บทที่ 2 (1/2)
คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ (1)
เยว่เล่อนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งมองเด็กชายตัวน้อยที่ยืนแหกปากร้องะโอยู่ตรงหน้าแล้วพอสิ้นเสียงะโก็มีหนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรีพร้อมกับสองเด็กหญิงพากันวิ่งกรูเข้ามาในห้องพัก
หลังจากนั้นคนทั้งห้าก็เอาแต่ยืนจ้องหน้าเยว่เล่อดวงตากลมโตไร้เดียงสาห้าคู่มองมาที่เขาราวกับกำลังลุ้น ไม่สิ! เหมือนกับกำลังรอ...
ว่าแต่...คนพวกนี้กำลังรออะไร?
เยว่เล่อจ้องหน้าคนทั้งกลุ่มกลับแบบเรียงตัวจนเวลาผ่านล่วงเลยไปสักพัก กลุ่มคนตรงหน้าก็ไม่เอ่ยคำใดออกมา เขาจึงเริ่มรู้สึกอึดอัดและรู้สึกว่า ตนเองทนจ้องตากับคนพวกนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว!
ในขณะที่เยว่เล่อกำลังจะอ้าปาก เพื่อถามว่า ‘พวกเ้า้าอะไรจากข้า?’ หนิงเฟิ่งหวงก็เดินเข้ามาในห้องพัก
“จิวหรง เ้าตื่นนานแล้วหรือ?”
เยว่เล่อทำเพียงหันหน้าไปมอง เขาไม่คิดจะกล่าวตอบ ด้วยเพราะกลัวว่าตนเองจะเผยพิรุธอะไรออกมา เนื่องจากยามนี้เขาเหมือนจะคาดเดาบางอย่างได้บ้างแล้ว
“จิวหรง เหล่านี้คือ ครอบครัวเซียนปลาทองเป็สัตว์เซียนรับใช้ข้าสั่งให้พวกมันผลัดกันมาอยู่เฝ้าเ้า และให้อยู่รอรับคำสั่งจากเ้า”
ยามนี้เยว่เล่อเข้าใจท่าทีแปลก ๆ ของกลุ่มคนตรงหน้าแล้วแต่ทว่า...
‘เซียนปลาทองเช่นนั้นหรือ?’ เยว่เล่อลอบพึมพำในใจพลางนึกไปถึงปลาทองคู่หนึ่งที่ตนเคยมอบให้กับหนิงเฟิ่งหวง
หลังจากนั้นเขาหันกลับไปมองครอบครัวเซียนปลาทอง ถึงแม้ว่าปลาทองคู่นั้นจะมีพลังิญญาค่อนข้างสูง แต่...เยว่เล่อไล่มองั้แ่หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี ก่อนจะดึงสายตาลงไปมองสองเด็กหญิง และหนึ่งเด็กชายที่มีอายุไล่เลี่ยกัน
‘ไม่น่าจะเป็ไปได้!’ เยว่เล่อบอกตัวเองในใจเขารีบสะบัดศีรษะ เพื่อขับไล่ความคิดเมื่อครู่ทิ้งไป ระหว่างนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าแม้แต่ในยามนี้ครอบครัวเซียนปลาทองก็ยังคงจ้องมองมาที่เขาเป็ตาเดียว
เยว่เล่อมองสีหน้าไร้เดียงสา จากนั้นก็มองลึกลงไปในดวงตาที่ไร้ซึ่งมายาของสัตว์เซียนทั้งห้าในแดนมารก็มีเหล่าสัตว์มารอย่างเช่น แมงมุม งู ตะขาบ อะไรเทือกนั้น แต่ทว่าในแดนมารแบ่งแยกชนชั้นฐานะกันอย่างเคร่งครัดและชัดเจนมาก เมื่อครั้งที่เยว่เล่อพำนักอยู่ที่วังาาปีศาจเหล่าสัตว์มารไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้มาปรากฎตัวอยู่ต่อหน้าเขาแล้วถ้าหากบังเอิญได้พบกับเขา เหล่าสัตว์มารก็จะต้องคอยระมัดระวังท่าทีค้อมกายคุกเข่าไม่มีสิทธิแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยด้วยซ้ำ
แต่เอาเถิด...ในเมื่อยามนี้เขาอยู่ในร่างของผู้อื่น และเขาก็หาใช่เยว่เล่อองค์ชายรองของแดนมารอีกต่อไปแล้วเหล่าสัตว์เซียนตรงหน้าอยากจะจ้อง อยากจะมอง เขาก็จะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นแล้วปล่อยพวกมันจ้องมองเขาในร่างนี้ให้เต็มที่
