จูหลินมองเห็นเปียงสงเดินออกมาจากจวนในกลางดึกในตอนนั้นเขามีท่าทางลุกลี้ลุกลนอย่างไรชอบกลเขามองซ้ายมองขวาก่อนที่จะวิ่งเข้าไปในป่า
จูหลินจึงเปลี่ยนแผนนางขี่ม้าขาวแล้วบินตามไป เพื่อไม่ให้เปียงสงได้ยินเสียงควบม้า
“เขาออกมากลางดึกทำไมนะ” ม้าขาวสงสัย
“ข้าเองก็ไม่รู้หรือว่าเขากำลังสืบหาตัวคนร้าย” จูหลินคาดการณ์
“คนร้ายอยู่ในป่าลึกงั้นหรือ” ม้าขาวสงสัยอีก
“นั่นสิ” จูหลินเองก็แปลกใจ
จูหลินลงจากม้า และให้ม้าขาวย่อขนาดตัวให้เล็กเท่าค้างคาวเพื่อติดตามมือปราบต่อ
จนกระทั่งทั้งคู่มองเห็นเปียงสงเดินเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง
“อีกแล้วงั้นหรือเห็นช่องทางลับแบบนี้ ต้องเห็นอสูรแน่เลย” จูหลินรู้สึกแขยง
“ไม่แน่หรอกจูหลิน บางทีเขาอาจมาหาตัวคนร้ายเฉยๆก็ได้” ม้าขาวมองในแง่ดี
“ปกติ หากสงสัยคนร้ายคนไหน เขาจะต้องนำความไปปรึกษาใต้เท้าก่อนนี่นา”จูหลินสงสัย
“คงอยากสืบให้ชัดเจนก่อน ค่อยปรึกษาใต้เท้าก็ได้” ม้าขาวให้กำลังใจ
จูหลินเห็นตะเกียงวางตามทางภายในถ้ำ ทำให้นางมองเห็นเส้นทางอย่างชัดเจนและแล้วพอเปียงสงเดินไปถึงที่หมาย จูหลินกับม้าขาวก็รีบไปซ่อนตัว
“เป็ไงพวกมันลงชื่อรับผิดแล้วหรือยัง” เปียงสงกล่าวกับทหารคุมนักโทษ
“ยังขอรับ” ทหารคุมนักโทษนายหนึ่งกล่าว
“ถ้ายัง โบยมันอีก” เปียงสงกล่าวอย่างอำมหิต
“โอ๊ย! อย่าทำร้ายพวกข้าเลยขอรับพวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด จะให้รับผิดได้ยังไง ได้โปรดอย่าให้พวกเราเป็แพะรับบาปเลยนะขอรับ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งโอดครวญ
“ใช่ขอรับ ท่านมือปราบ สมัยก่อนท่านเป็ผู้ผดุงความยุติธรรมนี่เหตุใดถึงกลายเป็เช่นนี้ไปได้” ชายฉกรรจ์อีกคนกล่าว
“ทหารโบยมันอีก จนกว่ามันจะยอม” เปียงสงไม่ฟัง
“เอ่อ พวกมันอาจตายได้นะขอรับ” ทหารคุมนักโทษนายหนึ่งกังวล
“มันหนังเหนียวซะขนาดนั้น มันไม่ตายง่ายๆหรอก” เปียงสงกล่าว
“ข้ายอมแล้ว ข้ายอมรับผิดแล้วขอรับ” ชายฉกรรจ์คนที่สามที่ขี้ขลาดกล่าว
“555ดีมาก นับว่าเ้ายังคงมีความฉลาดอยู่บ้างทหารนำใบสารภาพไปให้มันลงชื่อ” เปียงสงสั่งการ
“ขอรับ” ทหารนายหนึ่งรับคำ
จูหลินที่แอบมองดูอยู่ ก็ใที่เห็นมือปราบรุ่นพี่ใช้วิธีหาแพะด้วยการทรมานร่างกายบังคับให้พวกเขายอมรับในความผิดที่เขาไม่ได้ก่อตอนนี้นางเห็นว่าฝ่ายนั้นมีทหารคุมนักโทษจำนวนมาก เลยยังไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปช่วย
พอมีคนยอมรับผิดก็มีคนที่ทนทรมานไม่ไหวยอมรับผิดไปตามๆกัน จนกระทั่งทหารคุมนักโทษยอมหยุดเฆี่ยนตี
