ณ ห้องทำงาน
เมื่อถ่ายรูปและกล่าวทักทายกับเหล่าพนักงานข้าราชการทั้งหลาย ปลัดเดชาและภรรยาก็ถูกพามายังห้องทำงานแห่งใหม่ แน่นอนว่าห้องแห่งนี้เล็กกระทัดรัดกว่าสถานที่เดิมเป็อย่างมาก บรรยากาศในตัวเมืองก็เต็มไปด้วยธรรมชาติท้องทุ่งท้องนามากกว่าตึกราบ้านช่อง
แต่อย่างน้อยก็มีเครื่องปรับอากาศพอเปิดให้หายใจได้คล่องจมูก!
“พอได้มั้ยครับท่าน”
“ผมทำงานที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องพิเศษอะไรหรอก”
“ถ้าอย่างนั้นตามสบายเลยนะครับ”
เมื่อในห้องเหลือเพียงคนในครอบครัว เสียงถอนหายใจของท่านปลัดก็พ่นออกมา ชายวัยกลางคนกวาดสายตาไปยังห้องทำงานคับแคบ โต๊ะไม้เก่าๆและตู้เก็บเอกสารดูเหมือนจะใช้งานมาั้แ่่ก่อตั้ง แอร์เครื่องเก่าขึ้นสีเหลืองอ๋อยสถาพจะหล่นลงมาทับหัวเต็มที
นอกจากเสียงถอนหายใจของสามีแล้ว...ภรรยาที่นั่งอยู่บนโซฟาซีดๆก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน
“พอใจคุณหรือยัง คุณอร”
“นี่…มันไม่ใช่ความผิดของฉันนะ”
“จะไม่ใช่ความผิดของคุณได้ยังไง สาเหตุที่พวกเราต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เป็เพราะคุณไปอาลวาดถึงที่ทำงานของผมไม่ใช่หรอ”
“ก็ใครใช้ให้คุณไปมั่วกับอีเลขาคนนั้นล่ะ!”
“ผมยังไม่ได้ทำอะไรน้องเขาเลย เลขากับเ้านายอยู่ใกล้กันมันเป็เื่ธรรมดาไม่ใช่หรอ”
“ในที่ทำงานน่ะใช่….แต่ถ้านอกงานน่ะไม่ใช่ อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้คุณเดชา”
เมื่อได้ยินเสียงแหลมของภรรยาตะคอกกลับมาเช่นนั้น ท่านปลัดก็นั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับมีสีหน้าเหน็ดเหนื่อย ชายวัยกลางคนเถียงอะไรไม่ออกซักคำ อาจเป็เพราะมีบางครั้งบางคราวที่เขาแอบย่องไปฝึกงานให้เลขาสาวถึงห้องนอนของเธอ ความเป็ชายของท่านปลัดโดนยั่วยวนทุกวัน
และเลขาสาวคนนั้นก็ถึงเนื้อถึงตัวจนพ่อลูกอ่อนหน้ามืดตามัวอยู่บ่อยๆ!
“ไม่รู้แหละ ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันมาวุ่นวายในที่ทำงานของคุณอีก คุณก็ต้องปล่อยให้ฉันเป็คนเลือกผู้ช่วยของคุณเอง”
“ฮ่ะ อะไรนะ!”
“ได้ยินไม่ผิดหรอก”
“แบบนี้มันเกินไปแล้วนะคุณ”
“หึ คิดว่าฉันจะยอมให้คุณใช้เวลางานมาอ้างเพื่อไปขลุกตัวอยู่กับผู้หญิงพวกนั้นหรอ ดูแค่สายตาฉันก็รู้ว่าพวกมันจ้องจะงาบผัวชาวบ้านขนาดไหน”
“เฮ้อ”
ท่านปลัดได้แต่ถอนหายใจ ก่อนที่คุณนายอรอนงค์จะลุกขึ้นเพื่อไปหาลูกๆของเธอ
ตอนนี้หญิงวัยกลางคนจะต้องหาใครซักคนมาสอดแนมผัวในที่ทำงาน แน่นอนว่าเธอคงไม่อยากได้หญิงสาวมาช่วยทำงานในเื่นี้ ระหว่างที่เดินไปตามทาง สายตาก็พลันไปเห็นเด็กหนุ่มหน้าหวานที่กำลังจะนำกาแฟไปเสริฟในห้องทำงานของท่านปลัดคนใหม่
“นายน่ะ”
“….ครับ?”
5K
