“เสี่ยวเซียง ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเหลือเ้าแต่จนใจที่มิอาจฝ่าฝืนคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า”
เสียงหวานเอ่ยถ้อยคำจนใจ แต่เสียวเซียงรู้นิสัยอดีตเ้านายของตัวเองดีถ้าอีกฝ่ายคิดช่วยเหลือมีหรือจะทำไม่ได้ ที่สำคัญ... แม้อวิ๋นซือจะไม่ได้ลงมือด้วยตัวเองทว่านางมั่นใจว่าคนตรงตรงหน้าต้องอยู่เื้ัเหตุการณ์ครั้งนี้เป็แน่
นางยังมีความหวังอยู่ขอเพียงยื้อเวลาให้นายท่านกลับมา ด้วยความโปรดปรานที่มีให้เห็นตลอดสองสามวันมานี้เขาต้องยื่นมือช่วยเหลือนางเป็แน่
อวิ๋นซือมองท่าทางไม่ยอมแพ้พลางอมยิ้มเสี่ยวเซียงช่างคิดและฉลาดทำ ทว่ากลับมองคนไม่ออก ดูใจชายไม่ทะลุ นางยังหวังว่าหลันชิงจะออกหน้าช่วยเหลือตัวเองสินะและอวิ๋นซือผู้นี้ก็เป็คนใจดีที่อยากเตือนให้ใครบางคนตื่นจากฝันเสียด้วย!
ร่างบางรั้งเท้ากลับ เตรียมจะหันหลังผละจากมา พลางเอ่ยประโยคเห็นใจ“คำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่ามิอาจไม่กระทำตาม เ้าทำใจเสียเถอะ”หางตาเห็นเงาร่างสูงในชุดตัวยาวสีอ่อน เรียวปากสีสดขยับอีกคราดวงตาเปล่งประกายคมกริบ
“แต่เกรงว่าสาวใช้หน้าตางดงามอย่างเ้า...คงหลีกหนีชะตานางโลมมิพ้น!”
เสียงนั้นดังออกมาแ่เบา ทว่าคนที่คุกเข่าได้ยินชัดเจน
เสี่ยวเซียงผวาเฮือก นางโลมอย่างนั้นหรือ ตอนที่อีกฝ่ายพบก็เป็ตอนที่นางกำลังจะถูกขายเข้าหอนางโลมเช่นกันทำให้ในใจสาวใช้เกิดความคับแค้นพุ่งขึ้นมาทันที
“เ้าเองสินะที่อยู่เื้ั ฮูหยินใหญ่ที่ออกไข่ไม่ได้อย่างเ้าคิดอิจฉาข้าสินะถึงได้ใช้แผนการอุบาทว์เยี่ยงนี้!”
อีกฝ่ายว่าพลางขยับพุ่งเข้าใส่ อวิ๋นซือแสร้งผงะ ก้าวเท้าถอยอย่างในางพลันเสียหลักจนร่างผวาหงายหลัง ท่ามกลางเสียงร้องตกอกใของสาวใช้ข้างกาย
“ฮูหยินใหญ่!”
ร่างบางของอวิ๋นซือมิได้หงายลงกับพื้นดั่งที่ทุกคนคาดคิด แต่กลับถูกโอบประคองโดยบางคนที่มาใหม่เสียก่อนพอเห็นใบหน้าของผู้มาเหล่าสาวใช้ก็ร้องประสานเป็เสียงเดียวกัน
“นายท่าน!”
