- 3 -
ความเจ็บไม่มีเสียง
วันต่อมา
08.22 น.
“สภาพอีแอล เหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน…เมื่อคืนหนักเหรอ บอกผัวมึงเพลาๆ ลงบ้างเดี๋ยวจะตายซะก่อน” เมย์แซวเมื่อแอลเดินมานั่งที่โต๊ะไม้หินอ่อน ก่อนจะฟุบใบหน้าไปบนกระเป๋า “เอ้า ยังจะหลับอีกไง”
“มันเป็ไร” บลูเพื่อนอีกคนเดินเข้ามานั่งข้างแอลก่อนจะเอ่ยถาม
“ไม่รู้ สงสัยเมื่อคืนไม่ได้นอน”
“ไปทำอะไรมาไม่ได้นอน”
“กูนั่งดูซีรีส์เกาหลีดึก” แอลตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะผงกใบหน้าขึ้นไปมองรอบๆ “แบดมายัง”
“มึงก็โทรไปสิ กูโทรไปมันไม่เคยรับเลย อ่านไลน์กูก็บุญหัวล่ะ” เมย์บ่นพึมพำ
“ทำไมแบดมันดีกับมึงจังวะ” บลูเท้าคางมองหน้าแอลอย่างสงสัย “หรือว่ามันจะชอบมึง”
“ตลกล่ะ มันก็เป็แบบนี้มาตั้งนานแล้วปะ” แอลเถียง
“ก็ใช่ แต่มันไม่สนใจใครเลยอ่ะ ขนาดกูขอให้มันไปส่งมันยังบอกว่าไม่ว่าง”
“มันอาจจะไม่ว่างจริงๆ ก็ได้”
“จริงเหรอวะ แต่ทำไมกับมึง มันกลับมีเวลาให้ตลอด”
“อีบลูสงสัยอะไรนักหนา” เมย์หันไปเอ็ดเพื่อนก่อนจะกวักมือเรียกเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเดินมา “มึงควรสงสัยอีสองคนนั้นมากกว่า”
“นินทาอะไรกู” มีนเดินเข้ามายืนเท้าสะเอวมองเมย์
“เปล่าเลยนะ ใครนินทามึง ไม่มี๊”
“เสียงสูง ตอแหลมาก”
“กูจะไปซื้อน้ำ เอาไรปะ” นาวาถามขึ้น
“เอาน้ำส้มให้กูหน่อย” บลูบอก
“เอานมเปรี้ยวให้กูก็แล้วกัน” เมย์บอก
“เอาน้ำเปล่า” มีนบอก
“เออ” นาวาวางกระเป๋าเป้ไว้บนตักของมีน ก่อนจะเดินไปซื้อน้ำที่ซุ้มข้างคณะ
“ทำงานวันนี้เสร็จยัง” สายลมเดินมานั่งข้างแอลก่อนจะเอ่ยถามถึงการบ้านวิชาที่กำลังจะมีเรียนในวันนี้
แต่พอเห็นสีหน้าว่างเปล่าของทุกคนก็ทำให้สายลมได้แต่ถอนหายใจ
“วิชานี้มีการบ้านด้วยเหรอวะ” มีนถาม
“นั่นดิ อาทิตย์ที่แล้วกูไม่ได้หลับเลยนะ แถมอยู่ฟังจนครบคาบด้วย” เมย์เอียงคอด้วยความสงสัย
“มี” สายลมพูดจบก็หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาแล้ววางลงบนโต๊ะ
ทันทีที่ทุกคนเห็นชื่อเอกสารก็หันไปมองหน้ากันก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ
“ให้ตายสิ กูลืมได้ไง” มีนพึมพำ
“เชี่ย กูก็ลืม” เมย์สบถ
“มึงทำเสร็จล่ะไง กูก็เสร็จล่ะ” นาวาวางของที่ซื้อมาบนโต๊ะก่อนจะนั่งลงข้างมีน
“มึงทำแล้วทำไมไม่บอกกู” มีนหันไปถาม
“ก็มึงไม่ได้ถาม”
“สารเลว”
“ขอเลื่อนส่งได้ปะวะ” บลูกัดเล็บมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความประหม่าเพราะเธอก็ยังไม่ได้ทำเช่นกัน
“หรือว่าจะลาออกดี” เมย์พูด
“อีนี่ ไม่ส่งงานวิชาเดียวจะลาออกเลยไง” บลูพูดพลางหัวเราะในลำคอไปด้วย
“วันนี้อาจารย์จะบอกแนวข้อสอบนี่นา” แอลผงกศรีษะขึ้นมามองทุกคนก่อนจะซบลงไปบนกระเป๋าตามเดิม ดวงตาของเธอไม่สามารถยกขึ้นได้จริงๆ
“แอล…เป็ไร” เสียงนุ่มของชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นก่อนจะนั่งริมเก้าอี้ข้างๆ เธอ
แอลขยับตัวเพื่อให้เขามีพื้นที่นั่งถนัดมากขึ้นก่อนจะเปลี่ยนจากนอนซบบนกระเป๋ามาเป็ซบลงบนไหล่ของชายหนุ่มแทน
