ตอน 13 เปลี่ยนไปเพราะเธอ
ฟางจู เรียกรถพยาบาลพาฟางเว่ยไปถึงโรงพยาบาล
"รบกวนญาติของคุณฟางเว่ยเข้ารับผลตรวจกับหมอด้วยค่ะ"
"ฉันค่ะ เป็เขาค่ะ"
"จากการตรวจของหมอนะครับ ไม่พบอะไรผิดปกติคุณไข้มีอาการไข้สูง และอาจจะล้มหัวกระแทกหัวแตก แค่ทำแผล รอฟื้นก็กลับบ้านได้ครับ "
"ขอบคุณค่ะหมอ "
ตลอดทั้งบ่าย ฟางเว่ยก็ไม่ตื่น ฟางจูนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงนั่นมองเขาด้วยสายตาที่อ่อนล้าอ่อนเพลียเต็มแรง เธอจะหลับหลายครั้งแต่ก็พยายามข่มตาไว้ทั้งคืนนั้น เธอยังคงนั่งเฝ้าดูอาการของฟางเว่ยอยู่ข้างเตียงตลอดเธอกุมมือฟางเว่ยไว้หลับไปในที่สุด
กลางดึกที่เงียบสงัด ฟางเว่ยเริ่มรู้สึกตัวเหลือบไปเห็นฟางจูอยู่ข้างเตียงกุมมือของเขาไว้แน่น ฟางเว่ยยิ้มน้อยๆ
ใช้มืออีกข้างเอื้อมไปลูบหัวฟางจูเบาๆ จนทำให้เธอตื่นเขาดึงมือกลับแทบไม่ทัน
ฟางจูทำท่าที่ดีใจ ทั้งใ
"คุณฟื้นแล้วหรอ เป็ไง ปวดตรงไหน จำฉันได้ไหมต้องเรียกหมอไหม"
"คุณใจเย็นๆนะ ผมไม่เป็ไรแล้ว"
"อืม อย่างนั้นเองหรอ งั้นพรุ่งนี้เช้าคุณก็กลับได้แล้วนะหมอบอกฉัน ถ้านายฟื้นให้กลับได้"
"วางใจเถอะ ผมไม่เป็ไร คุณไปนอนต่อเถอะ "
ฟางจู สบายใจขึ้น เธอยอมเดินไปนอนบนโซฟา..... รุ่งเช้าฟางเว่ยลุกขึ้นมาเตรียมตัวเพื่อจะกลับ
เขาเห็นเธอนอนอยู่บนโซฟาริมกระจกเห็นว่าเริ่มมีแสงแดดส่องเข้ามากลัวเธอจะตื่น
"เอาล่ะ ฉันอยากให้เธอนอนพักอีกหน่อยค่อยปลุก" ฟางเว่ยเดินไปที่นั่น เอื้อมมือไปปิดม่าน
เขานั่งอยู่ข้างๆโซฟา มองเธอหลับอยู่ครู่หนึ่ง พร้อมพึมพำๆๆ"เวลาเธอหลับก็ดูน่ารักดีเหมือนกันนะ
ฟางจูเธอลืมตาขึ้นมา เห็นหน้าฟางเว่ยอยู่ใกล้เธอขนาดนั้นทำให้ฟางเว่ยใ ตั้งตัวไม่ทัน สะดุ้ง เขาสะดุดขอบโซฟา ปากไปประกบแก้มของฟางจูที่กำลังนอนตะแคงบนโซฟาพอดีทั้งคู่หยุดชะงักไปกับท่านั้น ฟางเว่ยตั้งสติได้ รีบโน้มตัวออกห่างจากตัวเธอและกล่าวขอโทษ ฉันแค่จะปิดม่านน่ะ
"อืม ไม่เป็ไร "ฟางจูตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูอิทโรยมาก ฟางเว่ยไม่ได้สังเกตเพราะคิดว่าเธอเพิ่งตื่นนอนมั้ง เสียงเลยเป็แบบนั้น
"ถ้าเธอตื่นแล้ว ก็ไปเตรียมตัวสิผมพร้อมกลับบ้านแล้ว"