หลันชิงโอบรัดเอวบางของฮูหยินไว้ดวงตาคมหรี่มองหลายคนแล้วถามเสียงขรึมผิดกับยามปกติ “นี่มันเื่อะไรกัน”
เสี่ยวอิงกับเสี่ยวหยวนมองร่างในอ้อมแขนอีกฝ่ายด้วยท่าทางลำบากใจเสี่ยวเซียงเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มมั่นใจว่าที่สาวใช้ทั้งสองอ้ำอึ้งต้องเป็เพราะเกรงว่า นายท่านจะรู้เื่ที่พวกนางนายบ่าวรวมหัวกันกลั่นแกล้งตนเป็แน่
ครั้นเห็นอดีตสาวใช้ถลาเข้ามากอดขาบุรุษข้างกายอวิ๋นซือก็แค่นหัวเราะในลำคอ นางอยากดูการแสดงฉากต่อไปเร็วๆ เสียแล้ว
“นายท่าน... ท่านต้องช่วยเสี่ยวเซียงนะเ้าคะฮูหยินใหญ่กลั่นแกล้งข้าเ้าค่ะ”
ดวงตาสีนิลสบประสานกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็สามีนางคลี่ยิ้มบาง ทว่าแววตากลับแดงก่ำแฝงแววผิดหวังร่างบางขยับตัวยืนด้วยตนเองพลางเบี่ยงกายออกจากอ้อมแขนแกร่ง
หลันชิงให้รู้สึกวูบวาบอย่างประหลาดฮูหยินผู้อ่อนโยนของเขาก็มีมุมเ้าแง่แสนงอนแบบนี้ด้วยอย่างนั้นหรือที่ผ่านมาทำไมเขาจึงไม่เคยรู้เลยนะ
“เกิดอะไรขึ้น ใครบอกข้าได้บ้าง”
ไม่ทันที่เสี่ยวเซียงจะร่ำร้องรำพันเสี่ยวอิงก็ถลาเข้ามาคุกเข่ากรีดเสียงร้องไห้โฮเสียก่อนกิริยาท่าทางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจอย่างแท้จริง
“นายท่านโปรดให้ความยุติธรรมแก่ฮูหยินของบ่าวด้วยเถิดเ้าค่ะฮูหยินใหญ่ดูแลจวน ปรนนิบัตินายท่านและฮูหยินผู้เฒ่าไม่เคยบกพร่อง มีครั้งใดบ้างทำเื่ไม่ดีแต่กลับต้องถูกคนว่าร้ายให้เจ็บใจ”
เสี่ยวเซียงสะดุ้งเฮือกนางไม่คาดว่าเสี่ยวอิงจะชิงเอ่ยปากฟ้องก่อน ทำให้ปฏิกิริยาโต้ตอบช้ากว่าปกติไปโข
“ใครกล้าล่วงเกินฮูหยินใหญ่!” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถามดวงตาคมจับจ้องร่างบางของผู้เป็ภรรยาไม่ละสายตาทว่าอีกคนกลับแสดงออกเพียงความเงียบงันกับท่าทางปั้นปึ่งเสี่ยวอิงเห็นเช่นนั้นก็รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วเอ่ยต่อ
“เสี่ยวเซียงผู้นี้ แรกเริ่มเดิมทีเป็สาวใช้ติดตามฮูหยินมาจากจวนเสนาบดีนางหายไปจากเรือนโดยไม่บอกอยู่สองสามวัน ทว่าพอวันนี้นางทำความผิดจนถูกฮูหยินผู้เฒ่าสั่งขายจึงมาขออ้อนวอนขอให้ฮูหยินใหญ่ช่วย แม้เ้านายบ่าวมีใจจะช่วย แต่ก็มิอาจขัดคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าจึงได้ออกมาบอกนางด้วยตัวเอง มิคาดว่าหญิงลืมกำพืดผู้นี้จะหาญกล้าด่าว่าฮูหยินของบ่าวไม่พอยังคิดทำร้ายอย่างที่นายท่านเห็นเมื่อครู่เ้าค่ะ”
เสี่ยวอิงพ่นวาจาไม่หยุดความแค้นที่อีกฝ่ายหักหลังเเว้งมาทำร้ายเ้านายทำให้นางไม่คิดสงสารอดีตสาวใช้รุ่นพี่สักนิด อวิ๋นซือมองแล้วให้ขบขันแต่สาวใช้ตัวน้อยของตนปูทางมาขนาดนี้แล้ว นางที่เป็เ้านายจะทำน้อยกว่าได้อย่างไรเล่า