“กูง่วง”
“เมื่อคืนนอนกี่โมง” แบดกระซิบถาม
“ตี4”
“มึงเฝ้ามันถึงตี4เลยไง”
“อืม”
“แล้วเจอไรไหม”
“ไม่”
แบดถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย อยากจะบ่นเพื่อนสนิทแต่สุดท้ายก็ได้แต่นั่งนิ่งให้เธอพิงไหล่นอนหลับอย่างสบายใจ
“มึงทำเสร็จยังคะ สามีของคณะ” บลูหันมาถามแบด
“ทำไร” แบดถามกลับ
“พูดงี้แสดงว่าไม่ได้ทำ” เมย์พูด
“ทำไรวะ เมื่อเช้ากูทำมาแล้ว” แวนเอ่ยแทรก
“ทำอะไร” เมย์ถาม
“ชักว่าว”
“ไอ้เชี่ยนี่!!” เมย์ใช้ฝ่ามือตบไปที่แขนของแวนอย่างแรงจนชายหนุ่มมีสีหน้าเหยเก เ็ป
“สาธุ ขอให้อาจารย์ยกคลาส” บลูพึมพำพลางยกมือขึ้นเป็เชิงภาวนา
แบดใช้แขนโอบไปที่เอวของเพื่อนสาวเพราะกลัวเธอจะหงายท้องไปข้างหลัง กลิ่นอ่อนๆ ของน้ำหอมติดกายเธอทำให้เขารู้สึกสดชื่น สบายใจ
แต่ไม่นานก็มีใครบางคนเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“แอล”
เสียงเรียกของชายหนุ่มทำให้แอลสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะเงยหน้าหันไปมอง
“คัท”
แบดรั้งแขนกลับมาไว้ข้างตัว ลุกขึ้นยืนอย่างรู้งานก่อนที่ชายหนุ่มมาใหม่จะนั่งลงข้างเธอแทน
“ไม่สบายเหรอ” คัทลูบแก้มเธออย่างอ่อนโยน
“เปล่า แค่เมื่อคืนนอนไม่หลับ”
“คัทไม่อยู่ถึงกับนอนไม่หลับเลยเหรอ หื้ม”
“อืม”
“วันนี้คัทจะมารับนะ ไปหาอะไรกินกัน”
“ทำงานเสร็จแล้วเหรอ”
“เหลืออีกนิดหน่อย แต่วันนี้ไม่ไปเพราะจะอยู่กับแอล” เธอยิ้มให้แฟนหนุ่มพลางกอดแขนเขาไปด้วย ทั้งที่ในใจเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย โดยเฉพาะรอยดูดที่คอของเขา
มันมีมาเพิ่มอีกแล้ว…
12.21 น.
ร้านอาหาร
แอลนั่งกินข้าวอยู่ในร้านอาหารข้างมหาลัย ตรงหน้าคือแฟนหนุ่มของเธอที่กำลังวุ่นวายกับการตอบไลน์เพื่อน
เธอรู้สึกเสียใจทุกครั้งที่เห็นรอยดูดบนคอของเขา มันอาจจะบางจนมองแทบมองไม่เห็น แต่ถ้าดูดีๆ จะรู้ว่ามันคืออะไร บางครั้งก็อยากจะเอ่ยถามให้มันจบๆ ไป แต่ก็คงเจอคำตอบเดิมคือ ‘รอยของแอลไง’
เขาคิดว่าเธอโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงไม่รู้ว่าเวลามีอะไรกัน เธอไม่เคยทิ้งร่องรอยอะไรเลยสักอย่าง แล้วอยู่ๆ รอยพวกนั้นจะมาจากเธอได้ยังไง
“แอล วันนี้คัทอาจต้องไปหาเพื่อนสักสองสามชั่วโมง แอลไม่โกรธใช่ไหม” คัทเหลือบสายตาขึ้นมองแฟนสาวที่ยิ้มให้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่เป็ไร ก็คัทไม่ว่างนี่นา”
“แฟนใครเนี่ย น่ารักจริงๆ”
น่ารักกับผีซิ เธอกำลังอดทนอยู่ไม่เห็นหรือไง เหอะ น่าหงุดหงิดจริงๆ
หลังจากที่คัทมาส่งแอลที่คอนโด เขาก็ขับรถต่อไปที่หอเพื่อนทันที โดยไม่รู้หรอกว่ามีใครบางคนกำลังตามเขาอยู่
“ทำไมกูต้องมาตามมันด้วยเนี่ย” แบดบ่นด้วยใบหน้าเรียบเฉย
เธอส่งไลน์ไปหาเพื่อนสนิทให้จอดรอใต้ตึกคอนโดจากนั้นก็ไหว้วานให้เขาขับรถตามแฟนหนุ่มออกมา ถึงแม้เขาจะเอาแต่บ่นสุดท้ายก็ไม่เคยปล่อยเธอทิ้งไว้คนเดียว
“ก็กูไม่มีเพื่อน”
“แล้วมึงคิดว่ามันจะโง่ให้มึงจับได้หรือไง”
“ก็เผื่อมันโง่”
“แอล”
“แบด มึงไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ขับรถตามมันไปก็พอ”