มือปราบเปียงสงรวบรวมใบรับสารภาพทั้งหมดมาเก็บไว้แล้วเดินออกไปจากถ้ำทันที
ทหารคุมนักโทษจับลากชายฉกรรจ์ที่าเ็ไปขังในคุกดังเดิมจากนั้นทหารทุกคนก็ไปนั่งดื่มเหล้าเฝ้าคุกต่อ
“ทำยังไงดีล่ะจูหลิน” ม้าขาวกล่าว
“ท่านสามารถย่อตัวให้มีขนาดเล็กเท่าแมลงวัน แล้วหยดยาสลบได้หรือไม่”จูหลินกล่าว
“ได้ งั้นข้าจะทำให้ท่านดู” ม้าขาวรีบดำเนินการทันที
“แล้วท่านจะถือยาไหวหรอ ถ้าท่านมีขนาดตัวเล็กลง” จูหลินสงสัย
“ข้าจะย่อส่วนของยาด้วย หนึ่งหยดเล็กๆที่ข้าหยดลงไปในเหล้าจะมีประสิทธิภาพเท่ากับหนึ่งหยดที่หยดปกติ”ม้าขาวกล่าว
“รบกวนท่านแล้ว” จูหลินยื่นขวดยาสลบให้
สักพักก็เป็ไปตามแผนการม้าขาวที่ตัวเล็กเท่าแมลงวันสามารถวางยาคนคุมนักโทษได้ ทำให้พวกเขาพากันสลบจากนั้นจูหลินก็รีบย่องไปหยิบกุญแจเพื่อใช้สำหรับเปิดห้องคุกให้บรรดาแพะทั้งหลายหลบหนี
“นี่ท่านกำลังจะมาช่วยพวกข้าใช่หรือไม่”ชายฉกรรจ์คนหนึ่งรู้สึกดีใจ
“ชู่! เบาๆหน่อย ข้าจะรีบช่วยพวกท่านเดี๋ยวนี้” จูหลินเอานิ้วมาจุ๊ปาก ก่อนที่จะไขกุญแจเปิดประตูห้องคุกทุกห้อง
“พวกเราไปล่ะ” ชายฉกรรจ์ไม่รอช้า พากันวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต
จูหลินกำลังจะวิ่งตามไปแต่ทว่า นางก็ได้ยินเสียงไอ
“แครกๆ แครกๆ”
“ท่านเป็ใครน่ะ ทำไมถึงถูกขังแบบนี้”จูหลินเดินเข้าไปในคุกก็เห็นชายชราผมขาวนอนบนพื้น พอเข้าไปใกล้และเห็นชัดมากขึ้นก็เลยปลุกเรียก“ท่านตา ท่านตา รีบลุกเร็วเข้า ข้ามาช่วยท่านแล้ว”
“ขอบคุณเ้ามาก แต่ข้าไร้เรี่ยวแรง อีกหน่อยก็คงจะตายแล้วไม่ต้องช่วยข้าหรอก หนีไปเถิด” ชายชรากล่าว
“พวกเราต้องรอดไปด้วยกัน ท่านตาแข็งใจเดินเถิดนะเ้าคะ เดี๋ยวข้าช่วยประคอง”จูหลินไม่ฟังคำทัดทาน นางค่อยๆประคองคนชราออกจากคุกแม้มันจะทำให้นางหนีไปได้ช้าลงก็ตาม
สักพักจูหลินก็มองเห็นชายที่วิ่งหนีไปแล้ววิ่งวกกลับมาที่ห้องคุกใหม่อีก
“พวกท่านกลับมาทำไม ทำไมไม่หนีไปล่ะ” จูหลินแปลกใจ
“พวกเราหลงทาง เส้นทางถ้ำราวกับเขาวงกต วกไปวนมา” ชายฉกรรจ์นายหนึ่งบ่น
“แล้วจะทำยังไงดี จะหาทางออกได้ที่ไหน” จูหลินกังวล
“เดินตรงไปสักสิบก้าว แล้วเลี้ยวซ้ายก็จะเห็นทางออกแล้วล่ะ” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงอันแ่เบาแต่พอได้ยิน
“จริงหรอ งั้นพวกเราไปนะ ขอบคุณผู้าุโ” เหล่าชายฉกรรจ์มุ่งตรงไปตามเส้นทางที่ชายชราบอก
จูหลินสงสัย ระหว่างที่ประคองชายชราอยู่ ก็เลยถามว่า “ท่านรู้จักที่นี่งั้นหรือ”