“ข้าเองก็เพิ่งรู้เช่นกันว่าท่านแม่สั่งขายสาวใช้คนหนึ่งที่ติดตามข้ามาจากจวนเก่าโดยไม่ได้เอ่ยคำพูดอะไรกับข้าเลย”
พอฟังคำพูดของเ้านายเก่า เสี่ยวเซียงก็พลันมีสีหน้าดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดอีกฝ่ายคงกลัวนางจะฟ้องนายท่านถึงความผิดของตัวเองสินะถึงได้คิดจะเอ่ยปากช่วยเหลือ
ทว่าประโยคถัดไปก็ทำเอานางแข็งค้างอีกครา
“แต่ข้าเป็ลูกสะใภ้ย่อมต้องปรนนิบัติแม่สามีสุดใจ เมื่อท่านแม่สั่งการเื่นี้จึงมิได้ขัดแต่ไม่นึกว่าการยอมทำตามคำสั่งของท่านแม่กลับทำให้มีคนใช้มันมาด่าว่าไร้น้ำใจกลั่นแกล้งบ่าวไพร่ได้และยิ่งไม่นึกมาก่อนอีกด้วยว่าฐานะฮูหยินใหญ่ของข้าแม้แต่การขายสาวใช้คนหนึ่งยังต้องถูกประณามเยี่ยงนี้”
กล่าวจบร่างบางก็พลันส่งมือให้สาวใช้ประคองกลับขึ้นเรือนตนหลันชิงหาใช่คนโง่งม นางเอ่ยวาจาเป็แนวทางถึงเพียงนี้มีหรือที่อีกฝ่ายจะไม่เข้าใจ
ร่างสูงยืนมองสตรีที่นั่งบนพื้นด้วยแววตาเฉยชาจดจำได้ว่าตนเจอหญิงผู้นี้เมื่อคืนก่อน นางมารายงานเื่ฮูหยินใหญ่ไม่สบายและเข้าพักผ่อนไปแล้วอีกทั้งยังเอ่ยอีกว่าถูกส่งมารับใช้เขาแทน
ใช่ว่าหลันชิงจะมองไม่ออกเื่ที่อีกฝ่ายหวังขึ้นเตียงทว่าชายหนุ่มก็ไม่คิดปฏิเสธอันใด ด้วยรูปร่างหน้าตาและท่าทางยั่วยวนของนางแต่วาจาของอวิ๋นซือแฝงความหมายทำให้เขาไม่อาจมองข้าม
ในคฤหาสน์หลังนี้มีอะไรบ้างที่เขาทำไม่ได้เพียงแต่เื่สาวใช้ตรงหน้าทำให้นางถูกลบหลู่เกียรติจึงได้เอ่ยวาจาเป็นัยมาแทนคำต่อว่า เขารับสาวใช้ข้างกายนางขึ้นเตียงโดยไม่บอกถือว่าไม่ไว้หน้านางในฐานะภรรยา
มารดาของเขาสั่งขายคนติดตามจากบ้านเดิม แม้นางจะรู้สึกแย่แต่ก็ยังทำตาม ทว่ากลับถูกสาวใช้คนหนึ่งหยามเกียรติด้วยการตีตนเสมอวูบหนึ่งหลันชิงให้รู้สึกผิดต่อฮูหยินของตนไม่น้อย อีกทั้งยังกิริยาแง่งอนที่น่ามองนั่นอีก
เพราะในหัวมีแต่เื่คนที่จากไป ไฉนเลยหลันชิงจะมัวมาสนใจสาวใช้ที่นั่งบนพื้นเขาเพียงสั่งให้อาเต๋อจัดการเื่ราวต่อ ส่วนตัวเองก็ก้าวไปยังเรือนพักของมารดาแทน
“ติดต่อพ่อค้าทาสมา ขายนางออกไปให้ไวที่สุด”
ั์ตาเสี่ยวเซียงเบิกค้างลืมกระทั่งกรีดร้องออกมา นายท่านสั่งขายนางให้พ่อค้าทาสโดยไม่คิดไต่ถามคนผู้นั้นไม่อาลัย่เวลาที่ตนปรนนิบัติบ้างเลยหรือไรกัน จวบจนร่างสูงจากไปลับตา นางก็ถูกบ่าวชายลากตัวให้เดิน อดีตสาวใช้ข้างกายฮูหยินใหญ่ก็ยังไม่อาจเข้าใจได้
ั้แ่ต้นจนจบนายท่านไม่ได้เอ่ยถึงแจกันต้นเหตุแม้แต่คำเดียวแล้วเขาโมโหนางด้วยเื่ใดกัน หรือว่า... ฮูหยินใหญ่...
