บทที่ 10 ไปให้พ้น! ฉันไม่มีเวลามาสนใจนาย!
กู้จินเยว่หยุดฝีเท้า ไม่ไปที่บ้านตระกูลถง เขา้ารอให้ถงฮั่วมาอธิบายเอง
แม่กู้ก็ได้ยินว่าถงฮั่วกลับมาแล้ว เธอคาดการณ์ว่าอีกไม่นานถงฮั่วจะต้องมาที่บ้านตระกูลกู้เพื่อคืนเงินและขอโทษ "ถ้าเธอมาหาลูก ถึงจะคืนเงินให้แล้ว แม่ก็จะไม่ยอมให้เธอก้าวเข้าบ้านตระกูลกู้อีก!"
กู้จินเยว่ไม่ได้เห็นด้วยแต่ก็ไม่ได้คัดค้าน
่นี้ถงฮั่วเอาแต่ใจเกินไป เขาจำเป็ต้องทำให้เธอใจเย็นลงบ้าง
แม่กู้เห็นลูกชายยอมรับโดยนัยก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง ขอเพียงลูกชายเห็นตัวตนที่แท้จริงของถงฮั่ว ต่อให้ถงฮั่วพยายามเกาะติดอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
"ถ้าเธอยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็ควรจะนำเงินมาคืนด้วยตัวเองนะ" แม่กู้พูด
แม้ว่ากู้จินเยว่จะรู้สึกไม่พอใจที่ถงฮั่วให้ความสำคัญกับเงินมากเกินไป แต่เขาก็เชื่อว่าหากถงฮั่วยัง้าอยู่กับเขา เธอจะต้องมาคืนเงินก้อนนั้นแน่นอน
ส่วนถงฮั่วที่ถูกแม่ลูกตระกูลกู้ที่คิดถึงแต่เื่เงิน หลังคาดว่าทุกคนในตระกูลถงหลับกันหมดแล้ว จึงเปิดหน้าต่างออกไป
เมื่อก่อนถงฮั่วเป็คนว่านอนสอนง่ายเกินไป เมื่อถูกขังอยู่ในห้องก็ไม่เคยคิดจะหนีออกทางหน้าต่างเลย ดังนั้นคนในบ้านจึงไม่เคยคิดจะทำอะไรกับหน้าต่างเป็พิเศษ
ถงฮั่วค่อย ๆ ะโออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์ภายนอกสวยมาก แทบจะไม่มีอะไรบดบังทัศนวิสัยของเธอเลย
ตระกูลถงมีจักรยานสองคัน คันหนึ่งเป็ของถงต้าไหล อีกคันเป็รางวัลที่ถงฮั่วได้รับจากการประเมินให้เป็คนงานดีเด่นเมื่อปีที่แล้ว เธอมอบมันให้ถงชุนชู่เป็ของขวัญ ส่วนตัวเธอจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าซื้อจักรยานสักคัน
ถงฮั่วเก็บจักรยานทั้งสองคันเข้าไปในพื้นที่มิติโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย รวมถึงอ่างน้ำและไหดองผักที่ว่างเปล่าอยู่ตรงมุมลานบ้านก็ถูกเก็บเข้าไปด้วย
วันรุ่งขึ้น หวังฟางก็เริ่มะโด่าอยู่ในลานบ้านแต่เช้าตรู่ "ลูกหมาไร้ยางอายคนไหนมาขโมยจักรยานบ้านฉันไป!"
"สารเลว! อย่าให้รู้นะว่าใคร ถ้าฉันรู้ ฉันจะฉีกอกคนทั้งครอบครัวแกให้เละ!"
ถงต้าไหลยังต้องไปทำงาน ไม่มีเวลามาเสียเวลาอยู่ที่บ้าน เขาบอกให้หวังฟางไปแจ้งความแล้วก็รีบออกไปทำงานอย่างเร่งรีบ ถงชุนชู่ไม่มีงานทำ ตอนนี้เขายังไม่ตื่นนอน ในความงัวเงียได้ยินเสียงของแม่กำลังด่า
อะไรนะ? จักรยานหายไป!
แต่หายก็ช่างมันเถอะ!
ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มาหรอก!
ถงฮั่วยังมีเงินแปดพันหยวนอยู่ไม่ใช่หรือ? ซื้อคันใหม่กลับมาก็ได้ไม่ใช่หรือไง?
ถึงหวังฟางจะมองว่าเงินของถงฮั่วเป็เงินของตัวเอง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่เสียดายเมื่อจักรยานหายไปถึงสองคัน
เ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจมาแล้ว แต่ก็ไม่สามารถสืบหาอะไรได้ ท้ายที่สุดจักรยานก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนรอยเท้าใต้หน้าต่างของถงฮั่วก็ถูกทำความสะอาดไปจนหมดจด
ตลอด่เช้า หวังฟางด่าทอไม่หยุดปากจากทั้งในตรอกและนอกตรอก ซ้ำยังด่าด้วยถ้อยคำที่หยาบคายมาก
่บ่าย หวังฟางด่าทั้งหัวขโมยจักรยานและด่าถงฮั่วไปด้วยกัน "ตอนกลางคืนแกนอนเหมือนหมูตายหรือยังไง จักรยานในบ้านถูกขโมยไปก็ไม่รู้อีก ถ้าต่อไปทั้งบ้านถูกโจรปล้นแกก็คงไม่รู้! ทำไมแกไม่ไปตายซะล่ะ? พอเป็คนตายแล้วก็จะไม่รู้อะไรเลยไง!"