“ข้าความจำดีมาั้แ่เล็ก ข้าจดจำเส้นทางที่ทหารนั่นพาตัวข้ามาได้” ชายชรากล่าว
“อดทนหน่อยนะท่านตา ข้าเห็นทางออกจากถ้ำแล้ว” จูหลินดีใจที่เห็นทางออก
และแล้วก็สมกับความพยายาม จูหลินสามารถประคองชายชราจนมาถึงปากถ้ำได้
“ข้าจะพาท่านไปที่จวนใต้เท้าเหวินนะ”จูหลินกล่าว
“ให้ข้าพาไปเถิด หากช้ากว่านี้ ทหารอาจฟื้นขึ้นมาและตามพวกเราจนทัน”ม้าขาวคืนขนาดเท่าเดิมและกล่าว
“ทะ ทำไม ม้าถึงพูดได้” ชายชราใ
“ท่านอย่าได้กลัวไป นี้คืออสูรม้าขาว เขาเป็อสูรที่ดี ไม่ทำอันตรายมนุษย์ท่านขี่หลังม้าตัวนี้ก่อน เขาจะพาท่านไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัย”จูหลินกล่าว
ชายชราจึงค่อยๆขี่ม้า สักพักก็ใ “เอ่อม้าตัวนี้บินได้ด้วยงั้นหรือ”
“เ้าค่ะ ท่านจับดีๆนะ เดี๋ยวตก” จูหลินกล่าวเตือน
“ข้าไปก่อนนะจูหลิน เจอกันที่จวนใต้เท้าเหวิน”ม้าขาวกล่าว
“อื้อ ข้าจะรีบตามไป” จูหลินะโตามหลัง เพราะม้าขาวบินไปแล้ว
******************************************************
จูหลินวิ่งหนีออกจากป่า นางวิ่งใกล้จะถึงจวนใต้เท้าเหวินอยู่แล้วกลับมีคนมาดักหน้านางไว้
“พี่เปียงสง” จูหลินใ
“เ้ากล้าดียังไงมาปล่อยตัวนักโทษของข้า” เปียงสงกล่าวอย่างเอาเื่
“พวกเขาไม่ใช่นักโทษ ท่านต่างหากที่บังคับให้พวกเขาเป็แพะรับบาป” จูหลินแย้ง
“เ้ารู้เื่มากขนาดนี้ คิดว่าข้าจะปล่อยเ้าอย่างนั้นหรือ” เปียงสงกล่าว
“กลับตัวกลับใจเถิดนะพี่เปียงสง ท่านเคยเป็ผู้ผดุงความยุติธรรมนี่” จูหลินเกลี้ยกล่อม
“ไม่ต้องพูดมาก ตายซะเถอะ” เปียงสงเข้าจู่โจม
จูหลินใช้กระบี่ต่อสู้กับเปียงสงอย่างช่วยไม่ได้แต่กำลังของนางไม่อาจสู้ชายฉกรรจ์ที่มีวรยุทธ์สูงได้ ทำให้นางถูกดาบฟันไปที่แขนและโดนถีบไปกองกับพื้น
“กลับตัวตอนนี้ยังไม่สายนะพี่เปียงสง”จูหลินจับไปที่แขน
“ใครขัดขวางข้ามันต้องตาย” เปียงสงกล่าวเสียงเย็น
จูหลินจึงกำผงดินแล้วรีบปาไปที่หน้าของมือปราบชั่วทันที
เปียงสงแสบตาเขาพยายามขยี้ตาและปัดเศษดินออก
จูหลินได้โอกาสรีบวิ่งไปที่จวนใต้เท้าเหวินพอเห็นท่านก็รีบรายงานทันที
“ใต้เท้า! พี่เปียงสงเป็คนร้ายจับกุมตัวชายฉกรรจ์ไปกักขัง แถมยังทรมานพวกเขาบังคับให้พวกเขาลงชื่อยอมรับผิดว่าเป็คนร้ายที่ฆ่ามือปราบในจวนเ้าค่ะ” จูหลินฟ้อง
“อย่าปรักปรำข้าสิจูหลิน อาการประสาทหลอนของเ้าคงกำเริบอีกแล้วสินะใต้เท้า! ท่านอย่าไปฟังนะขอรับ” เปียงสงกล่าว
“ข้าพูดเื่จริงนะใต้เท้า ชายฉกรรจ์หนีออกมาได้แล้ว พวกเขาเป็พยานได้เ้าค่ะ” จูหลินยืนยัน
