(อ่าาาา... มึนหัวชะมัด โถ่เอ้ย.... ด เดี๋ยวนะ อะ อะไรเนี่ยที่นี่มัน??) โอเซล็อต ตื่นมาในสถานที่ที่ไม่รู้จักนั่งอยู่สักพัก เขาก็ได้ทำการมองดูไปรอบๆของตัวเอง สิ่งที่เจอมีเพียงแค่ เศษซากของศพทหารที่ไม่สมประกอบ คราบเืที่เลอะเต็มพื้นไปทั่วห้อง ปืนหลายๆกระบอกและกุญแจมือที่หล่นทิ้งไว้ในสภาพที่ถูกทำลาย เมื่อโอเซล็อตเห็นสิ่งแวดล้อมรอบข้างตัวเองแล้วจึงตั้งเป้าหมายและรีบเตรียมตัวหาทางเอาตัวรอดให้ได้ภายในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้
หลังจากที่โอเซล็อตได้เตรียมตัวมาสักพักและออกจากห้องขังทันที โอเซล็อตพยายามสืบข้อมูลของสถานที่นี้และเลือกที่จะอยู่สำรวจพื้นที่ไปสักพัก โอเซล็อตได้มาถึงห้องโถง
*ตึก ตึก ตึก ตึก....* เสียงเดินของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาจากหน้าต่างอีกข้างของห้องทดลอง
(ผู้ชายคนนั้นมัน!.. คนเดียวกันกับที่เราเจอเมื่อตอนที่บ้านนี่? เขาเป็ใครเป็คนที่เกี่ยวข้องกับเื่พวกนี้จริงๆเหรอ?) โอเซล็อตรีบแอบเข้าที่กำแพงและมองดูอยู่ห่างๆ
"หึ.. ฝีมือไม่เลวหนิสร้างตัวพวกนี้มาได้ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมงได้เนี่ย คุ้มจริงๆที่จ้างแกมา"
"เหอะ ไม่ต้องสนใจหรอกยังไงชั้ันก็ทำไปเพื่อสิ่งที่ชั้น้า มันก็แค่นั้นแหละ"
"อีกอย่าง ไม่ใช่ว่ามีอีกเื่ให้ชั้นทำรึไง?"
"นั่นสินะ.. ถ้างั้นพวกเรารีบไปกันเถอะ"
*ตึก ตึก ตึก ตึก* เสียงเท้าของทั้งสองคนค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆจากตัวโอเซล็อต
(อะ.. อะไรน่ะ คนพวกนั้น คุยเื่อะไรไม่เห็นจะเข้าใจเลย..)
(ถ้าเื่ที่เ้าพวกนั้นพูดน่าจะมีเื้ัเยอะพอสมควร ไหนจะพวกนี้ร่วมมือกันเหรอ แล้วเื่อะไรหล่ะ?) หลังจากที่โอเซล็อตได้คิดอยู่สักพักก็เดินไปดูสิ่งที่อยู่ด้านล่าง...
(ชั่งมันก่อนละกัน.. ตอนนี้ สิ่งที่เราควรจะทำก็คือหนีออกจากที่นี่คิดไปตอนนี้ก็ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรมากหรอก) หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เดินหาทางออก แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอจนกระทั่งเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อันตรายอยู่ข้างหน้า
(......) โอเซล็อตได้เพ่งสมาธิไปข้างหน้าและค่อยๆเดินเข้าไป
"อ้ากกกกก ช่วยด้วยยย!!!!! ใครก็ได้เอาไอ้นี่ออกไปที ขอละใครก็ได้!!!!"
