ผมย้อนอดีตมาเปลี่ยนชะตายุค 80 (นิยายแปล)**จบแล้ว**

ตอนที่ 57 :หลิวซือกั๋วจ่ายโหดกว่า

“ซือกั๋ว เจียงเสี่ยวไป๋เสนอราคาให้ชั่งละ4 เหมา...”

ในที่สุด เฉินหยวนชางก็ได้บอกความจริงแก่หลิวซือกั๋ว

“อะไรนะ ? ”

“4 เหมาต่อหนึ่งชั่ง มันจะเป็นไปได้อย่างไร ! ”

หลิวซือกั๋วตกตะลึงราวกับถูกฟ้าผ่า จึงตะโกนออกมาเสียงดัง

"ลุงไห่หยางเป็นคนพูดเองราคาไม่ผิดแน่” เฉินหยวนชางส่ายหัวและพูดว่า “ราคาชั่งละ 4 เหมาเป็นราคาที่สูงมาก ไม่มีใครปฏิเสธราคานี้ได้”

เจียงไห่หยางมีชื่อเสียงอย่างมากในเจียงวานและเขาเป็นคนที่ทุกคนให้ความนับถือ

คำพูดนั้นออกมาจากปากของเขา แน่นอนว่าชาวบ้านย่อมเชื่ออย่างสุดซึ้ง

“จะเป็นไปได้อย่างไร ? ”

“ทำอย่างไรต่อดี ? ”

หลิวซือกั๋วยังคงพึมพำเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้เขาเดินคอตกกลับบ้านอย่างหดหู่ใจ

เฉินหยวนชางมองไปที่ด้านหลังของหลิวซือกั๋วเขาถอนหายใจและส่ายหัวอีกครั้ง

“ทำไมกลับเร็วล่ะ ? ”

จูเยี่ยนผิงเพิ่งล้างมันฝรั่งและใส่ลงในหม้อเพื่อปรุงอาหารเธอกำลังจะไปที่สวนผักเพื่อเก็บพริกและผักใบเขียวจำนวนหนึ่ง เธอเห็นหลิวซือกั๋วกลับมาอย่างรวดเร็วจึงถามด้วยความประหลาดใจ

“ตอนนี้พวกเขาไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้เราแล้วจะทำอย่างไรต่อไปดี ? ” หลิวซือกั๋วพูดอย่างโกรธเคือง

จูเยี่ยนผิงตกตะลึงและถามอย่างกระวนกระวาย“เกิดอะไรขึ้น  ทำไมพวกเขาไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กให้คุณล่ะ ? ”

หลิวซือกั๋วพูดอย่างโกรธเคืองถึงเรื่องการรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กของเจียงเสี่ยวไป๋ในราคาชั่งละ4 เหมา

“แล้วเราจะทำอย่างไรดี ? ”

จูเยี่ยนผิงกระวนกระวาย เธอเดินวนไปรอบๆ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

หลิวซือกั๋วดูอย่างกระวนกระวายและตะโกนออกมา“เธอช่วยหยุดเดินวนไปวนมาได้ไหม ฉันเวียนหัวหมดแล้ว ! ”

จูเยี่ยนผิงกระวนกระวายใจอยู่แล้วและเมื่อหลิวซือกั๋วตะโกนใส่หน้าเธอ เธอก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “หลิวซือกั๋ว เดี๋ยวนี้รู้จักตะโกนใส่หน้าฉันแล้วหรือถ้าคุณมีความสามารถก็ไปจัดการเจียงเสี่ยวไป๋นู่น”

หลิวซือกั๋วตกตะลึง เขาจะกล้ายั่วยุเจียงเสี่ยวไป๋ได้อย่างไร?

เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า “เธอไปเตรียมอาหารเถอะฉันจะไปหมู่บ้านถังซาน คงต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาลูกพี่เฉินแล้วจะได้คิดหาวิธีจัดการ”

“ใช่ ใช่ ใช่ ลูกพี่เฉินต้องมีวิธีจัดการแน่นอน”

จูเยี่ยนผิงดูเหมือนจะมีความหวังมากขึ้นเธอรีบไปที่สวนผักเพื่อเก็บผักและกลับมาทำอาหารกินง่าย ๆ

ทั้งคู่กำลังกินข้าวเย็นทันใดนั้นเจิ้งต้าเป่าก็มาหาพวกเขาอย่างกระทันหัน

หลิวซือกั๋วพูดอย่างมีความสุขว่า “พี่เจิ้งทำไมพี่ถึงมาที่นี่ได้ ฉันกะว่ากินข้าวเย็นเสร็จแล้ว จะรีบไปที่หมู่บ้านถังซานอยู่พอดี”

เจิ้งต้าเป่า กล่าวว่า “ลูกพี่กลัวว่านายจะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กจากชาวบ้านไม่ได้ดังนั้นเขาจึงขอให้ฉันบอกนายให้รับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กราคาชั่งละ 4.5 เหมาในเย็นนี้เลย อย่าให้เจียงเสี่ยวไป๋ได้มันฝรั่งลูกเล็กไปแม้แต่ชั่งเดียว”

“ชั่งละ 4.5 เหมาเลยหรือ ? ”

หลิวซือกั๋วอุทานด้วยความตกใจจากนั้นเขาก็มีความสุขอีกครั้ง

ลูกพี่เฉินเป็นลูกพี่ที่ดีจริง ๆเจียงเสี่ยวไป๋จ่ายชั่งละ 4 เหมา แต่ลูกพี่เฉินจ่าย 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่งซึ่งสูงกว่าของเจียงเสี่ยวไป๋ถึง 5 เฟิน

มาดูกันว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้อย่างไร!

เฮอะ ทั้งถานชิงซาน เฉินหยวนชางและคนพวกนั้นต้องขายมันฝรั่งลูกเล็กให้ฉันอย่างแน่นอนเพราะราคาที่ฉันเสนอให้นั้นสูงลิ่วขนาดนี้

เมื่อนึกถึงภาพความตื่นเต้นเหล่านั้น หลิวซือกั๋วจึงพาเจิ้งต้าเป่าไปรับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กที่บ้านชาวบ้านทีละหลัง

ผ่านไปได้ไม่นาน ทั่วทั้งเจียงวานก็เข้าสู่ความโกลาหล

เจียงเสี่ยวไป๋จ่ายราคามันฝรั่งลูกเล็กชั่งละ4 เหมา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีอยู่แล้ว แต่หลิวซือกั๋วนั้นจ่ายมากกว่า เขาจ่ายถึง4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง

นอกจากนี้ เจียงเสี่ยวไป๋จะรับซื้อในคืนพรุ่งนี้แต่หลิวซือกั๋วจะรับซื้อทันที

ราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง ทั้งยังได้เงินในทันที

แล้วจะรออะไรอยู่ล่ะ ?

ชาวบ้านที่มีมันฝรั่งลูกเล็กอยู่ที่บ้านตัดสินใจขายมันให้กับหลิวซือกั๋วโดยไม่ลังเลจากนั้นพวกเขาก็รับเงินอย่างมีความสุข พวกเขาบรรจุมันฝรั่งลูกเล็กและแบกไปไว้ที่บ้านของหลิวซือกั๋ว

เรื่องนี้ไปถึงหูของเจียงไห่หยาง หวังซิ่วจวี๋และคนอื่น ๆ อย่างรวดเร็ว

“หลิวซือกั๋วกำลังทำอะไรอยู่เห็นได้ชัดว่าเป็นการขัดขวางไม่ให้เสี่ยวไป๋หาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กได้”

หวังซิ่วจวี๋พูดอย่างเดือดดาล

“ผมคิดว่าเขาคงไม่เข็ดมากกว่าวันนั้นพี่รองยังจัดการเขาไม่หนักพอ ถ้าเขากล้าขวางเส้นทางทำเงินของพี่รองผมจะไปจัดการเขา”

เจียงเสี่ยวเหลยคลี่ยิ้ม หยิบท่อนไม้ข้างกำแพงขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจและเตรียมจะไปสั่งสอนหลิวซือกั๋ว

“ไอ้ลูกคนนี้ แกหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ”

เจียงไห่หยางตะโกนใส่เจียงเสี่ยวเหลย แล้วพูดขึ้นว่า“คิดว่าการมีเรื่องชกต่อย ทุบตีจะแก้ปัญหาได้หรือไง ? แกจะไปเอาชนะใครเขาได้ ? ”

เจียงเสี่ยวเฟิงคว้าท่อนไม้จากมือของเจียงเสี่ยวเหลยแล้วโยนลงพื้น“เจ้าน้องคนนี้ พ่อเขาส่งไปเรียนไม่ยอมตั้งใจเรียน แต่กลับมาเรียนรู้นิสัยแย่ ๆเมื่อก่อนของพี่รองจนหมด”

“แต่......แต่......”