“เ้าทำแบบนั้นทำไมน่ะ เปียงสง เ้าเป็มือปราบที่ดีมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ”ใต้เท้าหันไปถามฝ่ายชาย เพราะเห็นจูหลินได้รับาเ็
เปียงสงเดินเข้าไปหาใต้เท้าและคุกเข่า “เชื่อข้านะขอรับใต้เท้าข้าไม่ได้โกหก”
“ใต้เท้าระวังขอรับ” กุนซือไหวตัวทัน รีบเอาตัวเข้าไปบังใต้เท้าไว้ทำให้หนอนที่ออกมาจากปากของเปียงสงได้เข้าไปในปากของกุนซือเรียบร้อย
“มันเกิดอะไรขึ้นน่ะหนอนนั่นมันเป็ตัวอะไร และทำไมเปียงสงถึงนอนแน่นิ่งไปอย่างนั้น” ใต้เท้าเหวินใกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติ
“พี่เปียงสงถูกอสูรปรสิตครอบงำเลยกระทำการเช่นนี้เ้าค่ะใต้เท้า และตอนนี้อสูรปรสิตกำลังจะครอบงำท่านกุนซือแล้ว ใต้เท้ารีบหนีเร็วเข้า”จูหลินอธิบาย
ใต้เท้ารู้สึกหวาดกลัว เขาพยายามหนี แต่ก็เผลอสะดุดล้มไปกองกับพื้น
“เ้านี่ช่างน่ารำคาญเสียจริงชอบขัดขวางข้าอยู่เรื่อย” ท่านกุนซือกล่าวกับจูหลิน
ม้าขาวได้กลิ่นอสูรปรสิตเขารีบพาชายชรามาที่ห้องรับรองของใต้เท้า และรีบเอาตัวเข้าไปขวางท่านกุนซือไว้
“เลิกก่อกรรมเถิดอสูรปรสิตเ้าทำลายมนุษย์มากี่คนแล้ว” ม้าขาวกล่าว
“กิเลสในใจมนุษย์เป็อาหารของข้า ข้าจะเลิกได้ยังไง” ท่านกุนซือที่ถูกครอบงำกล่าว
“ข้าจะกำจัดเ้าให้สิ้นซาก” ม้าขาวกล่าว
แต่แล้วท่านกุนซือก็อ้าปาก ทำให้มีหนอนจำนวนมากกระโจนออกมาเป็สิบๆตัวม้าขาวต้องรีบปกป้องชายชราที่กำลังขี่มัน ทำให้มันต้องรีบบินหนีพร้อมกับพ่นไฟทำลายหนอนเท่ากำมือนั่น
จูหลินรีบใช้ผ้าพันาแและใช้แขนข้างที่ไม่าเ็จับกระบี่ฟาดฟันตัวหนอนไม่ยั้ง
เปิดโอกาสให้ท่านกุนซือเดินเข้าไปหาใต้เท้าเหวิน
“ท่านตั้งสติสิท่านกุนซือ อย่าให้มันครอบงำจิตใจเ้าได้” ใต้เท้ากล่าว
“ถ้าเ้าตายไป ข้าคงได้เลื่อนตำแหน่งเป็ใต้เท้าแทนเ้า ตายซะเถอะ” ท่านกุนซือที่ถูกครอบงำจับดาบที่ตกพื้นไว้มั่น หมายจะฟันคอใต้เท้าให้ตาย
อสูรหมาป่ารีบเข้าไปขวางได้ทันเวลาพอดีทำให้ท่านกุนซือได้ต่อสู้ปะทะกับเฉียนว่าน
ซานชิงรีบยิงธนูปราบมารใส่ตัวหนอนและบ่นว่า “ทำไมมันเยอะขนาดนี้”
“ข้าดีใจจริงๆที่ได้เจอเ้านะซานชิง”จูหลินดีใจที่เพื่อนมาช่วยได้ทัน
“เ้าปลอดภัยดีใช่มั้ย” ซานชิงเป็ห่วงเมื่อเห็นเพื่อนาเ็
“ไม่น่าเชื่อว่า อสูรปรสิตจะแฝงร่างพี่เปียงสงบงการให้เขาจับชายฉกรรจ์มาเป็แพะรับบาปแบบนี้” จูหลินกล่าว
“ข้าต้องตั้งสมาธิหาจุดอ่อนช่วยเฉียนว่านก่อน เ้าช่วยคุ้มกันข้าด้วยนะจูหลิน” ซานชิงหลับตาแล้วท่องคาถา พอลืมตาก็มองเห็นจุดเรืองแสงตรงไหล่ข้างซ้ายของท่านกุนซือ
