ตอนที่ 21 เพื่อนร่วมห้องเจอกัน
เมื่อเหล่าบรรดาผู้ปกครองของนักศึกษากลับไปกันหมดแล้วพวกเด็กสาวต่างก็เริ่มพูดคุยทำความรู้จักกัน เมื่อรวมหลี่เหยาและเด็กสาวคนหนึ่งที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องเพื่อไปกินข้าวเมื่อสักครู่นี้ห้องพักแห่งนี้ก็มีคนอยู่รวมกันทั้งหมด 8 คน พวกเธอต่างก็แนะนำตัวเองให้กับคนอื่นๆ ได้รู้จัก และไม่นานทุกคนก็เริ่มที่จะคุ้นเคยกัน
เด็กสาวที่อยู่เตียงชั้นบนของจางฉุ้ยเหลียนหล่อนมาจากตระกูลที่ร่ำรวย หล่อนมีชื่อว่าเฝิงเสี่ยวเจี๋ยนิสัยของหล่อนค่อนข้างที่จะตรงไปตรงมาและไม่อ้อมค้อม
“หลี่เหยาคงจะเบื่อขี้หน้าฉันแล้วล่ะ！เพราะฉันกับหล่อนเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อนตอนที่หล่อนเรียนอยู่ที่โรงเรียน หล่อนมีชื่อเสียงมากเลยนะ！ ” จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้าอย่างเงียบ ๆดูแล้วนิสัยของหล่อนน่าจะเป็คนตรง ๆ มาถึงปุ๊ปก็เริ่มนินทาคนอื่นปั๊ปเห็นได้ชัดเลยว่าบรรดาเด็กสาวนั้นต่างก็ชอบซุบซิบนินทากัน
เมื่อได้ยินสิ่งที่เฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูดสายตาของทุกคนก็หันไปมองที่หล่อนเป็ตาเดียว เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างก็ให้ความสนใจกับคำพูดของตัวเองเฝิงเสี่ยวเจี๋ยจึงเริ่มพูดออกมาว่าหลี่เหยาในความคิดของหล่อนนั้นเป็คนอย่างไร
สาเหตุที่หลี่เหยามีชื่อเสียงในโรงเรียนนั่นก็เป็เพราะว่า หล่อนเป็คนที่กล้าแสดงออกมากไม่ว่าจะเป็การแสดงร้องเพลงหรือว่าเต้นรำ หล่อนก็สามารถแสดงได้หมดทุกอย่างเมื่อมีงานแสดงที่โรงเรียนหล่อนก็มักจะไปลงชื่อสมัครอยู่เสมอถึงแม้ว่าหล่อนจะไม่ค่อยชำนาญเื่กู่ฉิน หมากล้ม ตำราและการวาดภาพ แต่หล่อนก็กล้าที่จะแสดง
แม่ของหล่อนก็คอยให้ท้ายลูกสาวของตัวเองอยู่เสมอถ้ามีการแสดงอะไรก็ตามที่ลูกสาวของตัวเองตกรอบ หล่อนก็จะวิ่งแจ้นมาร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนกับทางโรงเรียนให้ลูกสาวของตัวเองผ่านเข้ารอบให้ได้ดังนั้นมนุษย์สัมพันธ์ภายในโรงเรียนของหลี่เหยาจึงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
เด็กสาวที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันพยักหน้าเมื่อได้ฟังเื่ของหลี่เหยา: “หล่อนเป็คนแบบนี้นี่เอง！”
เด็กสาวคนหนึ่งที่นั่งใกล้ ๆกับเฝิงเสี่ยวเจี๋ยก็พูดขึ้นมาว่า “ตอนที่เจอกับแม่ของหล่อนฉันก็รู้ได้ในทันทีเลยว่า แม่ของหล่อนต้องเป็คนเื่เยอะมากแน่ ๆ”
เฝิงเสี่ยวเจี๋ยรู้สึกภูมิใจที่หล่อนสามารถทำให้คนอื่นคล้อยตามคำพูดของตัวเองได้ตอนที่หล่อนเรียนอยู่ที่โรงเรียนหล่อนไม่ชอบขี้หน้าหลี่เหลาเอาซะเลยและหล่อนก็ไม่นึกว่าหล่อนจะได้มาเรียนที่วิทยาลัยเดียวกันกับหลี่เหยาแถมยังอยู่ห้องพักเดียวกันอีกต่างหาก เมื่อเห็นว่าทุกคนคล้อยตามเื่ที่หล่อนพูดหล่อนก็ยิ่งตีไข่ใส่สีเื่ของหลี่เหยามากขึ้นไปอีก
