แด๊ดดี้สุดที่รัก

แด๊ดดี้สุดที่รัก

     ตอน ขยำขยี้

     ฮือ! ๆ เสียงร้องไห้กระซิกๆดังอยู่ข้างๆเตียงนอนขนาดใหญ่ 

    ร่างเพรียวบางนั่งงอตัวอยู่บนเก้าอี้ข้างๆเตียง ใบหน้าเรียวเล็กฟุบลงข้างๆเอวหนุ่มใหญ่ สองมือเล็กๆกุมจับมือข้างซ้ายของเขาที่ใหญ่และร้อนผ่าว

    "อย่าเป็๲อะไรนะคะ อยู่กับหนูก่อน" เนเน่พึมพำเบาๆ จากนั้นเงยมองทะลุกระจกโดมขึ้นไปบนฟ้าแล้ววอนขอดวงดาวที่ทอแสง

    "ขอให้เค้าอยู่กับหนูนานกว่านี้ไม่ได้หรือคะ" 

    ดวงตาแดงก่ำกราดมองหมู่ดาวระยิบระยับแล้วหันไปต่อว่าพระจันทร์ที่สุกสว่าง "ทำไมต้องเป็๲แบบนี้ พ่อแม่แท้ๆก็ทิ้งหนูไป จะมีพ่อดีๆซักคนก็จะพรากเค้าจากหนูไปอีกหรือคะ ฮือ! ๆ " 

    ธาดาแข็งแรงได้ราวๆอาทิตย์นึง จากนั้นเค้าค่อยๆทรุดลงเพราะยาหมดฤทธิ์ ต้องรออาทิตย์หน้าถึงจะได้ยาใหม่และฟอกไตจึงจะกลับมาลุกไหว จะว่าไปแล้วเค้าก็เป็๲โรคประหลาดที่หายากมาก หากเป็๲คนจนคงจะตายไปนานแล้ว

    สาวน้อยกอดแขนใหญ่ๆแล้วทาบแก้มลงมาบดกล้ามโตๆ ฮือ! ๆ ๆ เธอแอบร้องไห้ด้วยความเสียใจ กระนั้นยังไม่วายต้องอั้นเสียงเอาไว้ให้เบาที่สุดเพราะกลัวคุณพ่อตื่น

    ซักพักใหญ่ๆสาวน้อยก็เริ่มม่อยหลับลงทั้งคราบน้ำตาเต็มแก้ม

    "เน เนจ๋า ปวดฉี่จังเลย" เสียงคุณพ่อดังเบาๆ เค้าเขย่าแขนตัวเองให้ใบหน้าสาวน้อยสั่นตาม

    "อื๋อ! ว่าอะไรนะคะ"

    "ปวดฉี่จ๊ะ" เสียงราบเรียบแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกแฝงความสุภาพและหนักแน่น ในคำเพียงสามคำสาวน้อยก็รับรู้ได้ว่าเขาเปลี่ยนไปจากเพลย์บอยคนเดิมมาก

    "รอแป๊บนะคะ หนูไปเอากระโถนฉี่ก่อน" สาวน้อยลุกลี้ลุกลนวิ่งไปห้องน้ำ (ธาดาลุกเดินไม่ไหว)

    เด็กสาวกลับมาพร้อมกับกระโถนฉี่แบบของผู้ป่วยที่มีคอยาวๆแบบพลาสติกขาว เธอยืนงงอยู่ข้างๆเตียงว่าจะต้องทำยังไง เพราะวันก่อนธาดายังพอจะกระเผกเดินไหว ทว่าคืนนี้ดูสาหัส

    "เดี๋ยวถอดเอง หนูจับไว้นะอย่าให้หก" น้ำเสียงสุภาพและราบเรียบเช่นเคย ใบหน้าคมขาวสะท้อนแสงจันทร์วิ๊งค์ๆ (หลังคาเป็๲กระจกรอบด้าน)

    ฝุ่บฟลั่บ! ๆ คุณพ่อจับกางเกงร่นออกแล้วควักล้วงเอาแท่งลำอ่อนๆออกมาตั้งลำรอสาวน้อย

    ฮือ! เนเน่ครางในใจขณะที่จับกระโถนขึ้นมาวางที่ง่ามขาพ่อ เธอจับคอกระโถนมาจ่อที่ปากลำหัวบานๆด้วยมือสั่นระรัว

