[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม

บทที่ 41 นอนร่วมเตียงเดียวกัน แต่ฝันคนละเรื่อง

        ครู่ต่อมา เลี่ยวเฉินอี้ถึงได้หัวเราะเบา ๆ

        เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงร่าเริงและเต็มไปด้วยพลังบวกเหมือนเช่นทุกวัน “ปิดบังได้ดีขนาดนี้เลยเหรอ ไม่เป็นไร ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ถ้าเขารังแกคุณละก็ บอกผมนะ ผมจะจัดการต่อยเขาให้หน้ายู่เป็นหมูเลย”

        บางครั้งเขาก็เอาใจใส่เหมือนพี่ชาย บางครั้งก็ซุกซนเหมือนน้องชายที่ยังไม่โต

        เยี่ยเจียรู้สึกซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก “อืม ขอบคุณนะคะ”

        “ตอนนี้คุณน่าจะกำลังทำงานที่บริษัทอยู่ใช่ไหม”

        “ไม่ค่ะ ฉัน…” เยี่ยเจียเล่าเรื่องที่ได้รับบาดเจ็บให้เลี่ยวเฉินอี้ฟัง

        “ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วก็ดี จริงสิ… ในเมื่อคุณว่างแล้ว ผมจะเล่าเรื่องสนุก ๆ ในกองถ่ายให้ฟังแล้วกัน”

        เลี่ยวเฉินอี้เป็นคนช่างพูด เขาเอ่ยไม่กี่คำก็ทำให้อารมณ์ของเยี่ยเจียดีขึ้นมาได้มาก เธอคุยกับเขาแล้วอยู่ดี ๆ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว

        หลังจากสิ้นสุดการสนทนากับเลี่ยวเฉินอี้ เยี่ยเจียก็ออกไปซื้อของ ตั้งใจจะทำอาหาร ถึงยังไง วันนี้ฟู่อวิ่นซางก็ช่วยทายาให้เธอ เธอไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ตึงเครียดแบบนี้อีกต่อไป การที่ผ่อนคลายลงหน่อยน่าจะดีกว่า

        หลังจากทำอาหารที่เขาชอบเสร็จ เธอก็ส่งข้อความถามเขาว่าจะกลับบ้านเมื่อไร

        ‘เร็ว ๆ นี้’ ไม่ถึงหนึ่งนาที ฟู่อวิ่นซางก็ตอบกลับมา

        เยี่ยเจียรออยู่สักพัก ก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอรีบวิ่งไปเปิดประตู ช่วยถือกระเป๋าเอกสารและเสื้อโคตให้เขา เธอเอาใจใส่เขาอย่างดีอยู่เสมอ แต่ไม่เคยกระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน

        ฟู่อวิ่นซางชำเลืองมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ จึงเดินเข้าไปข้างใน

        หลังจากกินข้าวเสร็จ เยี่ยเจียก็เก็บโต๊ะอาหารให้เรียบร้อย แล้วไปล้างจานในครัว

        เมื่อเธอออกมาอีกครั้ง ก็พบว่าฟู่อวิ่นซางกำลังนั่งอยู่บนโซฟา มีโน้ตบุ๊กวางอยู่บนตัก เขาหลับตาพักผ่อน ดูเหนื่อยล้าลงเล็กน้อย เธอจึงเดินไปข้าง ๆ เขาอย่างเอาใจใส่ แล้วค่อยๆ นวดไหล่ให้ “เลี่ยวเฉินอี้ให้ฉันขอบคุณคุณ”

        “หืม?” เสียงในลำคอของเขาต่ำลงเล็กน้อย

        “ตอนบ่ายเขาโทรมา คิดว่าเป็นความดีความชอบของฉันที่ทำให้คุณยอมต่อสัญญา แล้วก็เลยบอกให้ฉันขอบคุณคุณ”

        การให้เธอขอบคุณเขา มีความหมายสองประการ ประการแรกคือเลี่ยวเฉินอี้ถือว่าเยี่ยเจียเป็นคนของอวิ่นซาง แล้วฝากข้อความขอบคุณมาให้เขา อย่างที่สองคือเลี่ยวเฉินอี้คิดว่าเยี่ยเจียเป็นคนของตัวเอง แล้วให้เธอนำข้อความของมาบอกเขา

        เชื่อมโยงกับที่เธอเพิ่งพูดไป ว่าเลี่ยวเฉินอี้คิดว่าเป็นความดีความชอบของเธอ

        ดังนั้นเยี่ยเจีย น่าจะบอกความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเธอให้เลี่ยวเฉินอี้รู้แล้วแปดสิบถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์