"ยังมีคนเหลือรอดอยู่เหรอ!? ช่วยไม่ได้แฮะยังไงก็ต้องไปช่วยดู" ทันทีที่โอเซล็อตได้ยินเสียงกรีดร้องของใครบางคนที่อยู่ข้างหน้า
*ตึง!!* เสียงะโจากระเบียงอีกชั้นทำให้สัตว์ประหลาดหันมาทันทีและวิ่งเข้าใส่ ในจังหวะนั้นโอเซล็อตได้หยิบปืนพกมายิงเข้าที่หัว ทันทีที่ยิงสัตว์ประหลาดได้ล้มลงไป
!!! "เ้านี่มัน.. ไม่ใช่คนเหรอ?" *โอเซล็อตใสิ่งนี้ *
"นี่เ้าหนู.. นี่นายสู้โดยที่ไม่รู้ว่ามันเป็ตัวอะไรเหรอเนี่ย?"
"หืม? ก็ตามนั้นแหละ เอาจริงๆชั้นก็ใเหมือนกันที่หันมาดูมันเนี่ย"
"จะยังไงก็ชั่งเถอะ แนะนำตัวเองเกี่ยวกับสถานะตอนนี้ด้วยสิ"
"เอ๊ะ!? อ๋อนั่นสินะชั้นชื่อ... "
"เฮ้ย... ไม่ได้ถามชื่อชั้นหมายถึงสถานะของแกที่เกี่ยวข้องอะไรกับที่นี่"
"เอ่อขอโทษทีคือชั้นเป็ตัวท..." !!!!
"จ.. เ้าหนูข้างหลัง!!!!"
*ควับ.. ปัง!!* (ซวยละไง.. จับแขนเราไว้ได้ก่อนจะหันไปเล็งได้ทันเหรอ) สัตว์ประหลาดได้จับขว้างโอเซล็อตไปทางข้างหลังของมัน "อั่กก!!!" (โถ่เอ้ยดีนะที่เ้านี่ตัวพอๆกับคน ถ้าเ้านี่ตัวใหญ่กว่านี้แขนเราคงไม่อยู่กับตัวแล้วล่ะมั้งเนี่ย...)
(เอาไงดีละที่นี้.. ที่แน่ๆคือมันเร็วกว่าเรา อะไรที่ทำให้ความเร็วมันตกลงได้ล่ะ? อย่างน้อยก็ขอแค่จำกัดพื้นที่ในการเคลื่อนไหวของมันก็ได้..)
*กรรร..* เสียงของมันบ่งบอกถึงการเตรียมพุ่งเข้าโจมตีครั้งต่อไป ในขณะนั้นเองโอเซล็อตได้ทำการปาเศษหินที่อยู่บนพื้นเข้าไปที่บริเวณตาของสัตว์ประหลาด และวิ่งไปยิงปืนในระยะประชิดที่ก้อนคริสตัลแปลกๆตรงกลางอก แต่คริสตัลไม่แตกภายในนัดเดียวโอเซล็อตจึงจับล็อคตัวลงพื้นและกระหน่ำยิงไปจนคริสตัลแตก
"เฮ้อ~ นี่เรา.. ทำอะไรลงไปเนี่ย" (ทำไมเราถึงมีจิดสังหารสูงกับเ้าพวกนี้ขนาดนั้นล่ะ?? ไม่ใช่ว่าแค่เราอยากจะหนีออกจากที่นี่ไม่ใช่เหรอ)
"เอ่อ.. นี่...คุณ.."
"หืม? อะไรเหร.." พูดไม่ทันเสร็จโอเซล็อตก็ได้หันไปเห็นใบหน้าที่ซีดเหมือนคนตายของชายคนนั้น
"นี่..นาย รู้สึกว่ายังไงฉันก็คงไปต่อไม่ไหวแล้วหล่ะ "
"งั้นเหรอ ไม่ไหวสินะ.." ชายคนนี้ที่ถูกช่วยเอาไว้แต่ดูเหมือนจะไม่สามารถทนกับาแที่มีอยู่ตอนก่อนหน้านี้ได้ จึงได้เสียชีวิตไปในทันที
ผ่านไป 1 เดือนแล้วเหรอ??
89K