“ฉันจะบอกอะไรให้นะตอนที่หลี่เหยาอยู่ที่โรงเรียนน่ะ หล่อนเป็พวกชอบเรียกร้องความสนใจชอบตกเป็เป้าสายตาอยู่เสมอ อีกทั้งยังแอบนัดกับพวกผู้ชายหลังเลิกเรียนทุกวันด้วยตอนที่ครูฝ่ายปกครองจับได้ พวกเขาก็เชิญแม่ของหล่อนมาที่โรงเรียน แต่แม่ของหล่อนกลับไม่ยอมรับว่าลูกของตัวเองมีพฤติกรรมแบบนั้นแล้วแม่ของหล่อนยังดูถูกผู้ชายคนนั้นอีกว่าลูกสาวของหล่อนไม่มีทางตาต่ำไปเอาผู้ชายที่ไม่มีอนาคตแบบนั้นหรอก” ความจริงแล้วเื่ทั้งหมดที่เฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูดมานี้มันเป็เพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น ถึงแม้ว่าเฝิงเสี่ยวเจี๋ยจะไม่ได้เห็นกับตาตัวเองว่าเื่ทั้งหมดนี้มันคือเื่จริงรึเปล่าแต่หล่อนก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
“อ่า ? ทำไมหล่อนเป็คนแบบนี้ล่ะไม่ละอายแก่ใจบ้างเลยหรือ ? ” เฝิงเสี่ยวเจี๋ยมองไปทางเด็กสาวคนนั้นที่พูดออกมาด้วยสายตาพึงพอใจที่หล่อนสามารถทำให้เด็กสาวคนนั้นคล้อยตามได้จากนั้นหล่อนก็พูดออกไปความภาคภูมิใจว่า “เื่ของหล่อนยังมีมากกว่านี้อีกพูดทั้งวันก็คงไม่จบ！”
เื่ที่หล่อนติดผู้ชายทำให้การเรียนของหล่อนแย่ลงมากเดิมทีหล่อนสอบเข้ามัธยมปลายไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่รู้ว่าหล่อนใช้วิธีการอะไรหล่อนถึงได้เข้ามาเรียนมัธยมปลายได้ แต่หล่อนก็ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากมายเป็เพียงแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาทั่วไปเท่านั้น
“ตอนที่หล่อนเรียนมัธยมปลายด้วยความที่แม่ของหล่อนกลัวว่าลูกของตัวเองจะตกเป็เป้าสายตาและไม่ได้รับความเป็ธรรมแม่ของหล่อนถึงกลับมาเช่าห้องอยู่ใกล้ ๆ โรงเรียน เพื่อที่จะได้มาดูแลหล่อนได้ตอนเช้ามาส่งหล่อนที่โรงเรียน ตอนกลางวันก็เอาข้าวมาให้ส่วนตอนเย็นก็มารับหล่อนกลับบ้าน ! ” เมื่อจางฉุ้ยเหลียนได้ยินคำพูดที่ไม่ดีเหล่านี้ของเฝิงเสี่ยวเจี๋ยเธอก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
ในยุคสมัยนี้พ่อแม่ที่อยู่ตามชนบทมักจะมาเรียนเป็เพื่อนลูกของพวกเขาเสมอพวกเขาต่างก็มาเช่าบ้านหรือห้องพักใกล้ ๆโรงเรียนเพื่ออยู่เป็เพื่อนลูกตลอดระยะเวลา 3 ปีบางคนอาจจะคิดว่าการที่พ่อกับแม่มาอยู่เป็เพื่อนลูกนั้นพวกเขาทำเกินไปรึเปล่าแต่ถ้าใครไม่เป็พ่อเป็แม่คงไม่มีทางเข้าใจหรอกเพราะฝีปากที่จัดจ้านของเฝิงเสี่ยวเจี๋ย ทำให้จางฉุ้ยเหลียนรู้ว่าเธอไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวกับหล่อน
