บทที่8
เซนเดินปลีกออกไปยืนคุยกับหญิงสาวที่รถของเธอโยมองเห็นในระยะไม่ไกลนัก เขาจำได้ว่าเคยเห็นหล่อนในไอจีสตอรี่ของเซน
คนนี้ใช่มั้ยนะที่ทำให้เซนระเห็จมาอยู่หอ
เซนเคยบอกว่าพักอยู่คอนโดเพื่อนเป็ส่วนมากเขาก็คิดว่าอยู่กับเพื่อนผู้ชาย แต่ดูทรงจากวันที่เซนขนข้าวของมาแล้ว ออกอาการซึมขนาดนั้นไม่น่าจะเพื่อนธรรมดาหรอก
โกรธกันงอนกัน แล้วนี่คงมาตามง้อนกันล่ะสิ ?
ก็ดีเหมือนกัน
เขาหันหลังจะเดินกลับเข้าหอ
“พี่โย! ” เซนเรียกเสียงดังพร้อมกับเดินมาหา
“พี่โยจะขึ้นห้องแล้วเหรอ ”
“ ก็เออ. ”
หญิงสาวเดินตามเซนมายิ่งเห็นใกล้ๆ ความสวยคมก็ยิ่งชัดเจนหล่อนเป็คนที่มีมาดและจัดระเบียบท่วงท่าได้สง่างาม ดูแพงและจับต้องได้ยาก
เมทอดสายตามองโยชิก่อนจะหลบตาเมื่อเขามองตอบ
“ เมนี่พี่โยชิ รุ่นพี่ปี4ที่สาขา พี่โยที่เล่นหนังสั้นกับเซนน่ะ พี่โยนี่เมเพื่อนเซนนะ”
เมกล่าวทักทายโยชิด้วยรอยยิ้มเมื่อหล่อนยิ้มใบหน้านั้นก็ดูหวานไปอีกแบบ
“ถ้างั้น วันนี้มึงก็คงยังไม่ได้ไปซื้อกล้องสิ ” โยว่า
“แต่ว่าเซนนัดพี่โยไปแล้วอะ ”
เซนทำท่าลังเลน้ำเสียงอ้อนๆบ่งบอกว่าเกรงใจหากจะต้องเบี้ยวนัดวันนี้
“ เอาเหอะไว้วันอื่นก็ได้ เมียมึงมาหา..”
ทุกคนตรงนั้นเลิ่กลั่กเซนขมวดคิ้วเอียงหน้ามองโยชิอย่างตั้งคำถาม
ส่วนโยชิอยากจะตบปากตัวเองอีกแล้วทำไมชอบพูดสิ่งที่คิดออกไปวะ!
“เออ..เพื่อนมึงมาหาทั้งที อยู่เทคแคร์เพื่อนมึงเหอะ กูก็มีงานต้องทำไม่ได้ซีเรียสเว้ย ”
เซนรั้งเอวคนพี่ลากมาคุยต่างหากกันสองคน
“เซนขอยืมมอเตอร์ไซด์พี่โยได้ปะ จะพาเมไปหาอะไรกินใกล้ๆแถวนี้ ”
“ก็ได้ แล้วมื้อเย็นกูล่ะ ”
“เออว่ะ พี่โยยังไม่ได้กินข้าวนี่หว่า งั้นพี่โยขี่ออกไปหาอะไรกินก่อนเลย เดี๋ยวผมนั่งรอข้างล่างเนี่ย”
โยพยักหน้า “ แล้วทำไมไม่พาเค้าไปนั่งรอในห้องวะ ”
“ก็ไปแป๊บเดียวไม่ใช่? ”
โยชำเลืองดูเมว่าหล่อนจะไม่พอใจรึเปล่าที่เซนแยกมาคุยกับเขาแบบนี้
“เพื่อนมึงสวยเนอะ มีแฟนรึยังวะ ” โยถามยิ้มๆ
“ถามทำไม ” เซนเลี่ยง แล้วเขาก็เงยหน้ามามองคนพี่
“ทำไม พี่โยชอบรึไง ”
“เปล่าหรอก..แค่เห็นว่าเค้าสวยดี ” โยชิยิ้มทะเล้น
เซนทำอมพะนำหันไปมองทางหญิงสาว
“กูไม่จีบแฟนมึงหรอกน่า ไม่ต้องห่วง ”
เซนออกอาการร้อนรนทันที “ ก็บอกว่าเพื่อนนน ”
“แถวนี้ของกินเยอะดีนะ น่าอิจฉา ”
เมเอ่ยขึ้นมาขณะนั่งอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่น ตรงหน้าเป็เซตเบนโตะและซาซิมิของทั้งสองคน
“แต่ขี่มอเตอร์ไซด์มาน่าจะสะดวกกว่า ” เมว่า
“ ใช่เซนชอบให้พี่โยพาไปกินร้านนั้นร้านนี้ ”
เซนเล่าถึงร้านต่างๆที่ได้ไปลองกินมาอย่างสนุกสนาน
“ กินเสร็จแล้วไปไหนต่อเนี่ย” เมถาม
“เมจะไปไหนล่ะ พาไปเที่ยวรอบๆมอมั้ยล่ะ ”
“ ไปเที่ยวห้องเซนดีกว่า”
