ลานชุมนุมสำนักจันทร์กระจ่าง –การปะทะของยอดฝีมือ
บรรยากาศบนลานชุมนุมสำนักจันทร์กระจ่างยังคงคุกรุ่นไปด้วยความตื่นเต้นและเสียงจอแจที่ดังระงมการต่อสู้ระหว่างเมขลาและศักดิ์ชัยบนเวทีประลองหมายเลข 5 ได้ดึงดูดสายตาของทุกคนไม่เว้นแม้แต่เหล่าประมุขและเ้ายอดเขาที่จับจ้องด้วยความสนใจ
ศักดิ์ชัยยืนตระหง่านอยู่กลางเวทีร่างกายของเขาแผ่รัศมีแห่งพลังปราณที่แข็งแกร่งในขอบเขตโอสถทองคำขั้นต้นกระบี่หนักในมือของเขาส่องประกายเย็นะเืราวกับพร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่งให้แหลกสลายใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่มีร่องรอยของการประมาทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม เมขลายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามร่างกายบอบบางในชุดศิษย์สีฟ้าอ่อนดูราวกับจะปลิวไปตามลมแต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววสงบนิ่งและลึกล้ำกระบี่วารีครามในมือของเธอก็ดูราวกับเป็ส่วนหนึ่งของร่างกายความสงบของเธอทำให้หลายคนรู้สึกประหลาดใจ เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าศักดิ์ชัยนั้นเป็ยอดฝีมือที่หาตัวจับยาก
บนแท่นประธาน สิงหราช เ้าสำนักจ้องมองเวทีด้วยสีหน้าจริงจังเขาหันไปทางพิธาที่ยังคงจิบชาอย่างสบายอารมณ์
"พิธาเ้าคิดว่าเมขลาจะรับมือกับศักดิ์ชัยได้หรือไม่?" สิงหราชถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล
พิธายิ้มเล็กน้อย "ท่านเ้าสำนักอย่าเพิ่งตัดสินอะไรเร็วเกินไปเลยขอรับบางทีสิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่สิ่งที่เป็"
คำพูดของพิธาทำให้สิงหราชขมวดคิ้วแต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแต่หันกลับไปจ้องมองเวทีด้วยความสนใจยิ่งขึ้น
"เริ่มการประลอง!"ผู้ตัดสินประกาศเสียงดัง
ทันทีที่เสียงสิ้นสุดลงศักดิ์ชัยก็ไม่รอช้า! เขากระโจนเข้าใส่เมขลาด้วยความเร็วที่น่าใกระบี่หนักในมือของเขากวัดแกว่งเป็วงกว้างสร้างแรงกดดันมหาศาลราวกับพายุโหมกระหน่ำ
"วิชากระบี่ภูผาผ่าเมฆา!"
กระบี่หนักของศักดิ์ชัยฟาดฟันลงมาด้วยพลังที่รุนแรงราวกับูเาถล่มทลายอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยแรงกระแทกทุกคนต่างคิดว่าเมขลาจะต้องถูกบดขยี้ในกระบวนท่าแรกนี้อย่างแน่นอน
แต่เมขลาไม่หลบ!
เธอเพียงแค่ก้าวเท้าออกไปด้านข้างเพียงเล็กน้อยร่างกายของเธอดุจใบไม้ที่พลิ้วไหวตามลมหลบหลีกคมกระบี่ของศักดิ์ชัยได้อย่างหวุดหวิดราวกับล่วงรู้ล่วงหน้า
"เร็วมาก!" อาจารย์บุญส่งเ้ายอดเขาเมฆาอุทานด้วยความประหลาดใจ "ความเร็วของนางยังคงน่าทึ่ง!"
ศักดิ์ชัยไม่ยอมแพ้เขากระหน่ำฟันกระบี่อย่างต่อเนื่อง แต่ละกระบวนท่าล้วนหนักหน่วงและรุนแรงแต่เมขลาก็ยังคงหลบหลีกได้อย่างง่ายดาย ราวกับกำลังเต้นรำอยู่บนคมกระบี่
"นางกำลังรออะไรอยู่?" อาจารย์สมศรีเ้ายอดเขาวารีใสพึมพำ"นางจะเอาแต่หลบอย่างเดียวไม่ได้!"
