหอยบริเวณใกล้ๆคางมัน มันเป็จุดอ่อนโดยพื้นฐานของั"
หลังจากนั้นผมก็ลองเสี่ยงเข้าไปโจมตีที่จุดนั้นของมัน ปรากฎว่ามันได้ผลเ้าันั้นได้สิ้นชีวิตไปแล้ว
ชาวบ้านกับทหารเมื่อเห็นว่าเ้าัตายแล้วต่างก็ดีใจกันยกใหญ่
"เย้ๆๆ ไอ้ัตายแล้ว พวกเราไม่ตายแล้ว "
แต่ผมในตอนนี้อ่อนแรงมากและได้รับาเ็สาหัส ผมไม่มีแรงแม้แต่จะยืนตัวผมจึงได้ล้มลงและหมดสติไป
ผมตื่นขึ้นมาในห้องแห่งหนึ่ง ร่างกายของผมที่เต็มไปด้วยาแในตอนนี้ก็ได้รับการรักษาแล้ว แต่แล้วก็ท่านาาก็ได้เข้ามาในห้องผม
"เป็อย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นยัง"
"ยังรู้สึกปวดตามตัวอยู่บ้างครับ แต่ก็ไม่เป็อะไรแล้ว"
"งั้นหรอ ไม่เป็ไรก็ดีแล้ว ข้าเองก็มีอะไรบ้างอย่างจะบอกเ้าเช่นกัน แต่ตอนนี้เ้ายังต้องนอนพักฟื้นฟูร่างกายขอลเ้าก่อน หาดีเมื่อไรเดี่ยวค่อยว่ากัน"
2วันผ่านไป
ผมได้หายดีแล้วและเห็นว่าพระาามีเื่จะคุยกับเราด้วย หลังจากนั้นเขาก็ได้ลงจากเตียงแล้วไปที่ท้องพระโลง
"ท่านาาท่านมีเื่อะไรจะบอกผมรึ"
แต่แล้วเ้าชายก็ได้พูดแซงขึ้นมาว่า
"จะเื่อะไรล่ะ ก็เื่เมื่อคราวก่อนไงล่ะ การปะาแกน่ะล้มเหลว แต่คราวจนี้ะไม่เป็อย่า---"
"จะไม่มีการปะาใดๆทั้งนั้น"
"ห่า! หมายความไงเสด็จพ่อ ก็เราตกลงกันแล้วไม่ใช้ว่ามันต้องตายและทำไมท่านถึงได้"
"ขอโทษด้วยเ้าลูกชายข้าได้สัญาญากับเขาไว้ว่าแล้วถ้าเขาปราบัได้ข้าจะอภัยโทษให้เขา เมื่อาาตรัสไปแล้วไม่สามารถถอนคำพูดได้"
"ไม่จริงท่านพ่อ หน่อยแก ถึงท่านพ่อจะให้อภัยแกแต่ข้าผู้นี่ไม่มีวันให้อภัยกับมนุษย์สารเลวอย่างแกแน่ ข้าจะแก้แค้นให้กับเฟน่า คอยดูเถอะ"
หลังจากนั้นเ้าชายก็ได้เดินจากไปด้วยความแค้นที่เต็มอก
5K
