ดอกหญ้าใต้เงาจันทร์

!!!

"นี่ คุณ" เนื่องจากว่าทั้งสองจะอยู่ในท่านั้นนานเกินไปหน่อยต่างฝ่ายต่างรีบผละออกจากกัน

"ขะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่เห็น "

"ไม่เป็นไรหรอกครับผมเองก็ไม่ได้มองด้วย ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ" หลังจากทั้งสองขอโทษขอโพยกันไปเเล้วจู่ๆก็เกิดเดทแอร์ขึ้นระหว่างพวกเขา มะเฟืองได้แต่มองพินิจใบหน้าของชายคนนั้น ที่เธอมองทีไหร่ก็รู้สึกว่าคนคนนี้หล่อมากกกกก โอ้ยยย วาสนาแท้ยัยมะเฟืองสงสัยสวรรค์คงจะสงสารเราแน่ๆถึงได้ส่งหนุ่มหล่อขนาดนี้มาให้

ชายคนนั้นที่รู้สึกว่าตัวเองจะถูกมองนานเกินไปล่ะจึงถามมะเฟืองไปว่า "ไม่ทราบว่าหน้าผมมีอะไรติดหรอครับ?" มะเฟืองที่ถูกถามก็เหมือนเพิ่งจะได้สติแล้วรู้ตัวว่าตัวเองมองอีกฝ่ายนานเกินไป

"อ่อ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่รู้สึกว่าคุณหล่อเกินไป" มะเฟืองนะเป็นคนพูดตรงๆแบบนี้แหละเธอนะไม่ใช่ผู้หญิงที่จะต้องมาพูดอ้อมๆหนอกนะ เธอแค่พูดในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกในตอนนั้นจริงๆ ใครจะว่าเธอก็ช่างเถอะ

คนที่ถูกชมก็รู้สึกเขินขึ้นมาดื้อๆ ถึงแม้จะมีผู้หญิงหลายๆคนชมเขาแต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย แต่พอเป็นผู้หญิงคนนี้เขากลับรู้สึกเขินซะงั้น

"หึ คุณนี่พูดตรงจังเอาซะผมเขินเลย ว่าแต่คุณเป็นพนักงานที่นี่หรอ"

"ใช่ค่ะ ฉันเป็นพนักงานของที่นี่มานานแล้ว อ่อฉันชื่อมะเฟืองค่ะ  คุณเองก็ทำงานที่นี่หรอค่ะทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นคุณเลยอะ"

"อ่อ ผมเพิ่งมาวันนี้นะครับ"

"งั้นหรอคะ ถึงว่าฉันไม่เคยเห็นคุณเลย คุณเองเพิ่งมาวันนี้ด้วยเหมือนกับประธานของบริษัทเราเลยค่ะ ท่านเองก็เพิ่งมาวันนี้เหมือนกัน แต่เสียดายมาทันได้เห็นหน้า ก็เลยอดเห็นเลยว่าท่านจะหน้าตาเป็นยังไง"

"ผมว่า ตอนนี้คุณคงได้เห็นหน้าประธานบริษัทของคุณแล้วล่ะ" มะเฟืองไม่เข้าใจในคำพูดของชายคนนั้นที่เขาบอกว่าเธอเห็นใบหน้าของเขาแล้ว จะเห็นได้ยังไงในเมื่อช่วงบ่ายนั้นเธอยังมาไม่ทันเขาเข้าลิฟต์เลย ชายคนนั้นไม่ตอบอะไรมะเฟืองทิ้งเพียงคำพูดที่ชวนงงแล้วปล่อยให้มะเฟืองยืนทำความเข้าใจอยู่อย่างงั้น

"อ่อ ลืมบอกคุณมะเฟืองไปเลย ผมชื่อ อัคคี" หลังจากอัคคีได้บอกชื่อของเขากับมะเฟืองไปแล้วเขาก็ออกจากตรงนั้นไปทันที ส่วนมะเฟืองที่ได้ยินชื่อนั้นตอนนี้เธอก็ตกใจจนทิ้งข้าวของทั้งหมดกับพื้นไปแล้ว

!!! กรี้ดดดด อะ อะไรนะ ชื่อ อะ อัคคีหรอ งะ งั้นเขาก็คือ ทะ ท่านประธานหรอ!! โอ้ยย ยัยมะเฟืองแกทำอะไรลงไปเนี่ยให้ตายเถอะ บทจะเจอก็เจอแจ็กพ็อตแตกเลยหรอ จบกัน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะมาทำงานได้มั้ยเนี่ยยยยย ไม่ใช่ว่าโดนไล่ออกก่อนรึ แล้วเมื่อกี้ฉันพูดอะไรไปบ้างเนี้ยยย โอ้ยชีวิต มะเฟืองตอนนี้ก็ ได้สติแตกไปแล้วจ้าาาา

ที่บ้านของแพรใสกับภาคิน

ตอนนี้ชีวิตคู่ของพวกเขาต่างเรียบง่ายและอบอุ่น ภาคินนั้นดูแลแพรใสไม่ต่างกับตอนที่พวกเขาคบกันเลยเผลอๆอาจจะดูแลดีกว่าด้วยซ้ำอย่างเช่นตอนนี้ ที่เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว สิ่งที่เขาทำหลังจากออกมาจากห้องน้ำคือการ เดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเอามาเช็ดผมให้แพรใสอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้ศรีษะของแพรใสภรรยารักของเขาเป็นแผล

"แพรเช็ดเองได้นะคะ พี่ภาคิน ลำบากพี่เปล่าๆ"

