“ไปเถลไถลที่ไหนกันมา เลิกเรียนตั้งนานแล้ว ป่านนี้ถึงเพิ่งกลับมาถึงบ้าน” เกาหยางถามลูกฝาแฝดเสียงเข้ม
“ก็ไปเที่ยวตามประสาวัยรุ่นน่ะสิคะคุณ วัยนี้ก็ต้องอยากเดินเที่ยวเล่นกับเพื่อนเป็ธรรมดา ผิดกับหรงหรงของเรานะคะ เลิกเรียนแล้วก็รีบตรงกลับบ้านเลย ตอนนี้ยังอ่านหนังสืออยู่ในห้องอยู่เลยค่ะ” เกาหย่าซินพูดขึ้น
“ก็ถูกแล้วล่ะครับที่หรงหรงจะต้องอ่านหนังสือเยอะๆ ผลการเรียนระดับนั้นไม่ซ้ำชั้นก็ถือว่าดีมากแล้ว” เกาจิ้งหยวนหันไปพูดกับบิดา “ผมกับน้องไปทำงานพิเศษมาครับ รับสอนพิเศษให้รุ่นน้องมัธยมปีหนึ่งหลายคน รายได้ดีทีเดียวครับพ่อ วันนี้ผมก็เลยอยากซื้ออาหารดีๆ ให้หวาหวาได้กินบ้าง ก็เลยกลับบ้านช้ากันไปหน่อย ผมขอโทษครับ”
“สอนพิเศษหรือ ทำไมต้องทำ หรือเงินที่พ่อให้ไม่พอใช้” เกาหยางถามลูกชายก่อนที่หันไปขมวดคิ้วถามภรรยา “คุณรู้เื่นี้ด้วยไหม ถ้ารู้ว่าเงินลูกๆ ไม่พอใช้ ทำไมคุณถึงไม่ให้พวกเขาเพิ่ม”
“คุณคะ เด็กวัยรุ่นก็คงอยากจะมีเงินเก็บส่วนตัวน่ะค่ะ แล้วเื่นี้พวกเขาก็ไม่เคยบอกฉันเลย” เกาหย่าซินรีบพูดก่อนที่จะเดินไปยืนอยู่ข้างๆ เกาจิ้งฮวาแล้วแอบบิดแขนเธออย่างแรง “หวาหวา เงินไม่พอใช้ทำไมไม่บอกน้าล่ะ ถ้าคนอื่นรู้เข้าว่าพวกเธอออกไปรับจ้างสอนพิเศษเพื่อหาเงิน คุณพ่อจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”
เกาจิ้งฮวาถูกบิดแขนแรงจนเกือบจะร้องไห้ อีกอย่างเื่สอนพิเศษ เธอก็ไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อนเลย เธอเพิ่งจะรู้ว่าพี่ชายรับสอนพิเศษก็วันนี้เอง แล้วจะให้เธอพูดอะไร “หนู...”
“คุณน้าถามเฉยๆ ก็ได้นี่ครับ คุณน้าจะบิดแขนหวาหวาทำไม” เกาจิ้งหยวนเดินไปฉุดหวาหวาให้ออกมายืนห่างจากแม่เลี้ยง “ผมกับน้องได้เงินแค่พอกับค่ารถเมล์ไปโรงเรียนเท่านั้นครับพ่อ ส่วนเงินค่าอาหารกลางวันพวกผมไม่เคยได้ ถ้าพ่อจะถามว่าทำไมผมถึงไม่บอกเื่นี้ พ่อก็คงต้องถามคุณน้าเองแล้วล่ะครับว่าเพราะอะไรเงินที่พวกผมได้ถึงมีแค่นี้”
“แก...แกเอาอะไรมาพูด แกอย่ามาใส่ความฉันนะ เงินแค่นั้นฉันจะเก็บเอาไว้ทำไม” เกาหย่าซินพูดด้วยความโกรธ “คุณคะ คุณอย่าไปเชื่อลูกชายคุณนะคะ ฉันจะแอบเก็บค่าใช้จ่ายที่คุณให้พวกเขาไว้ทำไม แค่เงินเดือนที่คุณให้ฉันใช้ ฉันก็ใช้จะไม่ไหวอยู่แล้ว”
“ถ้าคุณน้าไม่ได้เก็บไว้ ก็คงเป็หรงหรงที่แอบเก็บไว้เองมั้งครับ เพราะทุกเดือนหรงหรงจะเป็คนถือซองค่าใช้จ่ายมาให้ผมกับน้องเอง” เกาจิ้งหยวนบอกพร้อมกับเดินไปเปิดมือถือให้บิดาดู “วิดีโอพวกนี้ผมจะถ่ายไว้ทุกครั้งหลังจากที่ได้รับซองเงินเดือนมาแล้ว พ่อดูเอาเองเถอะครับ”
เกาหยางมองดูคลิปวิดีโอนิ่งอยู่นาน “ต่อไปพ่อจะให้ลุงหลิวโอนค่าใช้จ่ายเข้าบัญชีของพวกเธอโดยตรง”
“คุณคะ! หรงหรงไม่มีทางทำเื่แบบนี้หรอกค่ะ ใครจะไปรู้ว่าวิดีโอนี้เป็ของจริงหรือเปล่า” เกาหย่าซินะโขึ้น “เสี่ยวหยวน ถึงเธอจะไม่ชอบน้า แต่ยังไงหรงหรงก็เป็น้องของเธอเหมือนกันนะ เธออยากให้คุณพ่อเกลียดน้องขนาดนั้นเลยหรือถึงคิดที่จะใส่ร้ายน้องกับเื่เงินแค่เล็กน้อยแค่นี้”