        ฟู่อวิ่นซางพยักหน้า นิ้วยาว ๆ วางที่ท้ายทอยของเธอ แล้วกดเธอให้โน้มลงเบา ๆ เพื่อเข้าสู่อ้อมกอด จากนั้นริมฝีปากได้รูปก็แนบชิดกับเธอ

        เยี่ยเจียหลับตาตอบสนองเขาอย่างว่าง่าย

        รู้สึกเหมือนเขาจะอารมณ์แล้ว

        หญิงสาวล้มตัวลงในอ้อมกอดของเขาอย่างอ่อนแรง ไม่คิดว่าครั้งแรกที่ได้กลับมาที่นี่กับเขา จะเป็นบนโซฟา โชคดีที่วันนี้เขาค่อนข้างยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ทำให้ร่างกายของเธอไม่ต้องแบกรับอะไรมากนัก

        สักพักเขาก็ปล่อยเธอไป

        “สวีเสี้ยนหย่า ย้ายไปแผนกของพวกคุณแล้ว เรียนรู้จากเธอให้มากเข้าไว้ล่ะ” ฟู่อวิ่นซางจุดบุหรี่มวนหนึ่ง หนีบไว้ที่ปลายนิ้ว

        ควันบุหรี่ล้อมรอบตัวเขา

        เยี่ยเจียที่นั่งอยู่บนโซฟา มองแผ่นหลังสูงใหญ่ก็รู้สึกเจ็บปวดในหัวใจ “ฉันเข้าใจแล้ว จะทำให้ดีที่สุดค่ะ”

        ที่แท้ เขาก็ตั้งใจให้สวีเสี้ยนหย่ามาที่แผนกจริงๆ สินะ?

        ฟู่อวิ่นซางหันกลับมา เห็นว่าภรรยากำลังก้มหน้าลงทำราวกับหงอยเหงาอย่างไรอย่างนั้น

        เห็นดังนั้นเขาก็พูดเสริมเบา ๆ ว่า “ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ก็ถามผมได้”

        เยี่ยเจียพยักหน้า แต่จริง ๆ แล้วเธอไม่เคยคิดจะไปถามเขาเลย ในบริษัท เขาเป็นประธาน ส่วนเธอเป็นแค่เลขาผู้บริหาร การที่เธอจะไปถามเขาโดยตรงนั้นมันดูไม่เหมาะสมเอาเสียเลย

        วันรุ่งขึ้น เมื่อเยี่ยเจียมาถึงบริษัท ต้านหนี่ก็มาบ่นกับเธอว่า สวีเสี้ยนหย่าไม่ใช่คน ผู้หญิงคนนั้นมักสั่งงานยาก ๆ และเร่งรัดที่จะเอาเสียให้ได้ในตอนนั้น

        เยี่ยเจียเอางานของต้านหนี่มาเทียบกับของตัวเองแล้วก็ตกใจ ทำไมเธอที่เป็นแค่เลขาฝ่ายบุคคลจะต้องเข้าใจเรื่องของฝ่ายการตลาดด้วย แล้วทำไมเธอต้องไปช่วยออกแบบโปสเตอร์ของฝ่ายประชาสัมพันธ์อีก

        โชคดีที่เยี่ยเจียมีพื้นฐานศิลปะอยู่บ้าง ก่อนเลิกงานเธอก็ส่งงานไปได้ทัน ตอนที่กำลังออกจากห้องของสวีเสี้ยนหย่า เธอก็แอบมองโต๊ะทำงานของหญิงคนนั้น

        บนโต๊ะมีสมุดบันทึกที่สวีเสี้ยนหย่าเอามาจากห้องของฟู่อวิ่นซางวางอยู่

        เยี่ยเจียชะงักไป เธอรู้สึกสงสัยนิดหน่อย ถ้ามีโอกาสเธอก็จะถามฟู่อวิ่นซาง ดูว่าใครกันแน่ที่มีความลับ

        เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน เยี่ยเจียก็จ้องมองงานที่ต้องทำให้เสร็จในวันพรุ่งนี้อย่างใจลอย เธอไม่เข้าใจเลยว่าผลการวิเคราะห์ตลาดคืออะไร

        ถึงจะเอากลับบ้านไปทำ เธอก็คงได้แต่กัดปากกา คิดไม่ออกเลยว่าจะแก้ปัญหายังไงดี เพราะติดอยู่กับเรื่องนี้ เธอถึงกับลืมทำอาหารเย็น แม้แต่ตอนที่ฟู่อวิ่นซางกลับมา เธอก็ยังไม่ได้ยิน สายตาเยี่ยเจียจับจ้องที่เอกสารตรงหน้าอย่างกังวล

        จนกระทั่งมีกลิ่นหอม ๆ ลอยเข้าจมูก ปากกาในมือเธอก็ถูกแย่งไป เขาโน้มตัวลงมาวงกลมล้อมรอบจุดเล็ก ๆ ที่เธอใช้ปากกาจิ้มเอาไว้ “นี่แสดงว่าผลการวิเคราะห์ตลาดไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ ผลิตภัณฑ์ชุดนี้ยังต้องปรับปรุงแก้ไข การทำบรรจุภัณฑ์แบบสุ่มใช้ไม่ได้ผล”

        หือ?