“รอบนี้หนอนปรสิตอยู่ตรงไหล่ข้างซ้ายของท่านกุนซือ”ซานชิงะโบอกอสูรผู้พิทักษ์
เฉียนว่านรีบฟันไปที่ไหล่ซ้ายทันที ทำให้กุนซือล้มทั้งยืนสักพักหนอนที่เกลื่อนกลาดตามพื้นก็หายไปฉับพลัน เฉกเช่นเดียวกับทหารคุมนักโทษที่ถูกครอบงำเมื่อหนอนตายไปทหารคุมนักโทษก็ตายไปด้วย เพราะอวัยวะภายในไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
จูหลินรีบวิ่งเข้าไปประคองใต้เท้าเหวินให้ลุกขึ้น
ในขณะที่นักปราบอสูรและอสูรผู้พิทักษ์ก็มารวมตัวกันเพื่อคุยกับใต้เท้าเหวิน
“นี่ข้าฝันไปใช่หรือไม่ตอนนี้ข้ากำลังมองเห็นเหล่าอสูรมากมาย” ใต้เท้าเหวินกล่าว
“มันเป็ความจริงเ้าค่ะใต้เท้า ข้าเคยบอกท่านแล้ว แต่ท่านไม่ยอมเชื่อข้า”จูหลินกล่าว
“ถ้าข้าไม่เห็นกับตา ข้าคงไม่มีวันเชื่อ” ใต้เท้าไม่อยากจะเชื่อ
“ตอนนี้เพื่อนข้ามาแล้ว ข้าน้อยคงต้องออกเดินทางไปกำจัดอสูรปรสิตต่อยังมีพรรคพวกของมันอีกมากนัก” จูหลินกล่าวลา
“เ้าจะไม่ช่วยข้าสืบคดีอย่างนั้นหรือเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ข้าสูญเสียผู้คนเป็จำนวนมาก แม้กระทั่งท่านกุนซือและเปียงสงก็ต้องจากโลกนี้ไป”ใต้เท้ามีน้ำตาคลอเพราะสูญเสียลูกน้องไป
“ข้าเสียใจด้วยเ้าค่ะใต้เท้า แต่ข้าต้องล้างมลทินให้ท่านพ่อให้จงได้” จูหลินกล่าว
“ข้าเองก็ขอโทษที่มาถึงที่นี่ช้าเกินไปเ้าค่ะ” ซานชิงรู้สึกผิด
“มันไม่ใช่ความผิดของพวกท่าน และขอบคุณพวกท่านมากที่มาช่วยไขคดีและช่วยกำจัดอสูรปรสิต ข้าหวังว่าจะไม่มีเหยื่อของอสูรปรสิตอีก” ใต้เท้ากล่าว
“ข้าสัญญาว่าจะกำจัดมันให้จงได้เ้าค่ะ งั้นพวกข้าขอลา” ซานชิงกล่าว
ใต้เท้าเรียกทหารที่เหลืออยู่ มาช่วยกันแบกศพไปส่งญาติเพื่อประกอบพิธีทางศาสนาในตอนนี้ใต้เท้าได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับจูหลินเมื่อก่อนคือไม่อาจบอกได้ว่าอสูรปรสิตเป็คนร้ายในคดี ท่านจำเป็ต้องแต่งเื่อธิบาย เพื่อไม่ให้ขุนนางคนอื่นๆเพ่งเล็งได้
******************************************************
ทุกคนมารวมตัวกันที่โรงเตี๊ยมเพื่อพักแรม
จูหลินที่พันาแที่แขนเรียบร้อยเดินเข้าไปดูอาการชายชราและแตะไปที่หน้าผาก “ทำยังไงดี เขามีไข้สูงมาก ไปตามหมอเร็วเข้า”
“ไม่มีประโยชนหรอกจูหลิน เขาได้รับพิษจากอสูรงู มันไม่ใช่อาการไข้ธรรมดา”เฉียนว่านกล่าว
“ท่านรู้ได้ยังไง” จูหลินสงสัย
“ท่านแม่สอนข้าเอง”เฉียนว่านเคยเห็นแม่รักษาคนที่ได้รับพิษดังกล่าว
“จริงสิแม่ท่านเป็หมอเทวดานี่ แม่ท่านต้องรักษาได้แน่” ซานชิงกล่าว