    "ชะ ช่วย ๆ หน่อย" ธาดาเอ่ยขอเพราะเขาโงหัวขึ้นมามองหว่างขาของตัวเองไม่ไหว

    อึ๋ย! เนเน่หยีตาและเอามือซ้ายเอื้อมไปจับรวบลำสีขาวที่นุ่มนิ่ม มือขวาจับปากโถฉี่สวมเข้ามาในหัวบานแดง

    อืออ! ธาดาครางแล้วฉี่จ๊อก! ๆ ออกมา 

    เนเน่รู้สึกว่าของคุณพ่อมันหนุบหนับและเต้นตุบๆอยู่ในกำมือของเธอ แค่ชำเลืองดูโคนลำก็รู้เลยว่าถ้าแข็งตัวมันต้องใหญ่เอามากๆ 

    มองไปรอบๆเห็นลำสีขาวสะอาดสะอ้านแถมยังแดงระเรื่อเหมือนแก้มเด็ก มองหัวบานถอกสีแดงตรงปลายแล้วชวนสยิวในท้องเหลือเกิน หัวที่บานเป็๲ดอกเห็ดมีขอบเงื่ยงที่ขรุขระสีแดงรอบ 

   พาลคิดไปไกลว่าถ้ามันเข้ามาแล้วตรงเงี่ยงนั้นจะเสียดสีจนรู้สึกยังไง ความคิดมันผุดขึ้นมาเองเพียงแค่มอง

    "เน หนูไม่ต้องเฝ้าก็ได้นะ" ธาดาเอ่ยบอกขณะที่ฉี่ยังไหลอยู่ เหมือนเค้าอั้นเอาไว้นานมาก

    สาวน้อยเพิ่งได้สติ เธอสะบัดหน้าแล้วเงยหนีลำเอ็นขึ้นไปมองหน้าพ่อ "ทำไมล่ะคะ" 

    "อันที่จริงหนูไม่ต้องคอยดูแลใกล้ชิดขนาดนี้ก็ได้ ให้พยาบาลวิชาชีพเค้าทำดีกว่า" ธาดาตอบเสียงเบาหวิวแต่ก็พอจับใจความได้

    "ทำไมล่ะคะ หนูทำไม่ดีเหรอ" เนเน่ถาม (เธออยากดูแลคุณพ่อให้ดีที่สุด)

    "เปล่าจ๊ะ มันรู้สึกผิดน่ะ" ธาดาตอบพร้อมฉี่ที่หยุดไหล เนเน่ยังกำรอบลำนุ่มๆไว้ในอุ้งมือซ้าย

    "ผิดยังไงคะ หนูยินดีจะดูแลคุณ ไหนว่าจะใช้เวลาที่เหลือให้มีความสุขที่สุดด้วยกันล่ะคะ" สาวน้อยทวงสัญญา

    "เปล่า หนูไม่ผิด นี่เองที่รู้สึกผิด" ธาดาเอ่ย

    "ยังไงคะ หนูไม่เข้าใจอยู่ดี" 

    ฟู่ว! คุณพ่อสุดหล่อถอนหายใจก่อนจะหลับตา เค้าสารภาพออกมาด้วยความจริงด้วยสำนึกผิดที่ไม่อยากจะปิดบังอะไรใครก่อนลาโลก

    "ก็เมื่อก่อนไม่ได้คิดจะเลี้ยงหนูให้ดีๆ แค่คิดว่ารับเด็กกำพร้ามาเลี้ยงก็ได้บุญแค่นั้น" 

    "หา เหมือนเลี้ยงแมวตัวนึง หรือหมาน่ะเหรอคะ" เนเน่เอ่ย สองมือเกร็งจนสั่น

    อูย! ๆ คุณพ่อไม่ตอบแต่กลับร้องคราง มือน้อยๆของเด็กสาวบีบขยำแท่งของเขาโดยบังเอิญ

    "ใช่ไหมคะ" สาวน้อยกระแทกเสียงแล้วกัดฟันกร่อดๆ มือของเธอขยำลำนุ่มนิ่มขาวโพลนจนแดงเถื่อกคามือ

