ตอนที่ 5 :เอสปิน่า
“พี่ไม่เป็อะไรแล้วนะ หนูกับพี่เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ” ลีอาพูดกับลูเธอร์ด้วยใบหน้ามีความสุข
“เธอ..เธอเป็ใครกัน” ลูเธอร์กล่าวถามกับหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย
“เอ๋?..นี่พี่จำหนูไม่ได้หรอคะ” ลีอาถามกับลูเธอร์ด้วยสีหน้าผิดหวัง
“ชั้นขอโทษ ชั้นจำอะไรไม่ได้เลยที่เกี่ยวกับเธอ ชั้นขอโทษจริงๆ” ลูเธอร์ตอบกลับหญิงสาวด้วยสีหน้าอันนิ่งเฉย
“ทำไม..ทำไมกันหนูรอคอยพี่มาตลอด ทำไมพี่ถึงจำหนูไม่ได้กัน” ลีอาพูดกลับด้วยความโศกเศร้า
“นี่แก แกทำอะไรกับพี่ของฉันกัน!” ลีอาถามกับบาทหลวงด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
“ข้าแค่ให้เื ปีศาจ กับมันเท่านั้นเอง เ้านั่นน่ะมันกระหายเืของ ปีศาจ ตลอดเวลา มันทำร้ายเหล่านักบวชของข้าไปหลายคน เพียงเพราะเืที่พวกข้าให้ มันน้อยเกินไป เ้านี่น่ะเป็ผลงานชิ้นเยี่ยมของพวกข้า อาวุธสังหารที่เกิดขึ้นมาเพื่อจัดการ ปีศาจโดยเฉพาะยังไงล่ะ5555” บาทหลวงตอบกลับลีอา ด้วยใบหน้าอันตื่นเต้นพร้อมกับฉีกยิ้มอันน่ากลัวออกมา
“ไม่..ไม่จริง แกพอจะมีทางแก้เื่บ้าๆ พวกนี้ไหม” ลีอาถามบาทหลวงด้วยใบหน้าสิ้นหวัง
“5555เ้านี่น่ะ มันหมดทางเยียวยาแล้วหล่ะ5555” บาทหลวงตอบกลับด้วยใบหน้าอันตื่นเต้น
“เื่ทั้งหมดนี่ มันเป็เพราะแกไอ้บาทหลวงโรคจิต แกทำให้พี่ของชั้นกลายเป็แบบนี้” ลีอาะโใส่บาทหลวงพร้อมกับเริ่มร่ายเวทย์
“โอ้ อย่าดีกว่านะหนูน้อย เ้าก็รู้นี่ว่าเวทย์ของเ้าน่ะ มันไม่ใช่เวทย์ที่ใช้เพื่อโจมตีใส่ผู้อื่น” บาทหลวงตอบกลับลีอาด้วยสีหน้าที่เยาะเย้ย
“หนอยย! แกไม่มีสิทธิ์พูด แกน่ะหุบปากเน่าๆ ของแกไปเลยนะ! ไอ้บาทหลวงโรคจิต” ลีอาะโใส่บาทหลวงด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ไม่ต้องห่วงนะคะพี่ หนูจะปกป้องพี่เอง” ลีอาหันกลับมาพูดกับลูเธอร์ด้วยความเป็ห่วง
“นี่ท่านครับจะดีจริงๆหรอ ที่ให้เ้า ภาชนะ ออกมาตอนนี้น่ะครับ” นักบวชที่อยู่ข้างหลังบาทหลวงถามกับบาทหลวง
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า อีกไม่นานมันก็จะเกิดขึ้นแล้วหล่ะ เมื่อถึงเวลานั้นเ้า ภาชนะ นั่นจะจัดการกับพวกมันเอง5555” บาทหลวงตอบกลับด้วยสีหน้ามั่นใจ
“เวลานั้น..มันคืออะไรกัน” นักบวชถามกลับ
“เวลาที่ทั้งโลกจะถูกเงานั่นกลืนกินยังไงล่ะ..แล้วมันก็จะเริ่มขึ้น..เวลาแห่งการชำรำล้างโลกใบนี้ให้ขาวใสอีกครั้ง” บาทหลวงตอบกลับนักบวชพร้อมกับแสยะรอยยิ้มอันน่ากลัวออกมา
“พวกข้าจะรอดูความสำเร็จของท่าน..ท่านบาทหลวง” นักบวชเอ่ยขึ้นพร้อมกับ หายตัวไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่
“555คราวนี้ล่ะ ข้าจะกำจัดพวกมันให้สิ้น แล้วก้าวขึ้นเป็พระผู้เป็เ้าองค์ใหม่ของโลกใบนี้เอง555” บาทหลวงพูดขึ้นด้วยนำ้เสียงอันน่ากลัว
“เอ๋?แสงอาทิตย์..ค่อยๆหายไป” ลีอาเอ่ยถามด้วยความสงสัย พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์บนท้องฟ้า
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น พระอาทิตย์กำลังถูกกลืนกิน ความมืดกำลังมาแทนที่ ไม่นะคะพี่หนูกลัวจังเลย” ลีอาะโออกมาด้วยความสิ้นหวัง
“อ่าในที่สุด ก็เกิดขึ้นซักที สุริยุปราคา 5555ข้ารอเวลานี้มาแสนนาน เวลาที่พวกเ้าจะกลับขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้ข้าจะจัดการพวกเ้า ให้หมดไปตามประสงค์ของพระผู้เป็เ้าเอง555” บาทหลวงพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าอันน่าขยะแขยง