ในเรือนเสวี่ย อวิ๋นซือฟังข่าวจากเสี่ยวอิงด้วยสีหน้าเรียบเฉยอดีตสาวใช้ถูกขายให้แก่พ่อค้าทาส จบคืนวันดีๆ แต่เพียงเท่านี้พ่อค้าเ่าั้เป็พวกกินเนื้อไม่เหลือกระดูกข้อนี้ทุกคนล้วนรู้ดี หญิงสาวคิดแล้วก็พลันถอนหายใจอวยพรให้อีกฝ่ายเเกนๆ
แต่อย่าหวังว่านางจะปรานีอีกฝ่ายให้ยากเทพธิดาหมากูแก้วเจียระไนนั่นมีเพียงคนในเรือนเท่านั้นที่รู้ที่เก็บเพราะเดิมทีอวิ๋นซือคิดจะให้ฮูหยินผู้เฒ่าประหลาดใจจึงไม่ให้ใครแพร่งพรายเื่นี้
แล้วไฉนอนุซิ่วกับอนุิ่จึงล่วงรู้หากไม่มีผู้ใดบอก พวกนางจะมาตบตีกันเพื่อสร้างเื่ทำลายของขวัญได้อย่างไรอีกทั้งอนุเจียวกับฮูหยินห้าจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่นางเตรียมเป็รูปสลักพระโพธิสัตว์ไม้จันทน์หอมถ้าคนในไม่แพร่งพรายออกไป
ต้องบอกว่าเสี่ยวเซียงรนหาที่เองเจ็ดปีก่อนเป็นางที่มอบชีวิตให้ อีกฝ่ายไม่เพียงจะไม่สำนึกแต่ยังลอบคิดร้ายเช่นนั้นนางก็ขอรับสิ่งที่ให้คืนแล้วกัน และขอรวมดอกเบี้ยอีกนิดหน่อยด้วย
มือขาวเนียนหยิบจดหมายจากมารดาที่คนเพิ่งนำมาส่งใส่ลงในกล่อง มารดาเขียนมาบอกว่าที่บิดาคิดปลดนางแล้วยกฮูหยินสามขึ้นแทนนั้นเป็เพียงข่าวลือและวันนี้บิดาได้เอ่ยปากยืนยันต่อหน้าทุกคนแล้ว
มารดาของนางช่างอ่อนต่อโลกและงมงายนักจึงเชื่อคำชายผู้ไม่เคยรักตนเอง
เพราะเมื่อรับรู้ข่าวเื่นี้อวิ๋นซือก็เข้าใจทันที นี่เป็การชดเชยของหลันชิงและฮูหยินผู้เฒ่าในเื่สาวใช้เสี่ยวเซียงแน่นอนว่าหญิงสาวย่อมรู้ดีว่าเื่จะต้องจบแบบนี้ ก็บอกแล้วอย่างไรล่ะว่าสามีของนางนั้นแสนดี
นางยกมุมปากยิ้มงดงามด้วยความเคยชินก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่จำเป็ เพราะอีกฝ่ายไม่ได้อยู่ตรงนี้ ส่วนเื่ของเสี่ยวเซียงน่ะหรือนั่นเป็เพราะนางรนหาที่เอง สาวใช้ทรยศที่คิดร้ายคนหนึ่งแลกกับการช่วยเหลือของสามีและมารดาของเขา... นับว่าคุ้มค่าอยู่
ยามเย็นสามีที่แสนดีก็ส่งคนมาบอกว่าจะมาค้างด้วยอวิ๋นซือยิ้มรับด้วยใบหน้าแดงเรื่อ ยามบอกบ่าวผู้นั้นว่าเข้าใจแล้ว ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ปรนนิบัติตนเองอาบน้ำด้วยสีหน้าเฉยเมย
‘ได้เวลาต้องทำงานให้สมค่าจ้างแล้วสินะ’ นางยังต้องพาสามีกลับไปเยี่ยมเยียนมารดาในอีกสองวัน ‘เช่นนั้นวันนี้ก็คงต้องพยายามสักหน่อยแล้ว’
ค่ำคืนนี้จันทราดวงโตโผล่พ้นขอบฟ้าแต่ดาราดวงใดเล่าที่จันทร์เ้าจะเลือกเคียงคู่
1K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
![The Gray Theory ทฤษฎีสีเทา [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767024365_30705027.webp)