วันที่หก กู้จินเยว่รู้สึกแปลกใจว่าทำไมถงฮั่วไม่มาหาเขา
เขาไปหาข่งมี่เสวี่ยจึงได้รู้ว่าถงฮั่วถูกพ่อแม่ลงโทษ ถูกขังอยู่ในห้องไม่ให้ออกมา
กู้จินเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถงฮั่วทำผิดร้ายแรงขนาดนี้ พ่อแม่ของเธอแค่ขังเธอไว้ในห้องเท่านั้นเองหรือ
ไม่แปลกเลยที่ถงฮั่วจะเอาแต่ใจขนาดนี้ ทั้งหมดเป็เพราะพ่อแม่ของเธอตามใจนี่เอง
ข่งมี่เสวี่ยกัดริมฝีปากพูดว่า "พี่กู้ ครั้งนี้ฮั่วฮั่วโกรธจริง ๆ ฉันไม่กล้าไปเจอเธอเลย แล้วก็ไม่กล้าบอกเธอด้วยว่าวันนั้นคุณอยู่กับฉัน... ฉันกลัวว่าต่อไปเธอจะไม่สนใจฉันอีก"
กู้จินเยว่ก็ไม่คิดว่าถงฮั่วจะโกรธถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิด เขาทำความดีแบบนี้จะกลายเป็ทำความผิดไปได้อย่างไร?
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องบอกเธอ" กู้จินเยว่ตั้งใจจะอธิบายให้ถงฮั่วฟัง แต่สิ่งที่ถงฮั่วทำในภายหลังกลับทำให้เขาผิดหวังมาก เขาไม่อยากอธิบายอะไรแล้ว และเพื่อป้องกันไม่ให้มี่เสวียถูกถงฮั่วโกรธไปด้วย
ข่งมี่เสวี่ยถามเสียงอ่อนอย่างซาบซึ้งและกังวล "แล้วคุณจะอธิบายกับฮั่วฮั่วยังไง?"
กู้จินเยว่ตอบว่า "บอกว่าฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ขาได้รับาเ็จากการถูกชนและต้องเข้าโรงพยาบาลก็พอ"
ถึงตอนนั้น ถงฮั่วก็จะรู้ว่าตัวเองงอแงไร้เหตุผลแค่ไหน
ข่งมี่เสวี่ยถามอย่างอ่อนโยนว่า "ฮั่วฮั่วจะโกรธเราที่หลอกเธอหรือเปล่า"
กู้จินเยว่ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "นี่เป็คำโกหกที่มีเจตนาดี"
ข่งมี่เสวี่ยมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน "ฉันจะทำตามที่คุณบอกค่ะ"
กู้จินเยว่พูดต่อ "เธอรู้ไหมว่าพ่อแม่ของถงฮั่วจะกักขังเธอกี่วัน"
ข่งมี่เสวี่ยส่ายหน้า "อาจจะต้องขังเธอไปจนกว่าเธอจะยอมรับผิดล่ะมั้งคะ?"
กู้จินเยว่ถาม "เธอยอมรับผิดแล้วหรือยัง?"
ข่งมี่เสวี่ยส่ายหน้าอีก กู้จินเยว่มีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย "รอให้เธอยอมรับผิดก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกทีเถอะ"
วันที่เจ็ด
บ้านตระกูลถง
หวังฟางถามถงฮั่วเื่เงิน "จักรยานที่บ้านถูกขโมยไป เงินก็ถูกแกใช้จนหมด ตอนนี้พ่อแกเป็ถึงหัวหน้าแผนกกลับยังต้องนั่งรถบัสไปทำงาน แกรีบเอาเงินออกมาให้พ่อกับน้องชายซื้อจักรยานเร็วเข้า"
ถงฮั่วหยิบเงินสามร้อยหยวนให้หวังฟาง แต่ไม่ได้เอาเงินออกมาทั้งหมด
ถงฮั่วหยิบเงินออกมา หวังฟางเห็นเงินที่เหลือและยืนยันว่าถงฮั่วไม่ได้ซ่อนเงินไว้ข้างนอกหรือฝากไว้ในสมุดบัญชี หรือซ่อนเงินเอาไว้ในบ้าน
"ฉันต้องซื้อคูปองจักรยาน เงินแค่นี้จะพอได้ยังไง? แกกับตระกูลกู้ยกเลิกการแต่งงานไปแล้ว แกยังไม่คืนสินสอดอีกหรือ?" หวังฟางพูดอย่างโกรธเคือง
หญิงสาวมีสีหน้าอ่อนแรง แต่เงียบขรึมและทำท่าทางดื้อรั้นไม่ยอมประนีประนอม
หวังฟางเห็นท่าทางดื้อดึงของเธอแบบนั้น ความโกรธในใจก็ลุกโชนขึ้นมา อยากจะลงมือตบตีเธอ ใช้ความรุนแรงบังคับให้เธอยอมจำนน
แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะขู่ว่า "ถ้าคุณแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเส้นผม ฉันจะเอาเงินนี้ไปเผาทิ้งซะ!"
