อาฌานของหนู

        เที่ยงคืนกว่าแล้วฌานที่นั่งเคลียร์งานในไอแพดบนโซฟาเสร็จก็ลุกขึ้น เขาสวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาตัวเดียว ส่วนข้างบนเปลือยเปล่าเนื่องด้วยอากาศที่ร้อนอบอ้าวแม้จะเปิดแอร์ถึงสองตัวก็ตาม

        “อาฌานทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ” ข้าวหอมที่นอนหันหลังกอดหมอนข้างอยู่รับรู้ได้จากเตียงที่ยวบลงว่าเขาเดินมานอนข้าง ๆ เธอ

        “ค่ะ แล้วทำไมข้าวหอมยังไม่นอนอีกคะ”

        “รออาฌานค่ะ โอ๊ย” เธอพลิกตัวไปคุยก่อนที่หน้าผากจะชนเข้ากับแผงอกแกร่งเต็ม ๆ เพราะไม่คิดว่าเขาจะอยู่ใกล้ขนาดนี้

        “เจ็บไหมคะ”

        “ไม่ค่ะ อาฌานไม่ใส่เสื้อเหรอคะ” ข้าวหอมยกมือมาลูบหน้าผากตัวเองป้อย ๆ แต่ตาจ้องมองหน้าอกของเขาเขม็ง แล้วค่อย ๆ เลื่อนลงไปมองหน้าท้องที่มีซิกซ์แพ็กหกลูกเรียงตัวสวย

        “จ้องนานไปแล้วค่ะ”

        “คิก ๆ อาฌานยังหุ่นเฟิร์มอยู่เลยนะคะ” ข้าวหอมแก้มแดงเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเต็มตาและใกล้ชิดขนาดนี้เป็๞ครั้งแรก

        “ก็ต้องเฟิร์มสิคะ มีเมียเด็กทั้งที”

        “อาฌานหล่อที่สุดในใจข้าวหอมอยู่แล้วค่ะ” เธอเขยิบขึ้นไปหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ แล้วซบดวงหน้าลงบนแผงอกกำยำ

        “ขอบคุณค่ะคนสวย”

        “คืนนี้อาฌานนอนกอดข้าวหอมแน่น ๆ นะคะ”

        “ได้เลยค่ะ เอาแน่นกว่านี้อีกไหม” ตัวของเธอทั้งเล็กและบางทำเอาเขาไม่กล้าออกแรงเยอะ เพราะอยากทะนุถนอมร่างกายนี้ไม่ให้บอบช้ำ

        “แรงกว่านี้อีก ถ้ารัดแค่นี้ระวังข้าวหอมหนีน้า”

        “รัดแน่นกว่านี้อากลัวข้าวหอมเจ็บค่ะ”

        “ถ้าเจ็บเดี๋ยวข้าวหอมบอกนะคะ ข้าวหอมชอบให้อาฌานกอดแน่น ๆ ค่ะ”

        “ตอนนี้นอนก่อนดีกว่านะคะ ดึกแล้ว” พูดจบฌานก็ก้มลงจูบกระหม่อมของข้าวหอม แล้วยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบศีรษะทุยเพื่อกล่อมให้หญิงสาวหลับ

        “ฝันดีค่ะอาฌาน”

        “ฝันดีค่ะข้าวหอมของอาฌาน”

        “อาฌานขา” จากเปลือกตาใกล้จะปิดเมื่อกี้ก็เบิกกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อเธอนึกบางอย่างขึ้นมาได้

        “มีอะไรคะ นอนไม่หลับเหรอ” ฌานก้มลงมองสบตาแป๋ว ๆ ที่เงยขึ้นมองเขาท่ามกลางแสงสลัวจากหัวเตียง

        “ข้าวหอมนึกได้ว่าข้าวหอมอยากได้อะไรบางอย่างค่ะ”

        “อยากได้อะไรคะ อาฌานจะหามาให้ค่ะ”

        “อาฌานจะให้ข้าวหอมได้จริงเหรอคะ”

        “ได้ค่ะ ไหนลองพูดมาสิคะ”

        หญิงสาวขยับตัวขึ้นเอาริมฝีปากอวบอิ่มไปที่ข้างหูของเขา

        “ข้าวหอมอยากจูบกับอาฌานค่ะ”

        “คะ?” ฌานเอ่ยถามอีกครั้งเผื่อเมื่อกี้ตัวเองหูฝาด

        “ได้ไหมคะ ข้าวหอมอยากโดนอาฌานจูบค่ะ” เธอไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูดขนาดนี้ แต่ในเมื่อพูดไปแล้วก็ไม่อยากถอนคำพูดของตัวเอง

        “รู้ตัวไหมคะว่าพูดอะไร”

        “รู้สิคะ อาฌานจูบข้าวหอมได้ไหมคะ”

        “พอหนูขอแล้วอาก็ไม่กล้าเลยค่ะ”

        “นะคะอาฌานขา” ข้าวหอมยื่นดวงหน้าเข้าไปที่ซอกคอของเขาแล้วส่ายไปมาอย่างออดอ้อน

        “ได้สิคะ”

        “จริงเหรอคะ” ข้าวหอมยิ้มกว้างทันทีเพราะไม่คาดคิดว่าเขาจะทำให้ตามคำขอ

        ฌานจับดวงหน้าจิ้มลิ้มที่หลับตาพริ้มรออยู่ ก่อนจะก้มลงจุ๊บที่ริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาว

        “นี่ไม่ใช่จูบ นี่มันจุ๊บ แบบนี้ข้าวหอมก็ทำกับอาฌานอยู่แล้วนี่คะ”