    ปึ่ด! ๆ ๆ ลำขยายออกจนพองล้นมือ เด็กสาวก้มมองอย่าง๻๠ใ๽ แท่งแดงๆที่ยาวใหญ่มันเหมือนภาพของฝรั่งที่เธอเซิร์ชดูวันก่อนเลย

    ตุบ! ๆ ๆ มันเต้นอยู่ในอุ้งมือจนเหมือนไฟฟ้าแล่นสวนขึ้นมาทางข้อมือ เสียวแปล๊บๆเเล่นขึ้นมาที่แขนซ้าย ไล่ขึ้นมาทะลุหัวใจจนเสียววาบหว๋าม

    อื่อออ! สาวน้อยครางอย่างลืมตัวเมื่อเห็นแท่งลำนั้นพองอีก แล้วมันก็พองอีกจนมือเธอคลายด้วยใหญ่จนกำไม่รอบ

    "อูย! ขอ ๆ " ธาดาจะขอโทษแต่พูดไม่ออก ใบหน้าเล็กๆนั้นกับปากสีชมพูที่อ้าออกทำให้เค้าคิดอะไรดีๆไม่ได้เลย

    เนเน่วาวกระโถนลงบนเตียงแล้วเอาสองมือมากำรอบต่อกัน เธอพบว่ามันยาวจนปลายล้นเลยกำมือออกมาอีก

    "เห็นหนูเป็๲แค่สัตว์เลี้ยงเหรอคะ" สาวน้อยพูดกับแท่งลำและบีบมัน บีบจนปลายสั่นหงึกๆชี้หน้าของเธอ

    อาา! ใช่! เอ้ย! ไม่! คุณพ่อครางกระเส่า จับใจความไม่ได้เลย

    เค้าคิดอะไรกับเรานะ ถ้าไม่คิดทำไมแข็งยังงี้! เนเน่คิดในใจ ตาก้มมองหัวบานรูปดอกเห็ดมันมีมีน้ำใสๆกำลังปริออกปากรู

    ลำร้อนๆเต้นตุบๆจนแทบจะได้ยินเสียง เส้นเ๣ื๵๪เส้นเอ็นปูดโปนที่พันรอบลำดูแล้วสยิวใจ

    กร่อด! ๆ เธอกัดฟันด้วยความหมั่นเขี้ยว ความโกรธทำให้สติหลุดจนบีบลำรักแทบจะแหลกคาไม้คามือ

    โอ๊ย! ๆ ๆ คุณพ่อร้องเสียงหลงด้วยความแข็งจนเ๽็๤ป๥๪ทรมาน

    อุ้ย! สาวน้อย๻๠ใ๽ตัวเอง

    "จำไว้นะคะ ต่อให้จะเลี้ยงหนูเป็๲สัตว์เลี้ยง หนูก็ไม่ลืมบุญคุณคนค่ะ" เธอแสร้งทำหน้าปกติแล้วพูดกลบเกลื่อน เหมือนไม่ได้สนใจของแข็งในมือทว่าจริงแล้วขาอ่อนจวนแทบจะทรุดลง 

    "ถ้าต่อจากนี้บอกว่าจะดูแลหนูให้ดีที่สุดก็เหมือนโกหกเพราะนี่กำลังจะตาย" ธาดาเอ่ยอย่างน่าสงสาร เค้าไม่เหลือเวลาแล้ว

    "หนูไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แล้วคุณน่ะแข็งใส่มือหนูทำไม" เนเน่หลุดปากถาม ด้วยเห็นว่าพ่อเลี้ยงอ่อนแอคงทำอะไรเธอไม่ไหว

    "โถ่ ของผู้ชายมันแข็งหมดแหละ ดูซิอากาศหนาวแบบนี้" 

    "แล้วไม่ได้คิดอะไรไม่ดีกับหนูใช่ไหมคะ" เนเน่ย้ำและมองตารอจับผิด

    "ไม่คิดนะ ไม่ได้คิดเลย ใช่ๆ" คุณพ่อพูดเองเออเอง ใบหน้าหล่อๆดูเลิ่กลั่ก เหงื่อก็แตกพลั่กทั้งๆที่แอร์เย็นฉ่ำ

    "แล้วไปค่ะ" สาวน้อยจับกระโถนลุกเดิน

    ถ้าเค้าตอบว่าคิดเราจะทำยังไงนะ หนีออกจากบ้านไหม!