สนมรักของเจิ้นวันวันคิดแต่จะหาตังค์ [จบ]

        เหมียวซิ่วหลันอายุมากแล้วไหนเลยจะทนเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ได้ เข่าอ่อนยวบทรุดลงไปกองกับพื้นนานแล้ว

        “นางเด็กสารเลวนี่มิน่าเล่าถึงได้กล้าลบหลู่ผู้อาวุโสที่แท้ก็พึ่งพาบุรุษป่าเถื่อนที่เจ้าเลี้ยงไว้นี่เอง!”

        หวังซื่อตั้งใจว่าวันนี้จะแสดงความกักขฬะออกมาให้ถึงที่สุดสถานการณ์เช่นนี้ยังกล้าชี้หน้าด่าทอคนทั้งสอง

        ชาวบ้านได้ยินเช่นนั้นต่างพากันตะลึงพรึงเพริด

        หวังซื่อผู้นี้ช่างขวัญกล้าจริงๆหรือตกใจจนเพี้ยนไปแล้ว?

        เจอคนดุร้ายเช่นนี้ยังกล้าต่อกรนี่มิใช่เอาชีวิตตนเองมาทิ้งเล่นหรืออย่างไร!

        “พอได้แล้วหวังซื่อ ข้าขอเตือนเจ้าให้รู้จักประมาณตนเสียบ้าง ถ้าเจ้ายังอาละวาดไม่เลิก หมู่บ้านเราก็คงไม่ต้อนรับเจ้าแล้ว!”

        ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านก็ได้สติกลับคืนมาหลังจากตกตะลึงไปชั่วขณะเขามองท่าทางหยาบคายของหวังซื่อแล้ว ก็ยื่นคำขาด

        “เหอะ!น่าขันสิ้นดี หมู่บ้านย่อมมีกฎของหมู่บ้าน ข้าทำเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนา ถึงกับจะขับไล่ข้าออกจากหมู่บ้าน!เหอะๆๆ...”

        อย่าเห็นว่านางน่าตายนั่นใจกล้าบ้าบิ่นก็แค่เสแสร้ง นางไม่มีทางกล้าทำอะไรตนเองจริงๆ อยู่แล้ว หวังซื่อคิดในใจ

        ใครใช้ให้นางยังมีน้องชายอ่อนแอที่ต้องเลี้ยงดูหากบันดาลโทสะสังหารตนเองก็จะถูกฟ้องร้องด้วยความผิดฐานฆ่าคนตาย น้องชายใจเสาะของนางก็จะไร้ที่พึ่งอาจต้องถูกหมิงเถี่ยจู้กดขี่ข่มเหงต่อไป

        ด้วยเหตุนี้นางไม่มีทางกล้าทำร้ายตนเองจริงๆอย่างแน่นอน

        ในเมื่อหมิงเป่าจูเองก็ไม่ทำเจ้าหนุ่มหน้าขาวผู้นั้นยิ่งทำอะไรไม่ได้เข้าไปใหญ่ นางจับจุดตรงนี้ได้ ถึงได้เหิมเกริมต่อไปอย่างไร้ความเกรงกลัว

        ไหนๆก็ทุ่มออกไปจนสุดชีวิตแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านแก่ๆ นั่นยังจะมีอะไรน่ากลัวอีก!

        หัวหน้าหมู่บ้านได้แต่เผชิญหน้ากับความเห็นแก่ได้ของหวังซื่ออย่างสงบนิ่ง

        หวังซื่อพูดไม่ผิดหมู่บ้านย่อมมีกฎของหมู่บ้าน ที่เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านได้ก็เพราะยึดมั่นในกฎระเบียบและปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดจึงได้รับความเคารพนับถือ

        เวลานี้หวังซื่อมิได้ฆ่าคนวางเพลิงมิได้คบชู้สู่ชาย เขาย่อมไม่มีเหตุผลที่จะขับไล่นางออกจากหมู่บ้าน

        เรื่องภายในครอบครัวต่อให้รู้ว่าทั้งสองฝ่ายทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านก็ไม่สามารถบังคับให้ผู้อื่นตัดญาติขาดมิตรกันได้

        “หวังซื่อข้าขอเตือนท่านให้เจียมตัวเสียบ้าง อย่าทำเป็นทองไม่รู้ร้อนกับสัญญาแผ่นเดียว ถ้าส่งเรื่องไปถึงศาลาว่าการท่านนึกว่าตนเองจะได้เปรียบหรือไร?”