“การที่แม่ของหล่อนไปเช่าห้องอยู่ใกล้ ๆโรงเรียนหล่อนตั้ง 3 ปี มันเสียเงินไปไม่น้อยเลยนะหล่อนก็น่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ไม่ใช่หรือ ? ” เด็กสาวคนหนึ่งถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
เฝิงเสี่ยวเจี๋ยแสยะยิ้ม และพูดออกมาว่า“อีกาก็ยังเป็อีกาอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ มันจะกลายเป็หงส์ได้อย่างไรถึงแม้ว่าแม่ของหล่อนจะไปเรียนด้วยตลอดระยะเวลา 3 ปี แล้วมันจะทำอะไรได้ ? คนอย่างหล่อนสอบเข้าวิทยาลัยครูแห่งนี้ได้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว! ” เมื่อเฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูดจบหล่อนก็เกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมาในใจราวกับว่าตนเองก็ไม่เก่งเช่นกันที่ได้มาเรียนที่วิทยาลัยแห่งนี้
จากนั้นหล่อนก็พึมพำออกมาว่า“ความจริงแล้วฉันก็ไม่ได้อยากจะมาเรียนที่วิทยาลัยครูแห่งนี้หรอกนะ เพราะถึงอย่างไรฐานะทางบ้านของฉันก็ร่ำรวยฉันอยากจะไปเรียนในเมืองมากกว่า แต่แม่ของฉันน่ะสิอยากให้ฉันเป็ครูฉันถึงต้องจำใจมาเรียนที่นี่ ทั้งที่ความจริงแล้วฉันเกลียดการเป็ครู ! ”
ติงหลงหลงที่นั่งอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้ามเมื่อได้ยินสิ่งที่เฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูด หล่อนก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วหัวเราะออกมาอย่างเ็าก่อนจะพูดขึ้นมาว่า “วิทยาลัยครูไม่เหมาะกับเธออย่างนั้นหรือ ! แต่ฉันเคยได้ยินมานะว่ามีเด็กที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ พ่อแม่ก็ชอบส่งลูกให้มาเรียนที่วิทยาลัยแห่งนี้หรือว่าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้กันนะ ที่แม่ของเธออยากให้เธอเป็ครูมันก็ต้องมีเหตุผลสิ！ ”
เฝิงเสี่ยวเจี๋ยดูออกว่าติงหลงหลงเป็คนพูดตรงและเมื่อดูจากการแต่งกาย รวมทั้งชุดเครื่องนอนของหล่อนแล้วเธอก็รู้ได้ในทันทีว่าหล่อนต้องมาจากตระกูลที่ร่ำรวยกว่าเธออย่างแน่นอนอีกทั้งหล่อนยังอาศัยอยู่ในเมือง
คำพูดที่ติงหลงหลงพูดออกมา ทำให้เฝิงเสี่ยวเจี๋ยแสดงท่าทางอ่อนลงราวกับแพ้ชนไก่อย่างไรอย่างนั้นไม่มีกิริยาท่าทางฮึกเหิมเหมือนอย่างตอนแรกแต่อย่างใดจากนั้นก็ยิ้มแล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นนะพ่อกับแม่ของฉันต่างก็เป็ชาวนาที่มีความซื่อสัตย์！และพวกเขาก็ไม่ได้มีความรู้อะไรมากมายแม่ของฉันคิดว่าการที่ฉันมาเป็ครู ก็ถือว่าสุดยอดมากแล้ว！”
ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นหลี่เหยาก็เดินนำแม่ของหล่อนเข้ามาในห้องพร้อมกับยิ้มจนตาหยีเพียงแค่เดินเข้ามาในห้องหลี่เหยาก็ได้กลิ่นอาหารตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องหล่อนจึงขมวดคิ้วพร้อมกับพูดออกไปด้วยความไม่พอใจว่า :“ทำไมถึงมีกลิ่นอาหารในห้องนอนล่ะ ! ต้องไปกินที่โรงอาหารไม่ใช่รึไง ! ”
