ภายในออฟฟิศอันโอ่อ่าใจกลางกรุงอัมสเตอร์ดัม บรรยากาศกลับเดือดพล่านราวกับูเาไฟะเิ เลโอ ฟาน วิค นั่งกำหูโทรศัพท์แน่นจนเส้นเืที่ขมับปูดโปน
"อะไรนะคุณสไนเดอร์? เซ็นไปแล้ว?... กับใครนะ? อเล็กซ์ แวน เดอ เบิร์ก งั้นเหรอ!"
สิ้นประโยคปลายสาย เลโอกระแทกหูโทรศัพท์ลงกับแท่นอย่างแรงจนมันกระเด็นตกพื้น เขาคำรามด้วยความโกรธแค้น "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! มันกล้าดียังไงมาแย่งคนในถิ่นฉัน! ปกติใครหน้าไหนมันก็ต้องรอให้ฉันเขี่ยทิ้งก่อนถึงจะกินต่อได้ แต่นี่มันข้ามหน้าข้ามตาข้ามศพฉันไปชัดๆ!"
เขาตวัดสายตาเหี้ยมเกรียมไปที่ลูกน้องที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู "แล้วเื่ดีลแยนกับเออีเคล่ะ ทางทเวนเต้ว่าไง?"
"เอ่อ... คือ..." ลูกน้องตะกุกตะกัก "ทเวนเต้แจ้งมาว่า... ทางนักเตะและเอเย่นต์ส่วนตัวปฏิเสธข้อเสนอครับท่าน เขาบอกว่ายังไม่สนใจไปกรีซตอนนี้"
"อเล็กซ์... แก!" เลโอกัดฟันกรอด ชื่อนี้กลายเป็หนามยอกอกที่เขาต้องถอนทิ้งให้เร็วที่สุด
-----
ย่านอัมสเทลวีน (Amstelveen)
ห่างออกไปในย่านพักอาศัยระดับบนที่เงียบสงบและเต็มไปด้วยต้นไม้ร่มรื่น อเล็กซ์นั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังในบ้านเช่าหลังใหม่ของเขา แม้มันจะไม่กว้างขวางเท่าบ้านที่เขาซื้อให้ครอบครัวสไนเดอร์อยู่ แต่มันก็หรูหราพอสำหรับคนโสดที่มีฐานะอย่างเขาในตอนนี้
อเล็กซ์หยิบนามบัตรใบเก่าที่ได้จากเฮนรี่ขึ้นมาดูอีกครั้ง หัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อเห็นชื่อบนนั้น เขาค่อยๆ กดเบอร์โทรศัพท์ระหว่างประเทศอย่างระมัดระวัง
"Hola... (สวัสดีครับ) ฟลอเรนติโน เปเรซ พูดครับ"
ปลายสายคือน้ำเสียงของชายวัยกลางคนที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ ในปี 2000 นี้ เปเรซยังไม่ได้เป็ประธานสโมสรเรอัล มาดริด ผู้สร้างตำนาน 'กาลาคติกอส' แต่เขาคือประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ั์ใหญ่อย่าง ACS
"สวัสดีครับคุณเปเรซ ผมอเล็กซ์ แวน เดอ เบิร์ก จากเนเธอร์แลนด์ครับ" อเล็กซ์แนะนำตัวเป็ภาษาสเปนอย่างนอบน้อม
"อ๋อ... ผมได้ยินมาจากเพื่อนเก่าของผมที่อัมสเตอร์ดัมแล้วว่าคุณสนใจจะซื้ออาคารของผม" น้ำเสียงของเปเรซนิ่งเรียบ "แต่คุณน่าจะรู้นะว่าผมไม่คิดจะขายมัน"
"ผมทราบครับคุณเปเรซ" อเล็กซ์สูดลมหายใจเข้า "แต่ผมขออนุญาตถาม คุณอยู่ที่ไหนในตอนนี้?"
"สเปน"
"นั่นล่ะครับคือประเด็น อาคารที่นั่นอยู่ไกลตา และมัน้าคนดูแล ผมเดาว่าคุณคงมีฐานะพอที่จะจ้างลูกน้องมาดู แต่มันก็เป็เพียงการทำงานตามหน้าที่ ขาดการเอาใจใส่... สำหรับผม ตึกหลังนั้นคือจุดเริ่มต้นของบริษัทผม มันคือทุกสิ่งทุกอย่าง ผมทุ่มเทให้มัน และผมเชื่อว่าผมจะดูแลมันได้ดีเท่าที่คุณคาดหวัง"
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่เปเรซจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ตึกนั้นคือความทรงจำของผม... มันเป็งานนอกประเทศชิ้นแรกที่สร้างรากฐานให้ผมเป็ผมอย่างทุกวันนี้ ผมอยากเห็นมันคงอยู่ตลอดไป และอย่างที่คุณพูด... มันต้องมีคนดูแลที่ให้ความสำคัญกับมันจริงๆ"
"เอาล่ะ... ผมจะลองคิดดูอีกครั้ง แล้วจะติดต่อกลับไป"
"ครับ ผมจะรอฟังข่าวดีครับคุณเปเรซ"
เมื่อวางสาย อเล็กซ์ะโตัวลอยจากโซฟาด้วยความดีใจจนลืมตัว ตอนนี้เขาไม่ได้สนแล้วว่าราคาตึกจะเป็เท่าไหร่ หรือจะได้มันไหม แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือการที่เขาได้ต่อสายตรงถึง ฟลอเรนติโน เปเรซ
‘คอนเนกชั่นนี้ล่ะ... ที่จะส่งฉันและนักเตะของฉันขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกฟุตบอล!’
-----
260