พิธายังคงจิบชาอย่างใจเย็นใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย
'ถึงเวลาแล้วสินะ...ที่จะแสดงให้เห็นว่ากระบี่ไม่ได้มีแค่พลัง แต่ยังมี 'เจตนา'ที่เหนือกว่า' พิธาคิดในใจ
ในขณะที่ศักดิ์ชัยกำลังจะฟันกระบี่ลงมาอีกครั้งเมขลาก็หยุดการหลบหลีก!
ดวงตาของเธอเปล่งประกายคมกริบรัศมีพลังปราณสีฟ้าอ่อนพวยพุ่งออกมาจากร่างของเธออย่างกะทันหัน!
"ขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุด!"
เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนทุกคนต่างตกตะลึงกับระดับพลังที่แท้จริงของเมขลา!
"เหลือเชื่อ!นางซ่อนเร้นระดับพลังไว้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ!" สิงหราชอุทานด้วยความใใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างแท้จริง
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงยิ่งกว่าคือ...
กระบี่วารีครามในมือของเมขลาพลันสั่นสะท้านแสงสีฟ้าเข้มพวยพุ่งออกมาจากคมกระบี่อย่างรุนแรง อากาศรอบข้างพลันเย็นะเืราวกับว่าเจตนาสังหารที่มองไม่เห็นได้แผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งเวที
"อำนาจกระบี่สูงสุด!"
เสียงอุทานดังขึ้นจากเหล่าเ้ายอดเขาพร้อมกัน!
"นาง...นางบรรลุอำนาจกระบี่สูงสุดแล้วหรือนี่!" อาจารย์บุญส่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ
อำนาจกระบี่สูงสุดนั้นเป็สิ่งที่ยากยิ่งที่จะบรรลุได้แม้แต่ยอดฝีมือหลายคนในขอบเขตโอสถทองคำหรือกำเนิดิญญาก็ยังไม่สามารถััถึงมันได้!แต่เด็กสาวในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดผู้นี้กลับทำได้!
ศักดิ์ชัยถึงกับชะงักงันใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความใเขาไม่เคยคิดว่าคู่ต่อสู้ของเขาจะซ่อนพลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!
"วิชากระบี่เงาไร้ลักษณ์!"
เมขลาพุ่งเข้าใส่ศักดิ์ชัยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมหลายเท่าตัวร่างของเธอดุจเงาที่เลือนหายไปในอากาศกระบี่วารีครามในมือของเธอแปรเปลี่ยนเป็สายฟ้าสีฟ้าที่มองไม่เห็น!
ศักดิ์ชัยพยายามจะตั้งรับแต่ความเร็วของเมขลานั้นเหนือกว่าที่เขาจะคาดคิด!
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
คมกระบี่วารีครามฟาดฟันเข้าใส่จุดสำคัญหลายแห่งบนร่างกายของศักดิ์ชัยอย่างรวดเร็วและแม่นยำ!
ศักดิ์ชัยร้องออกมาด้วยความเ็ปกระบี่หนักในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้น ร่างกายของเขาทรุดลงคุกเข่าก่อนที่จะล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ!
ชัยชนะที่เหนือความคาดหมาย
ทั่วทั้งลานประลองเงียบสนิทอีกครั้งทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เมขลาในขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดสามารถเอาชนะศักดิ์ชัยในขอบเขตโอสถทองคำขั้นต้นได้ในกระบวนท่าเดียวด้วยอำนาจกระบี่สูงสุด!
"ศิษย์เมขลาจากยอดเขาหยกมรกตเป็ผู้ชนะ!"ผู้ตัดสินประกาศเสียงดังด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วลานประลองผู้คนต่างลุกขึ้นยืนปรบมือให้กับเมขลาอย่างกึกก้องนี่คือชัยชนะที่เหนือความคาดหมายอย่างแท้จริง!
บนแท่นประธานสิงหราชถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโล่งใจปนความประหลาดใจ
"เหลือเชื่อจริงๆ!"สิงหราชกล่าว "ยอดเขาหยกมรกต... ปีนี้มีัซ่อนเร้นอยู่จริงๆ!"