เขาเงียบเซนหยิบโทรศัพท์มาไถหน้าจอดูอะไรเรื่อยเปื่อย
ก่อนหน้านี้เซนก็ให้นั่งรอโยชิตรงห้องรับรองแขกด้านล่าง เขาให้เหตุผลว่าโยไปซื้อข้าวแค่แป๊บเดียวกว่าจะขึ้นลงชั้น8ก็หมดเวลาแล้วอีกทั้งย่านนี้คนพลุกพล่านรู้จักเซนเยอะ ไม่ได้เป็ส่วนตัวเหมือนอย่างคอนโดที่เมอยู่
“ไปได้มั้ย?....น้า ” หล่อนทอดน้ำเสียง
“นะคะ ”
เซนเหลือบมามองแต่ยังไม่ละจากหน้าจอมือถือ
“เซน นี่ก็จะมืดแล้ว ไม่มีใครสสังเกตขนาดนั้นหรอก ทีจะพาไปเที่ยวรอบมอยังพาไปได้เลย”
“มันไม่เหมือนกันน...ก็เพราะมันมืดแล้ว นี่เมยังต้องขับรถกลับคอนโดอีกนะไม่ชำนาญทางเดี๋ยวจะหลง ”
“ก็เพราะอย่างนั้นสิ .....เพราะว่าเมอุตส่าห์มา เซนไม่คิดจะ.”
หล่อนหยุคำด้วยความน้อยใจแล้วตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว
“ห้องเซนไม่มีอะไรเลย มีแค่เฟอร์นิเจอร์กับเสื้อผ้าแค่นั้นน่ะ ”
“มาแล้วก็แค่อยากเห็นเท่านั้นแหละ เห็นแล้วก็จะกลับ ”
“ถ้าอยากไปดูก็ไป ” เซนวางโทรศัพท์ลง แล้วลงมือกินต่อ
เมเงยหน้ามามองเซนอยากให้แน่ใจว่าเขาพูดจริง พูดด้วยอารมณ์ไหน
เซนเข้าใจความ้าของเมไม่ใช่ว่าเซนจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรแต่เพราะรู้ตัวเองดีต่างหากเขาถึงต้องแข็งขืนไว้
เซนไม่อยากให้เมต้องมาเสียเวลาร่ำไรกับเขาอีก
พยายามจะแข็งขืนแต่สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมให้เมมาห้อง โดยมีเงื่อนไขว่าเซนจะแวะส่งเมที่ร้านสะดวกซื้อข้างหอแล้วเขาจะกลับขึ้นห้องไปก่อนเมค่อยตามมา จะได้ไม่ต้องเข้าหอพักไปพร้อมกัน
เมซื้อขนมและน้ำติดมือมานิดหน่อยแล้วเดินมาหอพักตามลำพัง
่เย็นๆใกล้พลบค่ำแบบนี้ผู้คนพลุกพล่านจริงๆคงไม่แปลกที่เซนจะระมัดระวังตัวอย่างที่เขาทำ ถึงจะไม่ค่อยชอบใจแต่หล่อนคงไม่มีสิทธิ์บ่น
เมรูดคีย์การ์ดแล้วเข้ามายืนรอลิฟต์ตามลำพังเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หล่อนก็ชะงักเมื่อคนที่ก้าวออกมาคือโยชิ
ชายร่างสูงโปร่งผิวขาว ใบหน้าตี๋หล่อคมคาย ยิ้มกวนๆ
โยส่งยิ้มให้เธอเขาก้าวออกมาพร้อมยกตะกร้าผ้ามาด้วย
“เอาผ้ามาลงเครื่องเหรอคะ พี่โยชิ ”
“ ใช่ครับอ้าว แล้วเซนล่ะ ” โยมองหา
“เซนเค้ากลับขึ้นห้องไปก่อนแล้วค่ะ พอดีเมแวะซื้อของเซเว่น ”
“ อะแล้วทำไมมันไม่อยู่รอขึ้นไปพร้อมเราล่ะ ”
“ เค้ารีบไปเข้าห้องน้ำมั้งคะ ” เมยิ้มๆ น้ำเสียงประชดนิดๆ
ความจริงห้องน้ำข้างล่างหอก็มี แต่คงมีเหตุผลอะไรนั่นแหละ
“เซนมาอยู่หอ เป็ไงบ้างคะ ”
“หมายถึง?...เซนเหรอ ก็ปกตินะ”
อยู่หอแล้วเป็ไงบ้าง?้าคำตอบแบบไหนวะ? โยนึกทวนคำถามนั้นอีกครั้ง
“หมายถึงเื่ผู้หญิงใช่มั้ย ? ”
เมพยักหน้าเขินๆ“ คือก็ทั่วๆไปน่ะค่ะ อันนั้นก็อยากรู้ด้วย ”