เจียงเสี่ยวเหลยอึกอักอยู่นาน แต่ไม่สามารถเถียงคำพูดเจียงเสี่ยวเฟิงได้แม้แต่คำเดียวเขากระทืบเท้าของเขาอย่างไม่พอใจ แล้วได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง

เจียงเสี่ยวเฟิงกล่าวว่า “มันไม่ง่ายเลยที่พี่รองจะกลับตัวกลับใจหันมาเดินในทางที่ถูกต้องและหารายได้จากการขายผัดมันฝรั่งหากเขาหาซื้อมันฝรั่งลูกเล็กไม่ได้ กิจการของเขาก็คงดำเนินต่อไปไม่รอด ผมกลัวว่าเขาจะกลับไปเลือกเดินทางเก่าอีก”

“พ่อ งั้นเราไปบอกให้พวกลุงใหญ่และลูกพี่ลูกน้องของพ่อว่าอย่าขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับหลิวซือกั๋วดีไหม? ”

เจียงไห่หยางครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

นับแต่โบราณมาผลประโยชน์ทำให้ใจคนเปลี่ยนไปอยู่แล้ว หากราคาเท่ากัน ญาติพี่น้องย่อมช่วยเหลือญาติแต่ถ้าราคาของเจียงเสี่ยวไป๋ต่ำกว่า การไปขอให้พวกเขาไม่ขายในเวลานี้ก็คงเป็นการทำลายผลประโยชน์ของพวกเขา

เจียงไห่หยางถอนหายใจและพูดว่า “พ่อจะไปหาพี่รองของพวกแกก่อน”

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินไปที่บ้านของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยใบหน้าเย็นชา

“ผมไปด้วย”

เจียงเสี่ยวเหลยพูดจบก็เดินตามเจียงไห่หยางไป

หวังซิ่วจวี๋และเจียงเสี่ยวเฟิงมองหน้ากันแล้วเดินตามไป

หลังจากเจียงเสี่ยวไป๋กินมื้อเย็นกับครอบครัวแล้วเขาก็ทำซอสสูตรลับในครัวสำหรับวันพรุ่งนี้ หลินเจียอินอยากเรียนรู้สูตร ดังนั้นเจียงเสี่ยวไป๋จึงสอนเธอโดยไม่ปฏิเสธ

ทั้งสองคนยืนเคียงข้างกันอยู่ในครัวคนหนึ่งตั้งใจศึกษาวิธีทำซอสสูตรลับ อีกคนก็ลงมือทำซอสสูตรลับ โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกภายนอกเลย

“ปู่คะ”

จนกระทั่งได้ยินชานชานเรียกใครคนหนึ่งเจียงเสี่ยวไป๋และหลินเจียอินถึงได้เห็นเจียงไห่หยางเดินเข้ามาด้วยใบหน้าขึงขัง

“พ่อ”

หลินเจียอินทักทายพ่อสามีเสียงเบา เธอหน้าแดงและถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ตอนนี้เธอยืนใกล้เจียงเสี่ยวไป๋มากจนดูสนิทสนมเกินไปเมื่อเธอเห็นพ่อสามี หญิงสาวรู้สึกกระดากอายและรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เจียงเสี่ยวไป๋สงบลงมาก และถามว่า “พ่อทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ ? ”

เจียงไห่หยางตั้งสติและพูดว่า “หลิวซือกั๋วใจกว้างจริงๆ เขารับซื้อมันฝรั่งลูกเล็กในหมู่บ้านโดยให้ราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่ง"

“อ้อ ผมรู้แล้ว”

เจียงไห่หยางคิดว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะตื่นตระหนกเมื่อได้ยินสิ่งนี้แต่เขาตอบสนองเพียงการตอบสั้น ๆ ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ดูร้อนรนแต่อย่างใด