        หลี่ไหวฺอวี้ไม่สะทกสะท้านกับคำว่าบุรุษป่าเถื่อนจากปากของหวังซื่อแม้แต่กระผีกริ้นยังคงเอ่ยผลลัพธ์ที่จะตามมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        หากนางยังก่อเรื่องต่อไปพวกเขาก็จะไปฟ้องร้องที่ศาลาว่าการ ให้นายอำเภอช่วยพิจารณาตัดสิน

        ดวงตาของหวังซื่อฉายแววหวั่นไหวนึกประพรั่นหวั่นใจอยู่บ้าง

        เรื่องที่หัวหน้าหมู่บ้านจัดการไม่ได้มิได้หมายความว่าท่านเจ้าเมืองจะจัดการไม่ได้ ถึงตอนนั้น ต่อให้เล่นแง่บิดพลิ้วอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

        “สัญญาอันใดข้อตกลงอันใด ข้าบอกให้รู้ไว้เลย ยังมีเหลืออีกสิบตำลึง ถ้าถึงกำหนดแล้วหมิงเป่าจูยังจ่ายเงินไม่ครบก็ต้องแต่งงานกับคนที่ข้าหาให้!”

        ถึงปากจะเอ่ยเช่นนั้นแต่ใจของหวังซื่อก็ไร้ซึ่งความมั่นใจ หมิงเป่าจูมีความสามารถในการเก็บสมุนไพรและรักษาโรคเงินสิบตำลึงเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

        แต่อะไรก็เกิดขึ้นได้ยังเหลือเวลาอีกห้าวัน หากหาเงินครบแล้วจริงๆ คงเอามาคืนตั้งนานแล้ว ไยต้องรอถึงบัดนี้หวังซื่อคิด ตอนนี้นางทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับเรื่องนี้เท่านั้น

        หากหมิงเป่าจูหาเงินมาคืนได้จริงดูจากสถานการณ์เมื่อครู่ก็สุดรู้ได้ว่าซุนเถียนจะหาทางแก้แค้นพวกตนอย่างไรบ้างเรื่องแบบนี้จะให้เกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด!

        “มองอะไรมองอะไร! ไสหัวไปให้พ้น!” หวังซื่อพยุงเหมียวซิ่วหลันเดินจากไปท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของผู้คน

        ฝูงชนที่มุงดูก็ค่อยๆสลายตัวไป หัวหน้าหมู่บ้านปลอบใจหมิงเป่าจูสองสามประโยคก็จากไป ในลานบ้านจึงเหลือเพียงหมิงเป่าจูและหลี่ไหวฺอวี้

        “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?” หลี่ไหวฺอวี้ถามว่านางได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า

        หมิงเป่าจูส่ายหน้าเบนสายตาไปทางสวนสมุนไพรสีเขียวขจี นึกในใจว่าพรุ่งนี้ต้องเข้าเมืองไปซื้อเคียวเล่มใหม่

        เคียวเล่มเก่าถูกซุนเถียนถือติดมือไปด้วยตอนที่วิ่งหนีหลี่ไหวฺอวี้ทำให้เขากลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ คงไม่กล้าเอามาคืนเป็นแน่

        หากเขารู้ว่าหมิงเป่าจูกำลังคิดอะไรอยู่คงรู้สึกฉุนจนอยากจะเตะนางสักที

        ต่อให้เขาไม่ข่มขู่ซุนเถียนใช้เคียวฟันผู้อื่นไปแล้วยังคิดจะทวงของคืน นางอยู่รอดมาได้ถึงตอนนี้ก็นับว่าเป็นบุญแค่ไหนแล้วดีที่หลี่ไหวฺอวี้ไม่รู้เรื่องนี้

        “ต่อไปอย่าอยู่คนเดียว”หลี่ไหวฺอวี้กล่าว

        หมิงเป่าจูพยักหน้าสายตามองเหม่อข้ามกำแพงบ้านเลยไปยังทิศทางที่หวังซื่อจากไปพลางมุ่นคิ้ว พรุ่งนี้คงต้องไปเบิกเงินกลับมาเสียแล้ว

        ทั้งหมดเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางต้องการปิดบังเรื่องที่ตนรู้วิชาแพทย์จึงผัดผ่อนไม่ยอมใช้หนี้สิบตำลึงที่เหลือ ไม่อย่างนั้นคงไม่เกิดเรื่องเช่นวันนี้

        เดิมทีที่บ้านก็มีเงินเพียงพอแต่เมื่อไม่กี่วันก่อนพี่หญิงชิงกลับมาบ้าน นางก็เลยซื้อของไปฝากมากมาย เงินจึงเหลือไม่พอ

        “เจ้าฟังข้าอยู่หรือเปล่า?” หลี่ไหวฺอวี้เห็นนางเหม่อลอยก็รู้ทันทีว่าเด็กสาวคนนี้ใจลอยแล้ว

        “รู้แล้วน่ะไปบ้านท่านป้ากันเถอะ” คนน่าจะรออยู่

        ทันทีที่กล่าวจบก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาเป็นหมิงเป่าอวี้ที่รีบกลับมาหลังจากได้ยินข่าว ข้างหลังยังมีท่านลุงกู้และป้าจงตามมาด้วย

        “พี่หญิง”

        ระหว่างทางหมิงเป่าอวี้ได้ยินชาวบ้านพูดกันไม่น้อยจึงพอทราบเรื่องคร่าวๆ แล้ว เมื่อเห็นหมิงเป่าจูก็ยิ่งกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ดวงตาแดงก่ำไปหมด

        “เด็กน้อย...”