"ลำบากอะไรกัน พี่อยากทำให้นี่เราทำงานมาเหนื่อยๆให้พี่ดูแลเถอะ"  แพรใสยิ้มให้กับความเอาใจใส่ของภาคิน ขอบคุณนะคะพี่ภาคิน

"จริงสิ พี่ภาคิน วันนี้ประธานที่บริษัทของแพรมาด้วยนะ ก็ว่าอยู่แพรทำงานมาตั้งนานทำไมถึงไม่เคยเห็นเลย" ภาคินที่ได้ยินก็เงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะถามแพรใสว่า "งั้นหรอ แล้วเราได้เห็นเขาไหม"

แพรใสส่ายหน้า "ไม่ได้เห็นค่ะ แพรไปไม่ทันอะ แต่ได้เห็นด้านข้างนะ หล่อเอาเรื่องเหมือนกันนะคะ" ภาคินที่ได้ยินแพรใสชมผู้ชายคนอื่นก็อดจะหึงหวงไม่ได้จึงทำการอุ้มภรรยาของตัวเองเอาซะตัวลอยเลย

"พี่ภาคิน! แพรตกใจหมด" ตอนนี้ใบหน้าของภาคินกับแพรใสนั้นใกล้ชิดกันอย่างมาก "กล้าชมผู้ชายคนอื่นต่อหน้าพี่หรอ หื้มม" ภาคินพูดพร้อมกับใช้จมูกของตนถูไปที่จมูกของแพรใส

"ฮิฮิ พี่ภาคิน แพรจั๊กจี้นะคะ"    "รู้มั้ยว่าชมคนอื่นให้สามีได้ยินแบบนี้ต้องถูกลงโทษนะ" ว่าแล้วภาคินนั้นก็อุ้มแพรใสไปที่เตียงทันที คงไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่าสองคนนั้นจะทำอะไร ปิดม่านสิคะรออะไรล่ะ

"แพรสวัสดี" เช้าที่แสนสดใสของแพรใสถูกทักขึ้นมาด้วยเสียงของข้าวหอมที่มักจะมาถึงบริษัทเป็นคนแรกเสมอ

"สวัสดีหอม เห้อ ไม่ว่าเราจะมาเร็วแค่ไหนก็สู้หอมไม่ได้สักครั้งมาเร็วเสมอเลย แล้วมะเฟืองล่ะทำไมเราไม่เห็นมะเฟืองเลย"

"วันนี้เราไม่ได้มาพร้อมมะเฟืองนะ"

?

"พี่ภูผามาส่งเรานะ" ข้าวหอมตอบแพรใสด้วยเสียงอ้อมแอ้ม

"พี่ภูผานะหรอ ทำไมถึงนี่เราตกข่าวอะไรหรือเปล่าเนี่ย" เรื่องของภูผากับข้าวหอมนั้นมักสร้างความแปลกใจให้กับทั้งมะเฟืองและแพรใสได้เสมอ พี่คนเงียบๆแบบนั้นไม่เคยแสดงให้เห็นเลยสักครั้งว่าชอบข้าวหอม

"กะ ก็ไม่มีอะไรหรอกน่าาาา" ข้าวหอมเขินอายอย่างบอกไม่ถูก "พวกแกก ฉันมาแล้ว"  ในขณะที่ข้าวหอมกับแพรใสคุยกัน มะเฟืองก็มาทันที เหตุการณ์นี้มันคุ้นๆแหะ  

"วันนี้มาสายนะมะเฟือง "

"โทษทีแก พอดีเมื่อคืนฉันนอนไม่หลับอะ กว่าจะได้นอนตื่นมาก็สายล่ะ""

ทำไมอะมะเฟืองมีเรื่องเครียดหรอ" ข้าวหอมที่ได้ยินมะเฟืองบอกว่าตัวเองนอนไม่หลับก็รู้สึกเป็นห่วงมะเฟือง

"เห้ย เรื่องเครียดไม่มีหรอกแค่มีเรื่องอะไรให้คิดนิสสหน่อยอะ" ใครจะกล้าบอกกันล่ะว่าเรื่องที่มะเฟืองเครียดในตอนนี้คือ กุจะโดนไล่ออกมั้ยก่อน เมื่อวานเม้าท์ท่านประธานซะเยอะ แล้วเล่าให้ใครฟัง ให้ประธานฟังอีก แล้วไปชมเขาหล่อด้วย ประธานจะเก็บฉันไว้มั้ยล่ะ

"เอาเป็นว่าพวกเราขึ้นไปทำงานกันเถอะ" มะเฟืองชวนแพรใสกับข้าวหอมให้รีบขึ้นไปยังอ็อฟฟิส เพื่อที่ได้ไม่ถูกถามไปมากกว่านี้

แต่ในขณะที่ทั้งสามกำลังจะขึ้นอ็อฟฟิสไปนั้น

"เดี๋ยวครับ!!!"  เสียงของใครบางคนก็ได้เรียกพวกเธอไว้ซะก่อน

มะเฟืองที่ไปเห็นว่าเป็นใครนั้นก็ตาเบิกโพลงอย่างมาก

อัคคีเดินเข้ามาก่อนจะมองหน้ามะเฟืองแล้วทักเธอ "อรุณสวัสดิ์ครับคุณมะเฟือง เจอกันที่อ็อฟฟิสนะครับ" พูดเสร็จแล้วอัคคีก็เดินจากไปทิ้งความอิ๊บอ๋ายไว้ให้มะเฟืองที่ตอนนี้ต้องมาเจอกับสายตาอันแปลกใจของข้าวหอมและแพรใสว่า มะเฟืองรู้จักชายคนนี้ด้วยหรอ 

โอ้ยแต่ละมื้อแต่ละเดย์