ผมเก่งขึ้นได้เพราะภารกิจ

     ใบภารกิจแตกกระจายเป็๲ละอองสีเขียวแล้วเข้าไปในอกของชายหนุ่ม เขารับรู้ได้ทันทีว่าร่างกายของตนแข็งแกร่งขึ้นจากรางวัล ความแข็งแกร่ง+1 ในตอนนี้เขามีความมั่นใจในร่างกายของตนขึ้นอีกขั้น หากสู้กับผู้ฝึกเวทขั้นแรกสามารถทนรับการโจมตีได้หลายครั้ง เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม

     เอกไม่สนใจบรรยากาศรอบข้างเพราะมัวแต่สัมผัสความแข็งแกร่งที่ได้มา อย่างไรก็ตามเหล่าคนมุงดูก็ยังคงไม่เชื่อในสายตาว่าสำหรับคนที่ขึ้นชื่อว่าขยะไม่มีพลังเวทแล้วจะจัดการชายทั้งสามลงได้อย่างไร บางคนก็ว่าฟลุ๊ค บางคนก็คิดว่าเอกเก็บงำพลังไว้ แต่จะมีใครรู้ความจริงนอกจากตัวของเอกเอง
"ขอบคุณมากนะคะ"  เสียงจากหญิงสาวดึงสติของชายหนุ่มกลับมา
"ไม่เป็นอะไรครับ จากนี้ไปก็ระวังตัวด้วยแล้วกัน" เอกพูดจบและทำท่าจะเดินจากไป เขาไม่ต้องการสุงสิงกับใครเพราะว่าไม่อาจให้ใครรู้เรื่องพลังของเขาได้
"เดี๋ยวก่อนค่ะ" หญิงสาวคนดังกล่าวเอ่ยเรียกอีกครั้ง เอกจึงหยุดลง
"คือว่าอยากจะขอบคุณที่ช่วยเหลือ เพื่อเป็นการขอบคุณให้ฉันได้เลี้ยงข้าวคุรเป็นการตอบแทนจะได้ไหมคะ?" เธอกุมมือตนเองโดยคาดหวังว่าเอกจะตอบรับ
     เอกยืนคิดอยู่สักครู่จึงตอบตกลงไป เพราะอย่างไรใบภารกิจก็ยังไม่มีโผล่มาต่อจึงยังว่าง และอีกอย่างได้กินของฟรีใครจะไม่ชอบ พวกเขาทั้งคู่เดินจากไปโดยไม่สนใจเหล่าคนที่มามุงดู
     ในระหว่างการเดินไปยังร้านอาหารนั้นหญิงสาวก็เอ่ยแนะนำตัว
"ดิฉันชื่อ แป้ง เป็นนักเรียนจากโรงเรียนชุมชนเวทมนต์นราห์" 
"ผมเอกครับ" 
"เรื่องเมื่อกี้ขอบคุณคุณเอกอีกครั้งนะคะ" เธอกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ
"ไม่เป็นไร" เอกโบกมือเล็กน้อยโดยไม่ใส่ใจ แป้งเห็นดังนั้นจึงโล่งใจที่เขาไม่ถือสาอะไรเธอ
     เอกเป็นคนไม่ค่อยพูดจามาตั้งแต่เด็กเพราะสภาพแวดล้อมที่เขาเติบโตจึงเป็นคนเงียบๆ 
     แป้งเป็นหญิงสาวระดับพื้นฐานจึงไม่สามารถใช้เนตรวิญญาณส่องดูพลังของชายหนุ่มได้ อย่างน้อยๆก็ต้องเป็นผู้ฝึกเวทขั้นแรกซะก่อน ในตอนนี้เธอคิดว่าเอกน่าจะอยู่ระดับผู้ฝึกเวทขั้น 3 หรืออาจสูงกว่านั้น
     ผ่านไปราวสิบนาทีก็มาถึงร้านอาหารสวยหรู สมกับเด็กจากโรงเรียนเวทมนต์ของเหล่าคุณหนูจริงๆ อย่างน้อยการเข้าเรียนที่โรงเรียนเวทมนต์ต้องมีเงินค่าเข้าเรียนไหนจะค่าสัพเพเหระต่างๆ เอกคิดในใจว่าอย่างน้อยแป้งก็คงเป็นเด็กจากตระกูลขุนนางสักเมืองใกล้ๆกับโรงเรียน
    พอพวกเขาเข้าไปก็พบกับเหล่าขุนนางที่กำลังรับประทานตามสไตล์ผู้ดี แต่เมื่อพวกเขามองมาที่เอกก็ทำหน้าตารังเกียจทันที ไม่นานหลังจากนั้นเจ้าของร้านก็ออกมาเดินมาทางเขา
"ออกไปจากนั้นฉันซะไอ้ขยะ" เจ้าของร้านกล่าวพร้อมกับหันไปขอโทาลูกค้าผู้ดีในร้านว่าจะรีบไล่ตัวซวยนี้ออกไป
     เอกยักไหล่ทีหนึ่งแล้วเดินจากไปปล่อยให้แป้งยืนงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พอเธอได้สติก็รีบวิ่งมาหาชายหนุ่มแล้วเอ่ยถาม
"มันเกิดอะไรขึ้นกันคะ? ทำไมเขาต้องไล่คุณเอกด้วย?" 
"ก็เพราะว่าผมไม่มีพลังเวทไงล่ะ มันจึงคิดว่าผมจะนำความซวยไปที่ร้านของมัน" เอกกล่าว
"มะ ไม่มีพลังเวท!!" แป้งตื่นตกใจ เธอนึกย้อนไปตอนที่เอกซัดชาย 3 คนปลิวกระเด็น
"ไม่จริงน่า คุณเอกออกจะเก่งขนาดนั้น" แป้งกล่าวอีกครั้ง
"เอาล่ะ ไม่ต้องเลี้ยงอะไรผมแล้ว ผมขอตัวก่อนล่ะกัน" เอกกล่าวจบก็เดินจากแป้งไป