หลังจากนั้นเยว่เล่อก็เห็นหนิงเฟิ่งหวงสั่งเหล่าสัตว์เซียนทั้งหมดออกไปจัดเตรียมสำรับเมื่อจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ก็ให้ทยอยยกสำรับเข้ามาในห้องนี้ได้เลยพอเอ่ยสั่งงานเสร็จอีกฝ่ายก็เดินเข้ามานั่งยังพื้นที่ว่างข้างเตียง
เยว่เล่อปล่อยให้หนิงเฟิ่งหวงดึงมือข้างซ้ายของเขาไปจับชีพจรระหว่างนั้นอีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมาว่า
“จิวหรง ข้ามีนามว่า ‘หนิงเฟิ่งหวง’ เคยเป็ศิษย์สายนอกของสำนักซิ่นหลี่ ยามนี้เ้าพักอยู่ที่เรือนของข้าบนยอดเขาหนิงอัน
ข้าเป็เ้าของูเาทั้งลูก ซึ่งูเาลูกนี้นอกจากข้าอาจารย์ของข้า และเ้า ก็ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นและสามารถเข้าออกอาณาเขตของูเาลูกนี้ได้ ที่ข้าบอกเ้าเช่นนี้เพราะอยากทำให้เ้าพักอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจเท่านั้น”
เยว่เล่อเงยหน้าขึ้นมองหนิงเฟิ่งหวง แม้ใบหน้าจะเหมือนเดิมแต่เพราะไม่มีความเ็าอยู่จึงให้ความรู้สึกที่แตกต่าง พอได้เห็นสายตาที่จ้องมองมา...
เขาก็รีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เนื่องจากสายตาอ่อนโยนเป็ประกายชวนวาบหวามของบุรุษตรงหน้าทำให้เยว่เล่อรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
จากนั้นเขาก็ได้ยินหนิงเฟิ่งหวงกล่าวขึ้นมาต่อว่า
“แล้วที่ว่า...เหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่กับข้านั่นก็เพราะเมื่อยี่สิบสามปีก่อนเ้าถูกคนจากแดนมารทำร้ายในารอบห้าร้อยปีระหว่างแดนเซียนกับแดนมารแม้เ้าจะเอาชีวิตรอดจากามาได้ แต่ทว่าแกนพลังกับดวงิญญาได้รับาเ็สาหัสหากอยากจะช่วยให้เ้ารอดก็ต้องคอยป้อนยาฟื้นฟูพลังิญญาทุก ๆ สามชั่วยาม และยังต้องคอยทยอยส่งพลังเซียนเข้าไปช่วยปกป้องแกนพลังกับดวงิญญาของเ้าเอาไว้ด้วย
ยามนั้นเ้าเพิ่งจะขึ้นเขาไปฝากตัวกับสำนักซิ่นหลี่ได้เพียงแค่สองวันจึงยังไม่ได้เข้าพิธีคัดเลือกเ้ายังไม่ได้เป็ศิษย์สายตรงของอาจารย์ท่านไหน พอถูกดึงตัวไปเข้าร่วมา แล้วได้รับาเ็สาหัสกลับมาเช่นนั้นก็เลยไม่มี...
เอาเป็ว่า...ข้าตัดใจทิ้งเ้าเอาไว้ที่นั่นไม่ได้ข้าก็เลยพาเ้ากลับมาพักรักษาตัวต่อที่นี่ซึ่งยามนี้ข้าช่วยปกป้องแกนพลังกับดวงิญญาของเ้าเอาไว้ได้แล้ว”
“ข้ารักษาตัวอยู่ที่นี่มายี่สิบสามปีแล้วหรือ?” เยว่เล่อเอ่ยถามย้ำ
“ใช่!”
พอตอบคำถามของเขาเสร็จ บุรุษตรงหน้าก็ก้มลงไปจับชีพจรต่อเยว่เล่อเฝ้ามองการกระทำของอีกฝ่าย ระหว่างนั้นเขาก็นึกไปถึงเื่ราวในอดีต ก่อนที่ดวงจิตและิญญาของเขาจะเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างนี้...
.......................................................................
ผู้เขียนขอขอบคุณทุกยอดวิวยอดกดหัวใจ ยอดกดติดตาม และทุกข้อความของผู้อ่านทุกท่านมาก ๆ นะคะทุกยอดคือกำลังใจที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆของผู้เขียนเลยค่ะ
98