ในห้องนี้มีคนอยู่ทั้งหมด 6 คนมีเพียงจางฉุ้ยเหลียนและติงหลงหลงเท่านั้นที่ยังไม่ได้กินข้าวเมื่อหลี่เหยาพูดออกมาแบบนี้ 4 คนที่เหลือก็แสดงอาการไม่พอใจออกมาทันที
“กินข้าวที่นี่แล้วมันยังไง กินไม่ได้รึไง ! ” เฝิงเสี่ยวเจี๋ยที่เพิ่งสาบานว่าจะเป็ปริปักษ์กับหลี่เหยาก็อดที่จะพูดเยาะเย้ยขึ้นมาไม่ได้
หลี่เหยาเงยหน้าขึ้นมองจากนั้นจึงเบะปากแล้วพูดขึ้นมาว่า“ห้องนอนมีไว้นอนและเอาไว้อ่านหนังสือทบทวนบทเรียน ถ้ามีกลิ่นอาหารในห้องแบบนี้ก็ถือว่าเป็การรบกวนคนอื่น ! ”
เฝิงเสี่ยวเจี๋ยปีนขึ้นไปบนเตียงจากนั้นก็นั่งลงและเริ่มหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงเ็า“พูดเหมือนกับว่าเธอเป็คนในเมืองมีอภิสิทธิ์พิเศษเหนือกว่าคนอื่นอย่างนั้นแหละเธอก็ไม่ใช่คนในเมืองเหมือนกันนั่นแหละ ! ”
ดูเหมือนหลี่เหยาจะไม่รู้ว่าเฝิงเสี่ยวเจี๋ยเคยเป็เพื่อนโรงเรียนเก่าของตัวเองเมื่อได้ยินในสิ่งที่เฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูด หล่อนก็หันไปแม่ของตัวเองแม่ของหล่อนจึงพูดจาประชดประชันให้ท้ายลูกสาวออกไปว่า“พวกเราสองคนแม่ลูกไม่ใช่คนในเมืองแล้วไงล่ะ เธอก็เป็นักเรียนในวิทยาลัยครูเหมือนกันกินข้าวที่ไหน นอนที่ไหน ไม่รู้บ้างเลยหรือ ? ต่อไปนี้ถ้าจะกินข้าวก็ต้องออกไปกินที่โรงอาหาร！” เมื่อพูดจบหล่อนก็ตบไปบนไหล่ของหลี่เหยาเบา ๆ“ต่อไปลูกก็อย่าไปคบกับคนที่บ้านไม่สั่งสอนแบบนี้นะ！”
เฝิงเสี่ยวเจี๋ยพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ไอ้หยา กินข้าวในห้องก็หาว่าที่บ้านไม่สั่งสอนคนที่อยู่หอพักเขาก็กินข้าวในห้องกันทั้งนั้นงั้นก็แสดงว่าคนพวกนั้นก็ไม่มีใครสั่งสอนเหมือนกันน่ะสิ เธอได้รับการสั่งสอนเธอก็ออกไปอยู่ที่อื่นสิ ห้องข้าง ๆ มีเตียงว่างอยู่นะเธอก็ย้ายไปอยู่ห้องนั้นซะสิ ! ”
แม่ของหลี่เหยาอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าทุกคนกำลังมองมาที่หล่อน หล่อนจึงเงยขึ้นไปมองทุกคนซึ่งสายตาของทุกคนที่มองมาก็แสดงออกถึงความไม่พอใจเมื่อเห็นดังนั้นหล่อนก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ติงหลงหลงจึงหันมาพูดกับจางฉุ้ยเหลียนว่า “เธอเก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม? ถ้าเก็บเสร็จแล้ว ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อยสิ！”
จางฉุ้ยเหลียนก็กำลังคิดที่จะออกไปข้างนอกอยู่พอดีเธอจึงพยักหน้าตอบตกลงแล้วทั้งสองก็พากันเดินออกไปข้างนอกทันที
“ขนาดห้องพักเล็ก ๆ แบบนี้ยังมีเื่กันได้นี่เพิ่งจะเปิดเทอมวันแรกเองนะ หลังจากนี้จะมีเื่อะไรเกิดขึ้นอีกก็ไม่รู้！” จางฉุ้ยเหลียนส่ายหน้าแล้วพูดพร้อมกับทอดถอนหายใจออกมา