“ข้าขอร้องล่ะ ช่วยชีวิตชายผู้นี้ด้วย” จูหลินขอร้องเฉียนว่าน
“ชายผู้นี้เป็อะไรกับเ้างั้นหรือ”ซานชิงเห็นว่าจูหลินเป็ห่วงเขามาก
“เปล่า ไม่ได้เป็อะไรกัน ข้าเห็นเขาก็นึกถึงพ่อข้า อีกอย่างเห็นคนเจ็บก็ต้องช่วยเป็ธรรมดาสิจริงมั้ย” จูหลินรู้สึกสงสารชายชราไร้ญาติ
“ข้าจะแบกเขาไปที่ค่ายหมาป่าตอนใต้ เพื่อให้แม่ข้ารักษาให้ก็แล้วกัน แล้วข้าจะไปบอกให้ม้าขาวคอยคุ้มกันพวกเ้า” เฉียนว่านกล่าว
“ไปเถิด อย่าห่วงเลย” ซานชิงกล่าว
“หากเ้าตกอยู่ในอันตราย เ้ากล่าวคาถาควบคุมได้เลย ข้าจะรีบแว๊บมาหาเ้า” เฉียนว่านคิดว่าวิธีนี้ทำให้เขามาหาซานชิงได้เร็วที่สุด
“ไม่! ข้าจะไม่ทรมานเ้าอีก”ซานชิงไม่อยากทำร้ายอสูรผู้พิทักษ์อีก
“มาดื้ออะไรตอนนี้” เฉียนว่านกล่าว
“นี่พวกเ้าปรองดองกันแล้วงั้นหรือ ถึงห่วงกันและกันแบบนี้” จูหลินแซว
“เปล่าเสียหน่อย!แต่ถึงกระนั้นข้าก็ไม่อยากทำร้ายอสูรผู้พิทักษ์อีก” ซานชิงกล่าว
“อะนี่ นกหวีด เอาไว้ใช้เรียกข้า” เฉียนว่านตัดปัญหา
ซานชิงรับนกหวีดมาเก็บไว้ “ขอบคุณมากเ้าไปเถอะ”
เฉียนว่านรีบแบกชายชราไว้ที่หลังจากนั้นก็ะโไปหาม้าขาวที่ผูกติดกับต้นไม้ใหญ่ เพื่อฝากฝังและจากไปทันที
******************************************************
ณห้องนอนของหญิงสาวทั้งสอง
“ระหว่างที่ข้าไม่อยู่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ทำไมพวกเ้าถึงไม่ทะเลาะกันแล้วล่ะ” จูหลินสงสัย
“ที่ไม่ทะเลาะกัน ก็เพราะข้าเอาแต่นอนต่างหาก เฉียนว่านแบกข้าทีไรข้าง่วงนอนทุกที” ซานชิงเองก็งงตัวเอง
“เ้าขี้เซาใช่เล่นเหมือนกันนะเนี่ย แต่ความจริงคือ เ้ารู้สึกปลอดภัยยามเมื่ออยู่กับเฉียนว่านต่างหากเ้าถึงกล้านอนทั้งๆที่โดนแบกอยู่อย่างนั้น” จูหลินคาดการณ์
“เลิกหาเื่แซวข้าเถิด ข้าได้ยินว่าชายชุดดำคนนั้น เอ้ยฝ่าาทรงแต่งตั้งฮองเฮาแล้วไม่ใช่หรือ” ซานชิงได้ยินข่าวจากชาวบ้านที่เล่าลือ
“นี่เ้ารู้ฐานะที่แท้จริงของเขางั้นหรือ” จูหลินแปลกใจ
“ตอนข้าเป็ยาจก ข้าเห็นป้ายทองประจำตัวของฝ่าาน่ะสิ” ซานชิงรู้ั้แ่แรกแต่แกล้งทำเป็ไม่รู้
“ฝ่าากับข้าไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันเสียหน่อย” จูหลินไม่อยากพูดถึง
“เ้าทำใจได้ก็ดีแล้ว ข้าไม่อยากเห็นเ้าทุกข์” ซานชิงรู้สึกเห็นใจ
“ข้าจะคลายทุกข์ได้ ก็ต่อเมื่อข้าสามารถล้างมลทินให้ท่านพ่อได้แล้วเท่านั้น”จูหลินมุ่งมั่น
“ข้าจะช่วยเ้าให้ถึงที่สุดก็แล้วกัน พวกเรานอนกันเถอะ” ซานชิงกล่าว
แต่ทว่ายามเมื่อเฉียนว่านห่างไปไกล ซานชิงก็เริ่มมีอาการนอนไม่หลับ
2.54M