"อืม งั้นรอฉันสักครู่นะ "เดินงัวเงียไปเข้าห้องน้ำ
ยืนมองดูตัวเองหน้ากระจกห้องน้ำ เธอรู้สึกปวดแขนมาก ถกแขนเสื้อดูบริเวณต้นแขนบวมปูด เป็รอยช้ำสีเขียววงใหญ่ ฟางจูไม่ได้สนใจ รีบล้างหน้าบ้วนปากและออกไป
"ทั้งคู่ขึ้นแท็กซี่ ""ฟางเว่ยฉันขอโทษนะที่ทำให้คุณตากฝนเพราะฉัน จึงป่วยแบบนี้"
"คุณก็เห็นว่าตอนนี้ผมไม่เป็ไร จะโทษตัวเองทำไม"
" อืม งั้นฉันไปส่งคุณที่บ้านนะจะได้วางใจว่าคุณไม่เป็ไร"
ฟางจูไปส่งฟางเว่ยที่ห้องของเขา ถึงหน้าห้องแล้ว
"ฟางจู สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดีเลยเข้ามานั่งพักดื่มชาร้อนสักแก้วก่อนสิคุณเฝ้าไข้ผมทั้งวันทั้งคืนผมต้องตอบแทนคุณ"
"ลำบากคุณแล้วนะ"
ฟางจู เดินมา เธอรู้สึกตาลาย หน้ามืด ล้มลงฟางเว่ยเห็นจึงรีบเอามือไปคว้าเธอไว้ เขาใมาก
รีบประคองเธอมาที่โซฟา พบว่าเธอตัวร้อนมาก และมีไข้เหมือนกัน
"ทำไมคุณไม่บอกผมว่าคุณก็ป่วยเหมือนกัน "
ฟางเว่ยเข้าไปที่ห้องน้ำ ใช้ผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ
ถกแขนเสื้อของฟางจูขึ้นไปเล็กน้อย เขาเห็นรอยช้ำบวมขนาดใหญ่นั้นใมาก
"รอยนี้คุณได้มันมายังไงหลายวันนี้คุณลำบากเกินไปแล้วสินะ"
ฟางเว่ยเช็ดตัวให้เธอเสร็จ เริ่มมีอาการหนาวสั่นเขาเอาผ้าห่มมาคลุมให้เธอ
ก่อนที่จะเดินไปที่ประตูห้อง เพื่อจะออกไปซื้อยา พบว่าประตูของเขาไม่สามารถปิดให้สนิทได้ กลอนประตูสึกนิดหน่อย
คล้ายว่า ถูกบางอย่างกระแทกอย่างรุนแรงเพื่อให้เปิดเขาจึงโทรหารุ่ยเผิง เพื่อลางานต่ออีกหน่อยและถามบางอย่างกับรุ่ยเผิงให้แน่ชัด
"พี่ ผมมีไข้ ผมจึงลางานกะทันหันไ่ได้แจ้งล่วงหน้า ฝากพี่จัดการให้ผมด้วยนะ"
"อืม นายไม่เป็ไรก็ดีแล้วแต่ตอนนี้ฟางจูก็หายไปอีกคน ฉันติดต่อเธอไม่ได้ เธอออกไปจากบริษัทเมื่อวานนี้เพื่อขอไปดูนาย และหายไปเลย"
"นี่เธอมาคนเดียวหรอ ผมนึกว่าพี่พาเธอมาและวานให้เธอช่วยเฝ้าไข้ผม"
"ไม่นะ ฉันงานยุ่งจะตายนายก็รู้"
ฟางเว่ยยังไม่ทันได้วางสาย เขายืนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คิดได้ว่าประตูที่เป็สภาพนี้ แขนฟางจูที่บวมขนาดนั้น เกิดจากที่เธอมาที่นี่เรียกผมและไม่มีเสียงตอบรับ เธอร้อนใจถึงขั้นใช้ร่างกายของตัวเองกระแทกมันอย่างรุนแรงให้เปิด เมื่อพบผม พาผมส่งโรงพยาบาลแน่ๆ