ติงหลงหลงส่งเสียง หึ หึ ! ออกมาอย่างเ็า“อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นแหละ อย่าตำหนิคนอื่นเขา ในเมื่อตัวเราก็ไม่ต่างกัน หลังจากนี้เราก็อยู่ให้ห่างจากพวกนั้นไว้ถ้าอนาคตเกิดปัญหาขึ้นมาจริง ๆ เราก็ทำเื่ขอย้ายหอแล้วกัน”
หลังจากที่พวกเธอทั้งสองคนกินข้าวเสร็จก็พากันเดินกลับมาที่ห้องเมื่อเข้ามาในห้องพวกเธอก็พบว่าแม่ของหลี่เหยานั้นได้กลับไปแล้วและบนเตียงของพวกเธอทั้งสองคนก็มีลูกแอปเปิลวางอยู่ ยังไม่ทันที่พวกเธอจะถามออกไปว่าแอปเปิลที่อยู่บนเตียงนี้เป็ของใครหลี่เหยาก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียง จากนั้นจึงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงว่า“แอปเปิลพวกนั้นแม่ของฉันซื้อมาให้น่ะ แบ่ง ๆ กันกินนะ กินสิ มันหวานมากเลยนะ”
ติงหลงหลงหยิบแอปเปิลที่อยู่บนเตียงของเธอขึ้นมาจากนั้นก็ยื่นมันคืนไปให้กับลี่เหยา “ฉันไม่ชอบกินแอปเปิล！”
การกระทำเช่นนี้สร้างความใให้กับทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ไม่น้อยต้องบอกก่อนว่าในสมัยนี้การจะได้กินผลไม้นั้นไม่ใช่เื่ง่ายเลยที่แม่ของหลี่เหยาทำเช่นนี้ก็เพื่อไม่ให้ลูกสาวของหล่อนถูกใครรังแกและแม่ของหล่อนพยายามเพื่อลูกสาวมากเลยทีเดียว
หลี่เหยามองแอปเปิลที่อยู่ในมือของตัวเองอย่างไม่เข้าใจจากนั้นหล่อนก็หันไปพูดกับติงหลงหลงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า“เธอไม่ชอบกินแอปเปิลอย่างนั้นหรือ ? ทำไมล่ะ ? เธอรู้รึเปล่าว่าแอปเปิลนี่มันแพงขนาดไหน! ”
ติงหลงหลงทำเพียงแค่ยิ้มเยาะจากนั้นก็พลิกตัวนอนบนเตียงแล้วพูดพึมพำว่า“ถ้ามันแพงขนาดนั้นก็เก็บไว้กินเองเถอะ”
จางฉุ้ยเหลียนก็ไม่ได้กินแอปเปิลนั้นเช่นกันเธอเอามันไปวางไว้บนตู้ระหว่างเตียงทั้งสองแทนจากนั้นเธอก็ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปนอนพักผ่อนบนเตียง
เมื่อหลี่เหยาเห็นดังนั้นหล่อนก็เบะปากเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาคนในห้องต่างก็นอนหลับพักผ่อนหรือไม่ก็อ่านหนังสือกันตามอัธยาศัยจนกระทั่งฟ้ามืดจึงเริ่มมีคนเปิดประตูออกไปเข้าห้องน้ำ
จางฉุ้ยเหลียนนอนอยู่บนเตียงเธอรู้สึกเป็กังวลขึ้นมา เื่แรกก็คือ เธอจะหาเงินได้ยังไงเพื่อที่เธอจะได้ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้อย่างราบรื่นและเื่ที่สองก็คือเื่ของกู้จื้อเฉิง
ตลอดชีวิตนี้เธอไม่เพียงแต่จะต้องตอบแทนบุญของคุณพ่อแม่บุญธรรมแล้วเท่านั้นเธอยังต้องดูแลกู้จื้อเฉิงด้วย แต่โชคชะตาชีวิตของเธอตอนนี้ มันได้เปลี่ยนแปลงไปไม่เหมือนเดิมอีกแล้วแล้วอย่างนี้เธอจะเจอกู้จื้อเฉิงได้ยังไง ?