“ได้เวลาของเ้าแล้วล่ะ ลูเธอร์ เวลาที่เ้าจะได้ดื่มเืที่เ้าโหยหามาตลอดยังไงละ5555” บาทหลวงพูดขึ้นขณะหันมองลูเธอร์
ความมืดค่อยๆเริ่ม กลืนกินพระอาทิตย์ทั้งดวง แผ่นดินเริ่มะเื พระอาทิตย์ได้กลายเป็สีดำทั้งดวง และเกิดแผ่นดินไหวขึ้น หมอกทมิฬเริ่มปกคลุมหมู่บ้าน
ปีศาจค่อยๆคลืบคลานออกจากหมอกทมิฬนั่น พวกมันได้กลับขึ้นมาเหยียบแผ่นดินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แปลกไปกว่าครั้งที่แล้ว โดยท่ามกลางฝูงของ ปีศาจ อันน่ากลัวนั่นมีร่างของชายผู้หนึ่ง รูปร่างสูงโปร่งสยายปีกอันน่ากลัว ราวกับมัจจุราชในวันสิ้นโลกออกมา
“5555ในที่สุดข้าก็ออกมาได้เสียที” เสียงหัวเราะอันเป็เอกลักษณ์ดังออกมาจาก ชายคนนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกถึงใบหู
“ใครกัน ที่เรียกพวกข้าออกมา” เสียงของชายคนนั้นถามแก่คนในหมู่บ้าน
“5555ในที่สุดเวลาแห่งการลงทั...” เสียงของบาทหลวงหายไปพร้อมกับหนามที่ทิ่มออกมา จากร่างของบาทหลวง ร่างนั่นเต็มไปด้วยหนามแหลมแทงทะลุออกมา เืไหลนองไปทั่วบริเวณ ส่งกลิ่นเหม็นคล้ะคลุ้งไปทั่ว บาทหลวงได้เสียชีวิตทันที ช่างเป็ภาพที่น่าขยะแขยงนัก
“ใครสั่งให้แก่เอ่ยปากตอบข้ากัน ไอ้สวะ!” เสียงของชายผู้นั้นะโออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว
“โอ้วว นี่มันอะไรกัน เ้าเกิดจากเืของพวกข้าอย่างนั้นหรอ ช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก” ชายผู้นั้นตอบขึ้นพร้อมกับมองไปที่ลูเธอร์ด้วยสีหน้าขยะแขยง
“เอามา เอาเืมาอีก อ๊ากกก!” ลูเธอร์ะโออกมาด้วยความบ้าคลั่ง
“พี่คะ อย่าทำอย่างนี้สิคะ” ลีอาพูดด้วยความเสียใจ
“ไม่ต้องห่วงข้า 1 ในปีศาจขั้นสูงทั้ง 9 ข้าเอสปิน่า จะกำจัดสิ่งที่น่ารังเกียจและขยะแขยงอย่างเ้า ด้วยเวทย์ หนามของข้าเอง5555” เอสปิน่าพูดด้วยใบหน้าที่แสยะยิ้มอันน่ากลัวออกมา และชี้นิ้วไปที่ลูเธอร์ พร้อมกับแสดงพลังเวทย์หนาม ของเขาออกมา
หนามขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาจากผืนดินตรงที่ลูเธอร์ยืนอยู่ หนามนั่นทะลวงกลางอกของลูเธอร์
“อ๊ากก!” เสียงกรีดร้องอันเ็ป ถูกร้องะโออกจากลูเธอร์ เืไหลอาบนองไปตามหนามั์นั่น เืบางส่วนไหลลงบนพื้น เปรอะเปื้อนไปทั่ว
“ม่ายยย! ไม่นะคะพี่” ลีอาะโออกไปราวคนสติแตก พร้อมกับเืของลูเธอร์ที่ ไหลลงมาเปรอะใบหน้าของเธอ
“นี่แก ไอ้สารเลวแกจะต้องชดใช้” ลีอาะโใส่เอสปิน่า พร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยเืของลูเธอร์และนำ้ตาที่ไหลออกมาด้วยความโศกเศร้า
“5555ข้าแค่สนองความ้า ของไอ้หนุ่มนั่นเอง555 แกน่ะมันต้องตายด้วยฝีมือปีศาจของข้า5555” เอสปิน่าตอบกลับลีอาด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความอิ่มเอมใจ พร้อมสั่งให้ ปีศาจ ที่อยู่รอบๆ ให้มาจัดการกับลีอา
“นั่นเธอ เธอร้องไห้ทำไมน่ะ” ลูเธอร์ถามแก่หญิงสาวที่กำลังปกป้องตนอยู่ข้างล่าง
“ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูกับพี่ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป” ลีอาตอบกลับพี่ชายของตน ด้วยนำ้ตาที่ไหลออกมาไม่หยุดพร้อมกับปกป้องตนเองจาก ปีศาจ ที่เข้ามา
สติของลูเธอร์ค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับเืที่ค่อยๆ หยุดไหล
“นี่ตื่นได้แล้วนะลูเธอร์” เสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของลูเธอร์
9K
![[จบ] เกิดใหม่ครานี้เพื่อกลับมาแก้แค้น](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718092922_52866837.webp)