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เจียงไห่หยางมองดูอย่างกระวนกระวาย เขาส่ายหัวและพูดว่า“ลูกชายกลับนิ่งเฉย ส่วนคนเป็นพ่อนั้นร้อนใจแทบตาย นี่แกไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือ ? ”

หลินเจียอินได้ยินก็ร้อนใจตามหญิงสาวจึงพูดขึ้นว่า “ทำไมเราไม่รับซื้อราคา 4.5 เหมาต่อหนึ่งชั่งเหมือนกันล่ะ ซื้อเก็บไว้สักหน่อยก่อน"

เจียงเสี่ยวไป๋โบกมือ “ไม่มีประโยชน์ที่จะขึ้นราคา”

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่งเขาพูดอีกครั้งว่า “เดี๋ยวผมจะไปคุยกับเขาก่อน”

เจียงไห่หยางรู้สึกประหม่าเมื่อได้ยินแบบนี้เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า “แกจะไปมีเรื่องกับเขาอีกใช่ไหม ? ”

เมื่อวานก่อนที่เขาทำร้ายร่างกายหลิวซือกั๋วมันสมเหตุสมผลแล้วแต่มันคงไม่มีเหตุผลที่จะไปทำร้ายหลิวซือกั๋วอีกในวันนี้

หลินเจียอินพูดโน้มน้าวเขาเช่นกัน “อย่าหุนหันพลันแล่น”

เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม “สุภาพบุรุษใช้เหตุผลแต่ไม่ใช่กำลังผมแค่ไปคุยกับเขา ไม่ได้ไปชกต่อยเขา”

ทั้งเจียงไห่หยางและหลินเจียอินต่างพากันมุ่ยปาก

ใครจะไปเชื่อ

ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋เป็นสุภาพบุรุษที่ใช้เหตุผลแต่ไม่ใช้กำลัง แล้ววันก่อนฝีมือใคร ?

“พี่รอง ถ้าพี่ต่อยหลิวซือกั๋ว ฉันจะช่วยพี่เอง”

เจียงเสี่ยวเหลยที่ตามมาข้างหลังไม่ได้ยินสิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พูดไปก่อนหน้านี้เขาได้ยินเพียง “ไปต่อย” โดยคิดว่าพี่รองกำลังจะไปมีเรื่องกับหลิวซือกั๋วอีกครั้งเขาจึงตะโกนอย่างตื่นเต้นทันที

เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าให้เขา “ช่วยได้”

พูดจบ ก็เดินออกจากบ้านไป

คนในหมู่บ้านต่างปลูกบ้านใกล้เคียงกันจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะหาหลิวซือกั๋วเจอที่บ้านของเจียงไห่โจว

เจียงไห่โจวและเจียงไห่หยางมีปู่คนเดียวกัน ดังนั้นตามศักดิ์แล้ว เจียงเสี่ยวไป๋จึงเรียกเจียงไห่โจวว่าอา

“เสี่ยวไป๋ ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ ? ”

เมื่อเห็นเจียงเสี่ยวไป่เจียงไห่โจวรู้สึกกังวล

อย่างไรก็ตาม เจียงไห่หยางบอกเขาแล้วและขอให้เขาขายมันฝรั่งลูกเล็กให้กับเจียงเสี่ยวไป๋

ในตอนนั้น เขาได้ยินมาว่าหลานชายให้ราคาชั่งละ4 เหมา เขาตบหน้าอกให้คำสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเขาจะไม่ขายมันฝรั่งลูกเล็กในบ้านของเขาให้ใครจะขายให้เจียงเสี่ยวไป๋เท่านั้น

ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว เขากลับขายให้กับหลิวซือกั๋วไปแล้ว

ราวกับว่าเขาหลงลืมคำพูดก่อนหน้าไปหมดแล้ว

สุดท้ายเขาผิดสัญญา

ในฐานะผู้อาวุโส เขารู้สึกละอายใจเล็กน้อยที่เห็นเจียงเสี่ยวไป๋

ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋สงบนิ่งดั่งผืนน้ำเขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ผมมาหาหลิวซือกั๋ว”