        “เอาไว้ตอนถึงเวลาดีกว่าค่ะ”

        “แล้วตอนไหนล่ะคะ”

        “ตอนที่ข้าวหอมเป็๞ของอาฌานไงคะ เดี๋ยวถึงเวลาจะได้มากกว่าจูบอีก”

        “อาฌานอ่า” ข้าวหอมหน้าร้อนผ่าวด้วยความเคอะเขินเพราะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด

        “นอนนะคะคนสวย แล้วก็อย่าเก็บไปฝันล่ะ รออีกไม่นานอาฌานจะฟัดข้าวหอมให้ช้ำเลย”

        “อะไรเนี่ยข้าวหอม ๻ั้๫แ๻่เรียนยันเลิกก็ยิ้มหน้าแดงไม่หยุดเลยนะ” วันนี้มีเรียนบ่ายแค่ชั่วโมงเดียวเมื่อเลิกคลาสทั้งคู่ก็นั่งรอให้คนมารับที่โต๊ะหินอ่อนข้างตึกคณะ อจลาสังเกตว่าเพื่อนสาวดูแปลกไปจนอดทักไม่ได้

        “ก็ข้าวหอมเขินนี่นา” เธอยังมูฟออนกับคำพูดสองแง่สองง่ามของฌานเมื่อคืนไม่ได้ วันนี้ทั้งวันจึงใจลอยจนเรียนไม่รู้เ๱ื่๵๹

        “สงสัยเป็๞เพราะคนที่ให้กระเป๋าใบนี้มาแน่ ๆ ของขวัญที่เอยให้สู้ไม่ได้เลยอะ” เธอมองดูกระเป๋าใบใหม่ที่ข้าวหอมสะพายมาก็พอเดาออกว่านี่คงเป็๞ของขวัญวันเกิดที่ฌานมอบให้เพราะข้าวหอมนั่งกอดมันทั้งวัน

        “ไม่เห็นเป็๲ไรเลย แค่เอยจำวันเกิดข้าวหอมได้ก็พอแล้ว”

        “เลยวันเกิดมาแล้วแต่ข้าวหอมดูจะมีความสุขมากนะ”

        “แน่นอน ก็เราอิ่มอกอิ่มใจ มีความสุขมากถึงมากที่สุด” เธออยากหุบยิ้มแต่ก็ไม่สามารถหุบได้ลงจริง ๆ

        “จ้า อิจฉาคนมีความรักจริง ๆ” เอยเบ้ปากใส่เพื่อนด้วยความหมั่นไส้ก่อนที่สายตาจะเห็นรถเก๋งคันสีขาวของพี่สาวมาพอดี

        “พี่ออยมารับแล้ว เอยไปก่อนนะ”

        “โอเค งั้นเจอกันวันมะรืนนะ”

        “จ้า ข้าวหอมคนสวย คนบ้าด้วย ยิ้มทั้งวันคงหลอนไปหมดแล้วมั้ง” อจลาแซวเพื่อนแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถ ไม่นานรถคันสีดำคุ้นตาก็มาจอดด้านหน้าข้าวหอม

        “นั่นเพื่อนเอยไหมที่เคยเล่าให้พี่ฟัง” ออยหรืออัจฉราถามน้องสาวเมื่อเห็นว่าคนที่น้องสาวเพิ่งโบกมือลากำลังเดินขึ้นรถคันด้านหน้า

        “ใช่ค่ะ ข้าวหอมเพื่อนเอยทั้งสวย รวย แถมนิสัยดีมากด้วย”

        “ก็คงจริง นั่นกระเป๋าที่เราก็อยากได้หรือเปล่า”

        “ค่ะ เมื่อวานวันเกิดข้าวหอมอาฌานของข้าวหอมคงให้”

        “อาฌานเหรอ” อัจฉราที่กำลังจะสตาร์ตรถรีบหันไปมองหน้าน้องสาวทันที

        “ค่ะ เ๽้าของโครงการที่พี่ออยจะซื้อเป็๲อาของข้าวหอมค่ะ” เธอตอบพี่สาวไปเฉพาะสิ่งที่ควรพูด แต่ในเมื่อทั้งคู่ยังไม่เปิดเผยเธอจึงไม่ได้บอกเ๱ื่๵๹ส่วนตัวของเพื่อนที่มีความสัมพันธ์พิเศษกับฌาน

        “เป็๞อาหลานกันเหรอ” วันที่เดินชนกับฌานเธอยังจำคำพูดของเขาได้ดีว่าจะซื้อกระเป๋าใบนั้นไปให้ภรรยาในอนาคต

        “ใช่ค่ะ แต่อาหลานไม่แท้นะคะ”

        “จริงเหรอเอย”

        “จริงสิคะ ถึงอายุจะใกล้เลขสี่แล้ว เอยเจอทีก็ใจสั่นตลอดเพราะเขาหล่อมากค่ะ”

        “อืม” อัจฉราพยักหน้าเห็นด้วย วันนั้นที่เจอฌานเธอก็ตะลึงในความหล่อเข้มของเขาเหมือนกันจนต้องแกล้งบีบน้ำตาใส่

        “แล้วนี่พี่ออยจะรอซื้อโครงการของคุณฌานเหรอคะ ยังไม่เห็นข่าวว่าเปิดให้จองเลยนะ”

        “อืม พี่ชอบน่ะ ยังไงพี่ก็จะเอา” เธอตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น แต่ไม่ได้หมายถึงคอนโด