“เท่าที่พี่เห็นไม่มีนะ อย่างมากก็แค่มีสาวๆมาขอถ่ายรูปด้วยแค่นั้น เซนมันยังไม่เคยบอกใครเลยว่าพักอยู่หอนี้”
หล่อนดูพึงพอใจสีหน้าปรากฏรอยยิ้มบางๆ คุยกันอีกนิดหน่อยแล้วก็ต่างขอตัวไปทำธุระของตนเอง
เมไขกุญแจเข้าห้อง816อย่างเบามือ ภายในห้องเงียบเชียบเย็นฉ่ำมองไปมีแต่เฟอร์นิเจอร์เปล่าๆอย่างที่เซนว่า โต๊ะโล่งๆ ชั้นวางโล่งๆ เมเก็บถุงขนมที่ซื้อมาเข้าตู้เย็น
เงียบขนาดนี้เซนคงหลับในห้องนอนเปิดไฟอยู่ หล่อนเดินเข้าไปเห็นเซนที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียง ยามหลับเขาดูเป็เด็กชายตัวเล็กๆไร้พิษสงใดๆ เซนปลดกระดุมเชิ้ต่บนออกเผยให้เห็นอกนูนน้อยๆ
หญิงสาวนั่งลงข้างตัวเขาทอดสายตาไปยังเรือนร่างสมส่วนนั้น เรือนผมเงาหนา ใบหูออกแดงเรื่อติดหมุดเงินเล็กๆน่ารัก ใบหน้างดงามหมดจด จมูกโด่งคมสัน โหนกแก้มกับสันกรามชัดได้รูปริมฝีปากอิ่ม ทุกส่วนของเซนล้วนน่าจับต้องไปหมด
รูปลักษณ์ของเซนทำให้เธอหลงใหลแต่ความเป็เขาทั้งหมดต่างหากที่ทำให้เธอหลงรัก
ภายนอกเซนดูเป็คนรักสนุกที่ยังไม่มีเป้าหมายชีวิตใดๆแต่อีกมุมเขาก็จริงจังมุ่งมั่นในหน้าที่การงานจนเกินอายุ เขาถูกมองว่าเป็ผู้ชายตัวเล็กที่น่ารักมีจริตอ่อนหวาน ทำให้หญิงสาวและชายหนุ่มมากมายมาหลงใหลแต่อย่าได้มาท้าทายก้าวล่วงมากเกินไปเพราะเซนไม่ได้ใจเย็นและมีเมตตาปราณีกับทุกคนนัก ทุกอย่างดูสลับทับซ้อนกันไปมาอยู่ในตัวเขา
หญิงสาวแนบจมูกโด่งลงบนแก้มใสวางปลายนิ้วเรียวเล็กลงบนอกอุ่นของชายหนุ่ม ผมยาวเคลียแก้มของหล่อนระมาที่หน้าและลำคอของเขา
เซนรู้สึกตัวทันทีหญิงสาวชะงักนิดนึง
เขาหันมาโน้มตัวหล่อนแล้วประกบริมฝีปากอิ่มนั้นไว้ฉับพลันปลายลิ้นอุ่นของเขาแทรกเข้ามา พร้อมกันที่ฝ่ามือร้อนผ่าวโอบรั้งเอวบางกับประคองต้นคอแผ่นหลังเธอไว้
ชั่วอึดใจเซนดึงร่างหญิงสาวลงมานอนกอดอยู่ข้างกายเขา
ริมฝีปากอิ่มยังคงทำงานต่อเนื่องตอนนี้ตัวเขาย้ายตำแหน่งมาอยู่เหนือร่างของหญิงสาวมือหนาร้อนผ่าวของเขาเริ่มรุกไล่โลมไล้ไปบนทรวดทรงองเอวของเธอ
หัวใจเมเต้นถี่รัวแม้จะไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันปุบปับเกินไปกับสถานการณ์ตอนนี้ เธอมาหาเขาเพราะอยากจะรู้ใจเขา อยากรู้ว่าเขาจะเอายังไงกับสถานะความสัมพันธ์ของเรา
แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าเซนทำให้หล่อนซ่านไปด้วยความสุขจนสติแทบจะหลุดลอยไปอยู่แล้ว
ถึงมันจะยากแต่หล่อนจะไม่ยอมให้ทุกอย่างดำเนินไปจนสิ้นสุด แล้วค่อยมาเ็ปใจทีหลังเด็ดขาด เธอไม่ได้มาเพื่อสิ่งนี้
“เซน ”
เมเอ่ยชื่อเขายากเย็นลำคอหล่อนแห้งผากด้วยลมหายใจถี่กระชั้น
ขณะที่เซนพรมจูบลงบนเนินอกของเธอเขาขานรับเบาๆในลำคอ เนื้อตัวของทั้งคู่ช่างร้อนผ่าว
“เรายังเหมือนเดิมกันอยู่ใช่มั้ย ”
16K