“เงินค่าใช้จ่ายของหรงหรงผมก็จะโอนเข้าบัญชีให้โดยตรงเหมือนกัน แล้วก็ต่อไปนี้ ให้หรงหรงเข้าเรียนกวดวิชาทุกเย็นหลังเลิกเรียนด้วย เธอจะได้ไม่เอาเวลามาทำแต่เื่ไร้สาระ” เกาหยางพูดตัดบทก่อนที่เกาหย่าซินจะพูดให้เื่มันวุ่นวายไปมากกว่านี้ อีกอย่างเขาก็รู้นิสัยของลูกแต่ละคนดี
เกาหย่าซินรู้ว่าสามีเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว เธอก็ได้แต่รับปากกับเื่ที่สามีสั่ง “ได้ค่ะ ฉันจะติดต่อโรงเรียนกวดวิชาและให้ลูกเริ่มเรียนั้แ่วันพรุ่งนี้เลย”
“ลูกสองคนก็เหมือนกันต่อไปก็เข้าเรียนกวดวิชาไว้ด้วย สอนพิเศษอะไรนั่นก็ไม่ต้องไปทำแล้ว บ้านเราไม่ขาดเงิน” เกาหยางบอกลูกชาย
“ผมขอสอนพิเศษต่อจนปิดเทอมก็แล้วกันครับพ่อ รับปากผู้ปกครองของพวกเขาไว้แล้ว จะให้ผมมายกเลิกกลางคันอย่างนี้มันคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนเื่เรียนกวดวิชา ผมกับหวาหวาไม่มีปัญหาเื่นี้เลยครับ พวกผมขอทบทวนบทเรียนด้วยตัวเองดีกว่า ให้หรงหรงไปเรียนคนเดียวน่ะดีแล้ว เพราะถ้าพวกผมไปเรียนด้วย หรงหรงอาจจะไม่พอใจ”
เกาหย่าซินมองหน้าเด็กชายอย่างโกรธจัด ‘เมื่อไหร่กันนะที่ฉันปล่อยให้ไอ้เด็กจองหองคนนี้มาต่อปากต่อคำกับฉันได้ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแกสองคนก็อย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน’
“พวกลูกกลับห้องกันไปก่อนเถอะ พ่อก็จะไปทำงานต่อเหมือนกัน” เกาหยางถอนหายใจออกมาเบาๆ
“แม่คะ ดูนี่สิคะ เสื้อผ้าคอลเลคชั่นใหม่ออกมาแล้ว” เกาหรงเปิดนิตยสารแฟชั่นให้มารดาดู
“ในหัวของแกมีแต่เื่พวกนี้หรือไง ทีเื่เรียนทำไมแกไม่สนใจอย่างนี้บ้าง แกรู้ไหมว่าพ่อของแกบ่นฉันเสียยกใหญ่เื่ผลการเรียนที่ไม่ได้เื่ของแก”
“คุณพ่อก็บ่นเื่เรียนของหนูมาตลอดอยู่แล้วนี่คะ แม่ก็น่าจะชินสักที” เกาหรงพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ว่าแต่ทำไมคราวนี้แม่ถึงได้ดูโมโหคุณพ่อนักล่ะ”
“คุณพ่อให้แกไปเริ่มเรียนกวดวิชาตอนหลังเลิกเรียนั้แ่วันพรุ่งนี้ แม่ช่วยแกเื่นี้ไม่ได้” เกาหย่าซินยกมือเป็เชิงห้าม “แล้วทีนี้แกลองเล่าให้แม่ฟังซิว่าแกได้เอาเงินค่าใช้จ่ายประจำเดือนของเ้าเด็กแฝดนั่นไปใช้จริงไหม”
“แค่นิดๆ หน่อยเอง ว่าแต่แม่รู้เื่นี้ได้ยังไงคะ”
“เกาจิ้งหยวนเป็คนบอกคุณพ่อเอง แถมมันยังถ่ายคลิปตอนที่มันเปิดซองค่าใช้จ่ายออกมานับไว้ด้วย คุณพ่อก็เห็นคลิปนี้แล้ว แกนะแก เงินที่แม่ให้ไม่พอใช้หรือยังไง แม่เคยบอกแกแล้วไม่ใช่หรือว่าถึงแม้คุณพ่อดูจะไม่ค่อยสนใจเ้าเด็กแฝดคู่นั้นเท่าไหร่ แต่เื่ค่าใช้จ่ายกับเื่การศึกษา คุณพ่อจะใส่ใจกับสองเื่นี้มากที่สุด”
“คุณพ่อเห็นคลิปแล้วคุณพ่อว่ายังไงบ้างคะแม่”
“ต่อไปนี้ค่าใช้จ่ายของพวกแก คุณพ่อจะให้เลขาหลิวโอนเข้าบัญชีของแต่ละคนเอง”
เกาหรงถอนหายใจโล่ง “โอนก็โอนสิ หนูไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว แต่นี่ก็แสดงว่าคุณพ่อจะไม่ทำโทษหนูแล้วน่ะสิคะ”
เกาหย่าซินกอดลูกสาวไว้ “ต่อไปจะทำอะไรก็ระวังไว้บ้าง”
เกาหรงกอดตอบมารดาพร้อมกับคิด ‘ั้แ่พรุ่งนี้แกอย่าหวังว่าจะใช้ชีวิตอย่างปกติที่โรงเรียนได้อีกเลยนังจิ้งฮวา’
10K
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