อาจารย์บุญส่งและอาจารย์สมศรี ต่างมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
"ความเร็วของนาง...บวกกับอำนาจกระบี่สูงสุด... นางคืออัจฉริยะที่แท้จริง!" อาจารย์บุญส่งกล่าว
พิธายิ้มเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆก่อนจะเดินออกจากแท่นประธานไปอย่างเงียบๆ
'สิ่งที่ควรเห็นก็เห็นแล้ว...ที่เหลือก็ปล่อยให้นางจัดการเองเถอะ' พิธาคิดในใจ
เหล่าเ้ายอดเขาและศิษย์หลายคนต่างมองตามหลังพิธาด้วยความสงสัยพวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงจากไปในขณะที่เมขลากำลังได้รับการสรรเสริญ
ยอดเขาหยกมรกต – บทสนทนาเชิงปรัชญา
หลังจากเมขลาคว้าชัยชนะและผ่านเข้ารอบ 35อันดับแรกได้อย่างสง่างาม เธอก็ไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองแต่กลับตรงไปยังหอกระบี่บนยอดเขาหยกมรกตทันที
ภายในหอกระบี่เมขลายืนอยู่หน้าชั้นวางกระบี่โบราณหลายเล่มดวงตาของเธอจับจ้องไปที่คมกระบี่ที่สะท้อนแสงจันทร์รำไรความสำเร็จในวันนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมใจมากนักเพราะเธอยังคงรู้สึกว่าตัวเองยังไม่แข็งแกร่งพอ
ในขณะนั้นเองพิธาก็เดินเข้ามาในหอกระบี่อย่างเงียบๆ
"ศิษย์พี่พิธา" เมขลากล่าว"ท่านไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงฉลองหรือขอรับ?"
พิธายิ้มเล็กน้อย"ข้าไม่ชอบความวุ่นวายนักหรอก"
เขาเดินไปยืนข้างๆ เมขลาทั้งสองยืนเงียบๆ มองไปยังคมกระบี่ที่สะท้อนแสงจันทร์
"เ้าทำได้ดีมาก" พิธากล่าว"ข้าภูมิใจในตัวเ้า"
เมขลายิ้มเล็กน้อย"ขอบคุณขอรับศิษย์พี่ แต่ข้ายังรู้สึกว่าตัวเองยังไม่แข็งแกร่งพอ"
"ความแข็งแกร่งที่เ้าแสวงหาคืออะไรกันแน่?" พิธาถาม"ชื่อเสียง? อำนาจ? หรือการแก้แค้น?"
เมขลาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า"ข้าแค่้าที่จะปกป้องสิ่งที่ข้ารักและไม่้าให้ใครมาดูถูกยอดเขาหยกมรกตของเราอีก"
พิธาพยักหน้า"นั่นคือแรงจูงใจที่บริสุทธิ์ แต่เส้นทางสู่ความแข็งแกร่งนั้นยาวไกลนักเ้าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความยากลำบากเ่าั้แล้วหรือ?"
"ข้าพร้อมขอรับ"เมขลากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นข้าจะไม่ยอมแพ้!"
ในขณะเดียวกันบนยอดเขาหยกมรกตอีกแห่งหนึ่ง อรุณรัศมีกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ดวงตาของเธอปิดสนิท แต่จิตใจของเธอกลับวุ่นวาย
'ศิษย์พี่พิธา...เขาเป็ใครกันแน่?' อรุณรัศมีคิดในใจ 'เขาดูเหมือนจะรู้ทุกสิ่งทุกอย่างแต่กลับซ่อนเร้นพลังของตัวเองไว้...หรือว่ากายกำเนิดเต๋าของเขาจะมีความลับที่ยิ่งใหญ่กว่าที่ข้าคิด?'
เธอจำคำพูดของพิธาที่เคยกล่าวไว้ว่า"ความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ระดับพลัง แต่อยู่ที่จิตใจ"คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ
'หรือว่าเขาจะพยายามสอนอะไรบางอย่างให้ข้า?'อรุณรัศมีคิด 'เขาไม่เคยสนใจเื่การประลองแต่กลับมาดูเมขลา... และตอนนี้ก็หายไปอีกแล้ว'
อรุณรัศมีถอนหายใจเฮือกใหญ่"ศิษย์พี่พิธา... ท่านช่างเป็คนที่เข้าใจยากจริงๆ"
คำมั่นสัญญาของอาจารย์
ในเย็นวันนั้นเมขลาเดินกลับมายังเรือนพักของเธอด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปเธอดีใจที่สามารถคว้าชัยชนะมาได้แต่ก็ยังคงรู้สึกว่าการเป็แชมป์นั้นเป็เื่ที่ยากเกินกว่าที่เธอจะทำได้
พิธากำลังนั่งรอเธออยู่ที่ลานหน้าเรือนพักของเธอ
"ศิษย์พี่" เมขลากล่าว"ข้า... ข้าคิดว่าการเป็แชมป์นั้นเป็เื่ที่ยากเกินไปสำหรับข้า"
พิธายิ้มเล็กน้อย"เ้าคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ?"