        เยี่ยเจียหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาชื่นชม “คุณคะ คุณกลับมาแล้วเหรอ”

        ฟู่อวิ่นซางส่งเสียงตอบรับอย่างเรียบเฉย แล้วชี้ไปที่เอกสารตรงหน้าเธอ “ทำไมคุณถึงได้มาดูเรื่องของฝ่ายการตลาดล่ะ”

        “เอ่อ ก็เป็นส่วนหนึ่งของงานน่ะค่ะ คุณสวีบอกว่าพวกเราต้องเข้าใจบริษัทให้มากขึ้น ก็เลย…”

        “ผมจะสอนคุณเอง”

        ในชั่วขณะนั้น คำพูดง่าย ๆ ของอีกฝ่าย กลับทำให้เยี่ยเจียหวั่นไหวยิ่งกว่าคำหวานใด ๆ ที่แท้ผู้ชายที่ทำงานอย่างจริงจัง ยิ่งดูน่าหลงใหลมากกว่าปกติซะอีก

        ฟู่อวิ่นซางอธิบายได้ดีมาก เยี่ยเจียจึงเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว และสามารถจัดการกับเอกสารทั้งหมดได้อย่างไร้ที่ติ

        ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่มกว่าแล้ว

        รู้ตัวอีกที เยี่ยเจียก็เพิ่งนึกออก “ฉันยังไม่ได้ทำอาหารเลยค่ะ”

        “ผมให้เลขาไปจัดการแล้ว”

        “ขอโทษนะคะ…” เธอขอโทษด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

        จะขอโทษทำไม ฟู่อวิ่นซางส่ายหน้าเบา ๆ กำลังจะมองเอกสารของเธออีกครั้ง แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พบว่ามันเป็นข้อความรูปภาพ จากมุมมองของเขาและเยี่ยเจียนั้นสามารถเห็นรูปนี้ได้

        เยี่ยเจียตกใจไม่น้อย “สมุดบันทึกนี้…”

        ข้อความมาจากสวีเสี้ยนหย่า เธอไม่ได้พูดถึงเรื่องอะไรเลย เพียงแค่ส่งรูปมาโต้ง ๆ อย่างนั้น

        ฟู่อวิ่นซางปิดหน้าจอทันที ก่อนจะพูดเสียงเย็นชาว่า “ไม่เกี่ยวกับคุณ”

        “ครั้งก่อนที่บริษัท ฉันเห็นสวีเสี้ยนหย่าเอาสมุดบันทึกนี้มาหาคุณ มีความลับอะไรในนี้ที่ฉันไม่ควรรู้งั้นเหรอคะ” สีหน้าของเธอหม่นหมองลง พร้อมกับมือกำชายเสื้อแน่น

        ความลับที่เขามีร่วมกับผู้หญิงคนอื่น ฟังดูแล้ว ดูจะขมขื่นนิดหน่อย

        มันขมขื่นจนเธอรับมือได้ยาก

        “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลืมเรื่องนี้ซะ และอย่าพูดถึงมันอีก” ฟู่อวิ่นซางลุกขึ้นเดินออกไป

        ใบหน้าเย็นชาและโกรธเคืองของเขาดูน่ากลัวมาก

        แต่เธอก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงโกรธขนาดนั้น ในสมุดบันทึกนั่นเขียนอะไรไว้กันแน่ มันเป็นของมีค่ามากเลยเหรอไง

        เยี่ยเจียเดินลากเท้าอยู่ในห้องนั่งเล่นเป็นเวลานานก่อนจะเข้าไปอาบน้ำนอน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเข้าใจถึงความหมายของคำว่า ‘นอนร่วมเตียงเดียวกัน แต่ฝันคนละเรื่อง’

        ทั้ง ๆ ที่ ฟู่อวิ่นซาง นอนอยู่ข้าง ๆ เธอ แต่กลับรู้สึกห่างไกลมากราวกับอยู่คนละโลก

        เธอได้ยินเสียงลมหายใจของเขาอย่างชัดเจน

        “คุณคะ…” ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว และเอ่ยเรียกเขาเบา ๆ

        ไม่มีการตอบสนอง

        เธอจึงพูดเสริมเบา ๆ อีกว่า “ฉันรู้สึกหนาวนิดหน่อย”