หวังฟางโกรธจนหัวเราะออกมา "แกเผาสิ! ถ้าแกไม่เผา ฉันจะเปลี่ยนแซ่ตามแกเลย!"
ถงฮั่วลุกขึ้นและพุ่งตรงไปที่ห้องครัว!
ถงชุนชู่ที่ยืนอยู่ตรงประตูรีบขวางทางถงฮั่วไว้ พูดอย่างหงุดหงิด "แม่! ตอนนี้สมองเธอมีปัญหา แม่ไปยั่วยุเธอทำไม! พวกเราไปซื้อจักรยานกลับมาก่อนเถอะ!"
หวังฟางนึกถึงเื่ที่ผู้หญิงคนนี้ทำเมื่อเร็ว ๆ นี้ สมองของเธอคงไม่ค่อยดีจริง ๆ แล้ว จึงกัดฟันพูดว่า "กลับมาแล้วฉันจะจัดการแก!"
หลังจากข่มขู่เสร็จ หวังฟางก็ล็อกประตูห้องอีกครั้ง แล้วพาลูกชายของเธอไปซื้อจักรยาน
เมื่อสองแม่ลูกจากไป ถงฮั่วก็ปีนออกมาทางหน้าต่าง งัดประตูใหญ่ของห้องโถงจากด้านนอก รวมถึงงัดห้องของหวังฟางและถงต้าไหลด้วย
ห้องของทั้งสองคนเป็ห้องนอนหลัก เครื่องเรือนส่วนใหญ่ในห้องทำจากไม้เนื้อแข็งสีอ่อน
อย่างไรก็ตาม หวังฟางมีหีบไม้จันทน์หอมสองใบ เธอเคยอวดว่าเป็สินเดิมของตัวเอง แต่ความจริงแล้วถงฮั่วบังเอิญรู้มาในชาติก่อนว่าหีบไม้จันทน์หอมสองใบนี้ เป็หีบที่ข่งหลินหลางนำติดตัวมาตอนมาขอพึ่งพาเธอ
ถงฮั่วถึงหีบไม้จันทน์หอมออกมาจากใต้เตียง ข้างในมีผ้าที่ถงต้าไหลยักยอกเอามาจากโรงงาน ถงฮั่วไม่คิดอะไรมาก เก็บทั้งหมดเข้าไปในพื้นที่มิติ
ส่วนจุดที่หวังฟางซ่อนเงินอยู่ที่ไหน สำหรับถงฮั่วซึ่งทำความสะอาดห้องของพวกเขาเป็ประจำย่อมรู้ดีที่สุด
หลังเห็นร่องรอยที่ดินถูกขุดขึ้นจากใต้โต๊ะข้างเตียง ถงฮั่วจึงมองไปที่ใต้ตู้เสื้อผ้า ที่นั่นยังมีหลุมซ่อนเงินอีกหนึ่งหลุม
อย่างไรก็ตาม ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่สูงสองเมตรกว้างสองเมตรนี้ถงฮั่วย่อมไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ จึงตัดสินใจเก็บมันเข้าไปในพื้นที่มิติ
หนึ่งนาทีต่อมา ภายในห้องก็ว่างเปล่า เหลือเพียงกระโถนเท่านั้น
ถงฮั่วขุดของที่อยู่ใต้ตู้เสื้อผ้าใบใหญ่ออกมา สิ่งที่ถูกฝังอยู่คือกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าทำจากโลหะของขนมปังกรอบขนาดใหญ่สองกล่อง
ถงฮั่วใช้กรรไกรงัดเปิดกล่องหนึ่ง ข้างในเต็มไปด้วยเงินมัดแล้วมัดเล่า ถูกมัดด้วยยางสีเหลืองเป็มัดใหญ่!
ถงฮั่วค่อนข้างประหลาดใจ จากนั้นเธอก็งัดเปิดกล่องขนมอีกใบ ข้างในก็เต็มไปด้วยธนบัตรมูลค่ามากเป็ปึก ๆ เช่นกัน
ถงฮั่วที่คิดว่าตัวเองรู้จักตระกูลถงดีพอกลับประเมินผิดพลาดไป เธอไม่คิดว่าตระกูลถงจะมีฐานะร่ำรวยถึงขนาดนี้ ในกล่องโลหะนั้นน่าจะมีเงินอยู่ราว ๆ สองหมื่นหยวน
ยิ่งไปกว่านั้น เงินพวกนี้ถูกจัดเรียงอย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย ไม่มีเหรียญหรือของมีค่าอื่น ๆ เลย
สายตาของถงฮั่วสำรวจไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า แล้วหยุดลงที่ตำแหน่งของกระโถน
จากความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับหวังฟางแล้ว…
1K