ฟางเว่ยนึกเหตุการณ์ทั้งหมดออก เขารีบวิ่งไปร้านยาด้วยความเร็วแสง
กลับมาถึง เขาป้อนยาให้เธอ และยังต้มยาจีนให้เธอด้วย ผ่านไปทั้งคืนฟางเว่ยค่อยๆอุ้มร่างของฟางจู
เข้าไปนอนบนเตียงของเขาในห้องนอน ตลอดทั้งคืนเขานอนเฝ้าไข้เธออยู่ข้างเตียงไม่ไปไหน ก่อนที่เขาจะหลับไป
เขาได้เอื้อมไปจูบหน้าผากของฟางจูเบาๆ ในขณะที่เธฮยังหลับอยู่
"ผมหลงรักคุณเข้าแล้วผมไม่คิดเลยว่าคุณจะทำเพื่อผมขนาดนั้น ขอบคุณนะ"
และแล้วฟางเว่ยก็นอนหลับไปข้างเธอ คืนนั้นนับว่าเป็คืนแรกที่ทั้งสองคนนอนหลับบนเตียงด้วยกัน
รุ่งเช้าก่อนที่ฟางจูจะรู้สึกตัว ฟางเว่ยได้ตื่นั้แ่เช้ามืดเพื่อไปตลาด เลือกซื้อวัตถุดิบที่ดีเพื่อมาทำอาหารบำรุงให้ฟางจู
กุกๆ แคกๆ กุกๆๆ เสียงฟางเว่ยเข้าครัวทำอาหารเช้าทั้งที่เขาไม่เคยทำอาหารมาก่อน เขาเปิดดูคลิปสอนทำอาหารจากอินเทอร์เน็ตใช้เวลานานกว่าจะสำเร็จ
สายมากแล้ว กระทั่งฟางจูรู้สึกตัวเดินโซเซออกมาจากห้องนอนได้ยินเสียงทำอหารจากในครัว เธอเดินไปดูเงียบๆไม่พูดอะไร มองดูเขาจากข้างหลัง
"เสียงฟางเว่ยอุทาน อุ้ยย โถ่เอ้ย ร้อน เป่าฟู่ๆมือพองอีกแล้ว"
เธออมยิ้ม และเดินเงียบๆมานั่งรอที่โซฟา
ฟางเว่ยตักอาหารใส่ชาม อุ้วววร้อน เอามือจับหู
เขาค่อยๆนำอาหารมาวางไว้บนโต๊ะ มีข้าวต้มซุปขาหมู ต้มยาจีน ผัดผัก ซุปสาหร่าย
" อ้า เธอตื่นแล้วหรอ เป็ไงบ้าง"
"อื้ม ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบคุณนะที่ดูแลฉัน"
"ผมสิที่ต้องขอบคุณ "วันนี้ผมตั้งใจทำอาหารให้คุณเพื่อเป็การขอบคุณและไถ่โทษที่ทำให้คุณเจ็บแขนนะ
"อ๊ะ นี่นายรู้แล้วหรอ "
"อืม คุณมีไข้เพราะแขนบวมน่ะ รู้มั้ยยัยบื่อ"
"รีบชิมดูสิ อาหารเย็นหมดแล้ว"
ฟางจู ชิมดู อาหารเหมือนจะรสชาติแย่ แต่เธอก็กินมัน อมยิ้มและพูดว่า
"นี่นายเพิ่งเคยทำครั้งแรกใช่ไหม"
"ใช่ ไม่อร่อยหรอ "
"หัวเราะแห้ง ไม่หรอกๆ ก็พอได้น่ะ "ไว้ครั้งหน้าฉันจะสอนนายทำนะ
ทั้งคู่กินอาหารเช้าด้วยกัน บรรยากาศดูอบอวลไปด้วยความอบอุ่นท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกอยู่ข้างนอกหน้าต่าง
71