แบดจ้องมองทะเบียนรถข้างหน้า พลางขับรถตามไปในระยะห่างที่พอประมาณเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นถึงความผิดปกติ จนกระทั่งถึงคอนโดแห่งหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย
“ที่นี่ที่ไหน” แอลบ่นพึมพำ พลางสอดส่องสายตาไปทั่ว
“เพื่อนมันอยู่คอนโดนี้หรือเปล่าล่ะ”
“กูไม่เคยเห็นนะ ปกติเพื่อนมันจะอยู่หอหน้ามหาลัยไม่ก็หลังมหาลัย”
“หรือจะเป็เพื่อนใหม่”
“มันไม่มีเพื่อนใหม่”
“มึงรู้ได้ไง”
แอลถอนหายใจก่อนจะหันหน้าไปมองแบดด้วยความเบื่อหน่าย คนอยู่ด้วยกันทุกวัน จะไม่รู้ได้ไงว่าคัทมีเพื่อนใหม่หรือไม่มีเพื่อนใหม่
“อีแบด มึงจะเข้าข้างอะไรมันนักหนา”
“เปล่า กูแค่นึกถึงความเป็ไปได้เฉยๆ”
“มึงไม่ต้องพูดให้กูสบายใจ ถึงยังไงมันก็ไม่สบายใจอยู่ดี”
“คบกันมาตั้งปีกว่า ไม่เสียดายไง”
แอลกอดอกรั้งสายตากลับมามองแฟนหนุ่มที่กำลังเดินขึ้นตึกคอนโดตรงหน้า…
เวลา 1 ปีกับอีก 5 เดือน ใครจะไม่เสียดาย คบกันมานานขนาดนี้ก็อยากจะคบกันไปนานๆ ไม่อยากเริ่มต้นใหม่กับใครอีกแล้ว
แต่…
“เสียดายสิ”
“มึงรักมันมากปะ”
รัก? ใช่ เธอรักเขามาก เราทั้งคู่วางแผนอนาคตไว้ด้วยกันว่าจะทำอะไรหลังจากเรียนจบ ทุกอย่างมันกำลังจะเป็ไปไม่ด้วยดี จนกระทั่งคืนวันนั้นนั่นแหละ…
แค่เห็นรอยดูด หัวใจของเธอก็บีบรัดเ็ปขึ้นมาอีกแล้ว ถึงแม้เธออยากจะรู้ความจริงเกี่ยวกับเื่ที่เกิดขึ้น แต่เธอก็รู้สึกกลัวอยู่ดี…กลัวว่ามันจะเป็ความจริง…กลัวว่าเธอจะแบกรับทุกอย่างไม่ไหว
“แบด…กูเจ็บ” เธอหันไปมองเพื่อนสนิท น้ำตาก็ไหลหยดออกมาจากหางตา ความเ็ปที่ทรมาน เธอไม่อยากเป็แบบนี้หรอกนะ แต่จะให้ทำยังไงได้
“แอล…” เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอแ่เบา “กูอยู่ข้างมึงเสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
“กูรู้”
“เพราะงั้นไม่ต้องกลัว…มีกูอยู่มึงไม่ต้องกลัว” แบดจับมือเธอแล้วบีบคล้ายให้กำลังใจ ความอบอุ่นถูกส่งผ่านเข้ามาทำให้เธอยิ้มเล็กน้อย
ผู้ชายคนนี้คือคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ่เวลาที่ไม่มีใคร ก็มีเขาที่อยู่เป็เพื่อน คอยให้กำลังใจเสมอ…ถ้าไม่ติดว่าเป็เพื่อนกันป่านนี้เธอจีบเขาไปนานแล้ว
“ขอบใจมึงมากเลยนะ กูโคตรรักมึงเลยว่ะ”
คำว่ารักของเธอ อาจเป็คำพูดที่ไม่คิดอะไร แต่ใครจะรู้ว่าคำนั้นก็สามารถทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหว จนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ทั้งที่เขาคอยบอกตัวเองตลอด ว่าแอลคือเพื่อนสนิทที่เขารักมากที่สุด…
แต่กับเพื่อน มันต้องหวั่นไหวแบบนี้ด้วยเหรอวะ
“รักมึงเหมือนกัน”
เขาพูดตอบกลับเหมือนทุกครั้งที่เคยทำ คำว่ารักที่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างในความรู้สึก ซึ่งเธอไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ามันคืออะไร…
ไรท์จะลงจนจบ 50% หลังจากนั้นจะติดเหรียญนะ
ขาย EBOOK แล้ว
ราคา 99 บาท
มีทั้งหมด 25 ตอน 288 หน้า 174,549 อักขระ
2K
