บทที่ 14 เขาจะจูบเธอแล้ว
เมื่อเห็นว่าไป๋จื่อซวินหน้าด้านไร้ยางอายกำลังจะจูบจริง ๆ หญิงสาวจึงทำได้เพียงเอื้อมมือไปปิดปากของไป๋จื่อซวินไว้
“ไป๋จื่อซวิน ถ้านายยังทำแบบนี้อีก ฉันจะไม่สนใจนายจริง ๆ แล้ว!” ลู่จิ่นเนี่ยนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ไป๋จื่อซวินถอนหายใจอย่างเสียดาย ก่อนจะแสร้งทำเป็จริงจังพอดีกับที่ลิฟต์เปิด เขาอุ้มลู่จิ่นเนี่ยนเข้าไป
“จิ่นเนี่ยน เธอรังเกียจจูบของฉันเหรอ ฉันชอบเธอจริง ๆ นะ” เขาถอนหายใจสารภาพ ดูผิวเผินจะเหมือนคนเ้าชู้ ทว่าั์ตาเย้ายวนคู่นั้น กลับเต็มไปด้วยความจริงจัง
ลู่จิ่นเนี่ยนส่งเสียงฮึดฮัด และไม่ได้สนใจคำพูดของเขา แค่พยายามดิ้นรนและพูดว่า “ปล่อยฉันลง!”
ไป๋จื่อซวินยอมแพ้และเกลี้ยกล่อมว่า “ตกลง ๆ เข้าใจแล้ว พอถึงห้องทำงาน ฉันจะปล่อยเธอลงทันที ฉันสัญญา!”
ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามดิ้นรนจนหมดแรง ได้แต่ยอมจำนน เธอเน้นย้ำว่า “พูดแล้วต้องทำนะ ไม่งั้นฉันจะไม่พูดกับนายอีก!”
ไป๋จื่อซวินมองเธออย่างจนใจ “ฉันเคยโกหกเธอด้วยเหรอ เื่อะไรบ้างล่ะ?”
ลู่จิ่นเนี่ยนพยายามนึกว่า เขาเคยพูดโกหกอะไรเธอบ้าง แต่ก็นึกไม่ออก ทว่าเมื่อครุ่นคิดถึงการกระทำเมื่อครู่ของชายเ้าชู้คนนี้แล้ว กลับทำให้เธอไว้ใจเขาไม่ได้เลย ทำได้เพียงส่งเสียงฮึดฮัดตอบกลับ
ประตูลิฟต์เปิดออก ไป๋จื่อซวินจึงอุ้มเธอไปยังห้องทำงาน
โดยไม่ทันสังเกต ว่ามีคนแอบตามหลังพวกเขามาโดยตลอด
เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง เสิ่นเสวี่ยฉินก็ออกมาจากมุมกำแพง แล้วมองรูปถ่ายที่ดูสนิทสนมในมือถือ พูดด้วยความรังเกียจว่า “นึกไม่ถึงว่าลู่จิ่นเนี่ยนจะแอบมาหาผู้ชายข้างนอก!”
ลู่อวี่ชิวแสร้งไร้เดียงสา และพูดเหมือนกำลังช่วยลู่จิ่นเนี่ยน
“คุณป้า คุณเข้าใจผิดแล้ว ผู้ชายคนนั้นเป็แค่เพื่อนของพี่สาว พวกเขารู้จักกันมาั้แ่เด็ก และสนิทสนมกันมาก”
เสิ่นเสวี่ยฉินจับประเด็นสำคัญได้อย่างเฉียบไว “รู้จักกันมาั้แ่เด็ก? แสดงว่าคบกันมานานแล้วใช่ไหม?”
ลู่อวี่ชิวแสร้งปกปิดความจริง “ไม่ ไม่ใช่ค่ะ พวกเขาเป็แค่เพื่อนสนิทกันเฉย ๆ”
เสิ่นเสวี่ยฉินขมวดคิ้วและพูดอย่างรังเกียจ “แค่เพื่อนสนิทกันแต่จะสนิทกันขนาดนั้นเลยเหรอ? ดูจากท่าทางของสองคนนั้น พวกนั้นต้องแอบมีความสัมพันธ์ที่ลับ ๆ ที่ปิดไว้แน่!”
แสดงว่า ผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้นอาจจะแอบนอกใจลูกชายของเธอ!
ไร้ยางอาย!
เธอต้องเปิดโปงเื่นี้ต่อหน้าลูกชาย เพื่อให้ทั้งคู่หย่าร้างกัน และหลานชายของเธอจะได้ไม่ต้องลำบาก
เธอโบกมือไล่ลู่อวี่ชิว “เอาละ วันนี้เธอกลับไปก่อนเถอะ” ลู่อวี่ชิวได้ยินประโยคนี้ดวงตาก็เปลี่ยนเป็แดงก่ำ น้ำตาคลอพูดอย่างน่าสงสารว่า “คุณป้า ฉันกลับไปไม่ได้แล้ว ถ้าพ่อรู้ว่าฉันท้องก่อนแต่งงาน แถมยังท้องลูกของพี่เขยอีก เขาจะบังคับให้ฉันทำแท้ง!”
เสิ่นเสวี่ยฉินรีบพูดว่า “ทำแบบนั้นไม่ได้! นี่คือหลานจากตระกูลมู่ของฉัน!”
ลู่อวี่ชิวร้องไห้โดยไม่พูดอะไร เสิ่นเสวี่ยฉินคิดอย่างถี่ถ้วนแล้วก็พูดว่า “เอาแบบนี้ เธอไปพักอยู่บ้านพี่สาวของเธอสิ บอกว่าฉันเป็คนสั่ง และให้ดูแลเธออย่างดี ถ้าหล่อนกล้าทำร้ายเธอ เธอก็บอกฉันมาได้ ฉันจะสนับสนุนเธอเอง!”
สิ่งที่ลู่อวี่ชิว้าในตอนแรกคือการจะไปอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลลั่ว แต่การได้ไปพักที่บ้านของลู่จิ่นเนี่ยนและได้ทรมานเธอทีละนิด ก็เป็สิ่งที่หญิงสาว้าเช่นกัน จึงพยักหน้าตอบตกลงอย่างเชื่อฟัง
“ขอบคุณค่ะคุณป้า”
เสิ่นเสวี่ยฉินพยักหน้า พูดต่อว่า “ถ้าเธอเข้าไปอยู่แล้ว ก็ช่วยฉันสอดส่องผู้หญิงคนนั้นด้วย ดูว่าเธอแอบคบกับผู้ชายคนอื่นอีกไหม ถ้ามี ก็บอกให้ฉันรู้ด้วย เข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม?”
หญิงสาวเข้าใจเป็อย่างดี รีบตอบตกลง
หลังลู่อวี่ชิวจากไป เสิ่นเสวี่ยฉินก็รีบเลือกรูปในโทรศัพท์ และส่งไปให้มู่จือเหยียน
1K
