“งานครบรอบสามสิบปีของอำเภอ?” อัญจรีทวนคำพูดของกังสดาลซึ่งมานั่งเล่นที่บ้าน่วันเสาร์โดยมีศุภกิจกับธรรมตามมาด้วย
หลังจากขุดไข่แมงมันในครั้งนั้นเธอและกังสดาลก็สนิทกันจนไปมาหาสู่ที่บ้านได้ ความสนิทสนมได้ลามไปถึงศุภกิจด้วยส่วนธรรมนั้นไม่ต้องพูดถึง หลังจากช่วยงานที่วัดเป็ที่เรียบร้อยเขาจะมาขลุกอยู่ที่บ้านของอัญจรีเป็ประจำเนื่องจากตอนนี้ทั้งครอบครัวไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้านมากนักดวงตาจึงจ้างธรรมมาปลูกผักและดูแลผักให้ ธรรมเป็คนมือเย็นเหมือนดวงตา ผักที่เขาปลูกเขียวขจีไปทั่วสวนแล้วในตอนนี้
“ใช่ มีตั้งสามวันสามคืน มีหนังกลางแปลง ลิเกแล้วพวกรถไต่ถัง ชิงช้า์ก็มีพี่บุญดีที่เคยอยู่วัดบอกว่าจะยกที่ขายของในงานให้หนึ่งที่ พี่เลยชวนกิจไปขายด้วยว่าจะทำลูกชิ้นปิ้งขาย” ธรรมอธิบายยืดยาว
อัญจรีนึกภาพงานวัดหรืองานประจำปีของแต่ละจังหวัดออกนอกจากจะมีกิจกรรมของส่วนราชการที่เกี่ยวข้องแล้ว ยังมีสิ่งบันเทิงต่าง ๆ อีกมาก รวมถึงร้านขายของหลากหลาย จึงดึงดูดให้ผู้คนมาเดินเที่ยวกันอย่างหนาแน่น แต่ว่า...
“ลูกชิ้นปิ้งคนขายเยอะ” อัญจรีท้วงในทันที
อย่ามองว่าเธออายุแค่ห้าขวบเพราะการพูดที่ฉะฉาน สามารถโต้ตอบได้ในทันทีของอัญจรี ทำให้เพื่อนวัยเดียวกันและเพื่อนรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ตรงหน้าต่างรับฟังความคิดเห็นเธออยู่เสมอ
ศุภกิจลังเล “งั้นปลาหมึกแห้งปิ้งไหมน้ำจิ้มเด็ด ๆ แม่พี่ทำน้ำจิ้มอร่อย”
“ปลาหมึกแพง แล้วคนก็ขายมากเหมือนกัน”
อัญจรีสาดน้ำเย็นใส่
คราวนี้ผู้ฟังทั้งสามต่างทำหน้าจ๋อย
“แล้วจะขายอะไร ขนมอื่นทำไม่เป็สักอย่างอัญทำขนมเป็ไหม” กังสดาลหันมาถาม
คราวนี้เป็ฝ่ายอัญจรีทำหน้าจ๋อย
“อ้อยควั่น”ธรรมนึกไปถึงดงอ้อยที่อยู่หลังวัดซึ่งกำลังแก่ได้ที่
“ปอกไม่ทัน มีดบาดมือด้วย” อัญจรีส่ายหน้า
“ข้าวโพดต้มไหม” ศุภกิจเสนอ
“เสียง่าย”
“แล้วขายอะไรดีที่ไม่เสีย” ธรรมหันมาถามตรง ๆ
อัญจรีคิดไปถึงงานประจำปีครั้งล่าสุดที่เธอเคยไปเมื่อชีวิตก่อนมีของขายแทบทุกประเภท สินค้าก็ไม่ต่างจากยุคปี พ.ศ.2536ในตอนนี้นัก เพียงแต่ยุคสามสิบปีให้หลัง คนขายเน้นสร้างภาพลักษณ์สร้างกระแสในสื่อสังคมออนไลน์กระตุ้นให้คนอยากมาซื้อ ทั้ง ๆ ที่เมื่อได้ลองกินแล้วก็รสชาติธรรมดาทั่วไป บางรายถึงกับติดลบเสียด้วยซ้ำ
แล้วงานนี้มีแค่สามวันและคนขายก็เป็เด็กอายุย่างสิบเอ็ดปีสองคนเท่านั้นควรขายของที่ง่ายต่อการจัดการมากกว่า
มันมีอะไรที่น่าขาย ง่าย ไม่เน่าเสียและดูแตกต่างจากคนอื่นบ้างนะ
แล้วภาพขนมในร้านของวิรัชก็ลอยมาเข้าหัวดวงตาของอัญจรีสว่างวาบ
หลังจากนั้นสี่หัวเล็ก ๆ ก็สุมเข้าหากันพร้อมเสียงคุยกันจุ๊กจิ๊กนับชั่วโมงและจบลงด้วยการมีหุ้นส่วนการขายเพิ่มอีกหนึ่งคนคืออัญจรี
แล้วเด็กอย่างเธอจะเอาเงินที่ไหนไปลงทุนกับพี่ทั้งสองคนได้ล่ะ?