เมขลาพยักหน้า"ข้าเห็นพลังของศิษย์พี่จากยอดเขาอื่นๆ แล้วพวกเขามีพลังที่แข็งแกร่งกว่าข้ามากนัก"
พิธาลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปใกล้เมขลาดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง
"เมขลา"พิธากล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "เ้ามีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่และความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด"
เขาหยุดชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อว่า"ถ้าเช่นนั้น ให้ศิษย์พี่ สอนวิธีแข็งแกร่งขึ้นให้เ้าเอง"
คำพูดของพิธาทำให้เมขลาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความใและดีใจเธอไม่คิดว่าพิธาจะเสนอตัวมาฝึกสอนเธอด้วยตัวเอง
"ศิษย์พี่... ท่าน...ท่านจะสอนข้าจริงๆ หรือเ้าคะ?" เมขลาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
พิธายิ้ม "แน่นอน"
'ในเมื่อเ้ามีความมุ่งมั่นถึงเพียงนี้ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ช่วยเ้า' พิธาคิดในใจ 'และบางทีการฝึกสอนเ้าอาจจะทำให้ข้าได้ค้นพบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองด้วยก็เป็ได้'
"แต่... ศิษย์พี่... ท่าน...ท่านไม่ได้มีพลังบำเพ็ญเพียร..." เมขลากล่าวด้วยความลังเล
พิธาหัวเราะเบาๆ "การสอนหลักการและความเข้าใจต้องใช้พลังบำเพ็ยเพียรด้วยรึ?"
เขาตบไหล่เมขลาเบาๆ "วันนี้กลับไปพักผ่อนเถอะพรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มต้นการฝึกฝนกัน"
เมขลาพยักหน้าด้วยความดีใจใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความหวังและกำลังใจ
'ศิษย์พี่พิธา...ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!' เมขลาคิดในใจ
พิธามองเมขลาด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเขาเห็นประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ
'เส้นทางสู่การเป็แชมป์นั้นยากลำบากนักแต่ด้วยความมุ่งมั่นของเ้า และการฝึกสอนของข้า... ไม่มีอะไรที่เป็ไปไม่ได้!'พิธาคิดในใจ
เขาหันหลังเดินจากไปทิ้งให้เมขลายืนอยู่เพียงลำพังภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา
การเดินทางครั้งใหม่ของเมขลาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...โดยมีพิธาเป็ผู้ชี้ทาง
บทสรุปของบทที่ 26
ในการต่อสู้ที่สำคัญกับศักดิ์ชัยที่แข็งแกร่งเมขลาทำให้ทุกคนตกตะลึงด้วยการเปิดเผยพลังที่แท้จริงของเธอนั่นคือขอบเขตสร้างรากฐานขั้นสูงสุดและอำนาจกระบี่ระดับสูงสุดที่เหนือกว่าคู่ต่อสู้ของเธออย่างสิ้นเชิง เธอใช้"วิชากระบี่เงาไร้ลักษณ์" และ "กระบี่ท่ากระบี่คืนสู่ตน"เอาชนะศักดิ์ชัยในขอบเขตโอสถทองคำได้อย่างเด็ดขาด คว้าตำแหน่งท็อป 35และรักษาสถานะของยอดเขาหยกมรกตไว้ได้ พิธาที่เห็นทุกอย่างแล้วก็ได้จากไปก่อนเวลา
หลังจากกลับมาที่ยอดเขาหยกมรกต พิธาได้สนทนาเชิงปรัชญากับอรุณรัศมีเกี่ยวกับความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นของเมขลาทำให้อรุณรัศมีเกิดความสงสัยในตัวศิษย์พี่ของเธอมากยิ่งขึ้น ในเย็นวันนั้นเมื่อเมขลายอมรับว่าการคว้าแชมป์เป็เื่ยากพิธาััได้ถึงความยึดมั่นอย่างลึกซึ้งของนางและเสนอที่จะสอนวิธีแข็งแกร่งขึ้นให้นางด้วยตนเองซึ่งเป็การเปลี่ยนบทบาทจากผู้สังเกตการณ์ไปเป็อาจารย์ผู้กระตือรือร้นอย่างเต็มตัว
266