        ป้าจงก็น้ำตาคลอเบ้ายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาไม่หยุด แม่หนูเป่าจูช่างอาภัพนัก ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้

        “แม่หนู...”

        ท่านลุงกู้เป็นคนพูดไม่เก่งได้แต่เรียกห้วนๆ คำหนึ่ง แต่แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความห่วงใย

        หมิงเป่าจูมองผู้คนที่หวังดีต่อตนเองด้วยความสลดใจเล็กน้อยอย่างนางก็ยังไม่นับว่าขมขื่นมากมายกระมัง อย่างน้อยก็มีคนที่ดีกับตนเองมากมายเช่นนี้

        หลี่ไหวฺอวี้ถอนหายใจดูเหมือนนางจะไม่ได้ยินประโยคสุดท้ายที่เขาพูด เขาบอกว่าไม่ต้องกังวล ข้าจะปกป้องเจ้าเอง...

        ฝนตกตลอดทั้งคืนแม้แต่ตอนที่หมิงเป่าจูตื่นนอนในตอนเช้าก็ยังมีละอองฝนโปรยปรายลงมาเบาบาง

        ทว่าทางมุ่งหน้าเข้าเมืองไปไม่ยากเพียงแต่พื้นถนนเฉอะแฉะ ดินค่อนข้างนิ่ม อากาศสดชื่นกว่าเดิม

        หมิงเป่าจูสูดอากาศพลันรู้สึกว่าเรื่องน่ารำคาญเมื่อวานนี้หาใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย

        ไม่ช้าก็มาถึงโรงรับฝากเงินจวี้เฟิงพร้อมกับอารมณ์เบิกบานแจ่มใส 

        “เถ้าแก่ข้าจะถอนเงินสิบตำลึง”

        หมิงเป่าจูหยิบตราสารออกจากอกเสื้อมาวางไว้บนโต๊ะสูงน้ำเสียงแฝงไปด้วยความองอาจ บัดนี้นางก็เป็นคนมีเงินฝากแล้วนะ

        ชายหนุ่มที่อยู่ด้านในก้มศีรษะมองหมิงเป่าจูเขาจำเด็กสาวคนนี้ได้และยากที่จะลืมลง

        คนที่เอาเงินมาฝากที่โรงรับฝากเงินจวี้เฟิงไม่เคยมีใครแต่งกายซอมซ่อเช่นนี้ดูสิ วันนี้ก็ยังคงสวมชุดเดิม แต่กลับมีเงินฝากถึงหกสิบตำลึง ช่างน่าจดจำเสียจริง

        ชายผู้นั้นหยิบตราสารขึ้นมาดูแล้วเงยหน้าขึ้นมองหมิงเป่าจู มองตราสารอีกครั้ง ทำเอาสายตาของหมิงเป่าจูพลอยเคลื่อนไหวตามไปด้วย

        “ตอนนี้ท่านยังถอนเงินจำนวนนี้ไม่ได้”ชั่วครู่หนึ่งบุรุษผู้นั้นจึงเอ่ยปาก พลางใช้นิ้วทั้งสี่กดตราสารไว้ แล้วเลื่อนออกมา

        “ไยจึงถอนมิได้เล่า?” หมิงเป่าจูไม่เข้าใจ

        หรือตราสารนี้จะมีปัญหาหรือว่าถอนแค่สิบตำลึงไม่ได้?

        “ดูนี่”

        ชายผู้นั้นใช้นิ้วชี้เคาะที่มุมล่างขวาของตราสารบอกเป็นนัยให้หมิงเป่าจูดู แม่หนูคนนี้ก็ดูฉลาดเฉลียว เหตุใดถึงจำไม่ได้ว่าตนเองฝากแบบใดไว้

        เพราะเป็นตัวอักษรที่พิมพ์ลงไปหมิงเป่าจูจึงเพ่งมองอย่างถี่ถ้วน ตรงที่นิ้วของชายผู้นั้นชี้ ปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่สองตัว“เงินฝากประจำ”

        “…”

        ไฉนตนเองถึงลืมไปได้ตอนนั้นเพื่อดอกเบี้ยห้าสิบอีแปะ จึงเลือกฝากประจำ ไม่สามารถถอนได้กลางคัน