จางฉุ้ยเหลียนพลิกตัวหันหน้าเข้าหากำแพงเพื่อคิดถึงเื่ราวในชาติก่อนของตัวเอง
ในตอนนั้นเธอได้เจอกับกู้จื้อเฉิง่ประมาณเดือนตุลาคมคนที่แนะนำกู้จื้อเฉิงให้กับเธอก็คืออาสะใภ้ของเขา ตอนนั้นกู้จื้อเฉิงก็เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลขาของเขายังไม่หายดีอันหลงแม่ของกู้จื้อเฉิงจึงเป็กังวลเื่ขาของเขาว่ามันอาจจะส่งผลกระทบต่อการหาคู่ชีวิตของเขาได้
ด้วยความร้อนใจ หล่อนจึงได้ไหว้วานให้อาสะใภ้ของกู้จื้อเฉิงไปเสาะหาหญิงสาวจากทั่วทุกสารทิศการหาสะใภ้ในครั้งนี้หล่อนก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมากนักเพราะหล่อนแค่อยากจะหาหญิงสาวสักคนที่ไม่ถึงกับแย่มาแต่งงานกับลูกชายของหล่อนให้เร็วที่สุดเพราะหล่อนเกรงว่าเื่อาการาเ็ที่ขาของลูกชายจะทำให้ลูกชายของหล่อนไม่สามารถหาหญิงสาวมาแต่งงานด้วยได้
สุดท้ายอาสะใภ้ของกู้จื้อเฉิงจึงได้มาพบกับเช่าหวาเพียงแค่เงินจำนวน 3,000 หยวน ก็สามารถ “ขาย” จางฉุ้ยเหลียนออกไปได้แล้ว
หลังจากนั้นไม่กี่ปีทุกครั้งที่อันหลงทะเลาะกับจางฉุ้ยเหลียน หล่อนก็มักจะหยิบยกเื่นี้มาพูดอยู่เสมอว่า :“ตอนนั้นฉันไม่น่าเอาเงินมากมายขนาดนั้นไปซื้อตัวเธอมาเลยจริง ๆ !พ่อแม่ของเธอมันหน้าเงิน แล้วเธอก็หน้าไม่อาย！”
จางฉุ้ยเหลียนคิดเื่นี้อยู่ในใจครั้งนี้เธอจะไม่ยอมให้เื่เหล่านี้เกิดขึ้นมาได้อีกเป็ครั้งที่สองอย่างแน่การที่กู้จื้อเฉิง้าภรรยา เขาก็ย่อมอยากได้ภรรยาที่น่าเคารพนับถือ
จางฉุ้ยเหลียนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งเธออยากจะลองถามติงหลงหลงดูว่าหล่อนมีความคิดอะไรดี ๆ เกี่ยวกับเื่หางานบ้างไหมเพราะฐานะทางบ้านของหล่อนก็ค่อนข้างดี บางทีหล่อนอาจจะพอมีลู่ทางอยู่บ้างถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้คำตอบอะไรจากติงหลงหลง แต่เธอก็อยากจะลองถามดู
ตอนนี้ติงหลงหลงกำลังนั่งอ่านหนังสือบนเตียงของตัวเองแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้เสื้อเชิ้ตสีเขียวลายจุดที่หล่อนกำลังสวมใส่อยู่นั้นดูโดดเด่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดหล่อนกำลังกระดิกเท้าที่สวมถุงเท้าสีขาวนั่นไปมาอย่างอารมณ์ดี
หล่อนนั่งพิงผนังและวางหนังสือไว้บนตักของตัวเองจางฉุ้ยเหลียนมองไม่เห็นใบหน้าของหล่อนแต่ก็สามารถมองเห็นหนังสือที่อยู่ในมือของหล่อนได้อย่างชัดเจน
ในตอนนี้จางฉุ้ยเหลียนรู้สึกสนใจหนังสือที่อยู่ติงหลงหลงกำลังอ่านอยู่เป็อย่างมากถึงแม้ว่าชาติที่แล้วเธอจะไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยแต่ความกระหายในการอ่านหนังสือของเธอก็เพิ่มมากขึ้นทุกปี ๆ
วรรณกรรมเริ่มตีพิมพ์ในตอนที่เธออายุได้ 16ปี ส่วนนิตยสารวัยรุ่นตีพิมพ์ครั้งแรกในปี1981 หนังสือทั้งสองเล่มนี้ต่างก็ตีพิมพ์ออกมาจนถึงปี 2012ซึ่งเธอก็ยังซื้อมาอ่านอยู่ทุกเดือน ๆ
ดูเหมือน์จะเปิดโอกาสให้กับจางฉุ้ยเหลียนแล้วเธอสามารถใช้วิธีการเขียนบทความเพื่อหาเลี้ยงตัวเองได้
49