ไม่เห็นยาก
อัญจรีนั่งหน้าหมองอยู่ที่แคร่ตรงลานหน้าบ้านทำเอาสมาชิกในครอบครัวต่างรุมถามด้วยความเป็ห่วง
หลังจากบอกเล่าถึงสาเหตุและนั่งทำตาแดงอยู่ร่วมชั่วโมงทุกคนในบ้านก็ต่างช่วยกันสมทบทุนให้อัญจรีเพื่อลงทุนในครั้งนี้คนละหนึ่งร้อยห้าสิบบาทโดยไม่บ่นหรือแสดงสีหน้าไม่พอใจเลยสักนิดพวกเขาสามารถให้ได้ทุกอย่างตามที่เธอร้องขอเสมอ
และในการดีใจครั้งนี้ของอัญจรีก็มีความซาบซึ้งตีคู่ขึ้นมาพร้อมตำหนิตัวเองไปด้วยที่ไม่เคยเห็นความรักที่พ่อแม่และยายมอบให้ในชีวิตก่อน
ส่วนดวงฤทัยและตรีนั้นถึงกับลงทุนไม่ไปขายน้ำพริกในเมือง่วันงานเพราะ้ามาช่วยเด็ก ๆ ขายลูกกวาดเม็ดละห้าสิบสตางค์มากกว่า
ความคิดนี้ได้มาจากอัญจรีที่นึกไปถึงลูกกวาดและขนมหวานหลากสีสันในร้านของวิรัชบวกกับนึกไปถึงยุคอีกสามสิบปีข้างหน้าที่มีการขายลูกกวาดและเจลลีแบบชั่งขีดทั้งในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ตามตลาดนัด และตามงานเทศกาลต่าง ๆ ซึ่งขายดิบขายดี คนแห่เข้ามาตักเข้ามาเลือกโดยเฉพาะเด็ก ๆ และวัยรุ่น
แต่ในครั้งนี้อัญจรีตั้งใจเลือกขนมที่มีเปลือกหุ้มเพราะไม่มีกำลังหาซื้อโหลใส ๆ สำหรับใส่ขนมที่ไม่มีเปลือกหุ้ม อีกอย่างขนมแบบนั้นมีปัญหาในการเก็บรักษาและปนเปื้อนได้ง่าย เธอตั้งใจจะเทลงกระบะไม้กว้าง ๆ แล้วให้คนมาเลือกหยิบ ซึ่งกระบะไม้พิเศษนี้ก็ไม่พ้นตรีและกอบที่ช่วยกันทำขึ้นมาจากไม้ไผ่ที่มีอยู่เต็มป่าโดยกระบะนี้กว้างคูณยาวประมาณเมตรครึ่งตามขนาดพื้นที่หน้าร้านที่ได้มา
ก่อนวันงานหนึ่งวัน ตรีได้พาเด็ก ๆ นั่งรถซาเล้งเข้าเมืองกันแต่เช้าเพื่อไปหาซื้อลูกกวาดที่ร้านของวิรัช
ธรรมศุภกิจ และกังสดาลต่างมองขนมที่วางอยู่บนชั้นอย่างตื่นตาตื่นใจเพราะไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนมีขนมสีสวย ๆ ดูน่ากินอยู่มากมาย ทั้งสามเดินวนเวียนไปมาอย่างตัดสินใจไม่ถูก สุดท้ายก็เลือกเดินตามอัญจรีและมองเธอหยิบขนมออกจากชั้นเท่านั้น
“อันนี้ถุงละห้าสิบบาทแล้วก็มีห้าสิบเม็ดเม็ดละบาทเลยนะ”ธรรมรีบท้วงเมื่อเห็นอัญจรีหยิบลูกกวาดกาแฟรสเข้มข้นซึ่งกำลังเป็ที่นิยมในร้านค้าปลีกจะขายกันที่เม็ดละหนึ่งบาทห้าสิบสตางค์แต่ถ้าซื้อยกถุงใหญ่แบบนี้จะตกที่เม็ดละหนึ่งบาท
อัญจรีไม่สนใจเธอหยิบลูกกวาดรสกาแฟบนชั้นใส่ตะกร้าเพิ่มอีกหนึ่งถุง “ลูกอมนี้กำลังดัง เอาไว้ดึงคนให้เข้ามาซื้อแล้วอัญซื้อไม่เยอะ ถ้าคิดราคารวมกับลูกอมถูก ๆ อย่างอื่น ยังไงก็ไม่ขาดทุน” หลังจากนั้นก็หยิบลูกกวาดสุดเปรี้ยวที่นิยมกันอีกหนึ่งชนิดใส่ตะกร้าไปด้วย ซึ่งลูกกวาดชนิดนี้ราคาต้นทุนอยู่ที่เม็ดละหนึ่งบาทเช่นกัน
ตรียิ้มอย่างภูมิใจในความหลักแหลมของลูกไม่รู้เธอไปเรียนรู้วิธีการขายที่ชาญฉลาดแบบนี้มาจากไหน
หลังจากเลือกลูกกวาดได้ยี่สิบกว่าถุงเธอก็หันไปดูมุมของเจลลี หวังจะให้มีแบบใส่ซองเล็ก ๆ แยกเป็ชิ้นบ้าง สุดท้ายก็โชคดีเจอหนึ่งถุงใหญ่ เธอจึงหยิบมาอย่างไม่ลังเล รวมที่ซื้อไปวันนี้จำนวนเก้าร้อยบาทวิรัชยังใจดีให้หมากฝรั่งมาอีกหนึ่งถุงใหญ่ทำเอาหุ้นส่วนตัวน้อยทุกคนต่างยิ้มหน้าบานและยกมือไหว้ไปหลายรอบ
3K
