ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        องค์หญิงหมิงเยว่ผู้นี้ชอบพอท่านอ๋องของจวนพวกตนมิรู้ว่าหากนายหญิงรู้เรื่องเข้าจะเป็นเช่นไร

        “เจ้าพูดอะไรนะ? องค์หญิงหมิงเยว่เกาะแกวอแวท่านอ๋อง? ไปเห็นที่ไหนมาอย่างนั้นหรือ?”

        ป๋ายจีรู้สึกประหลาดใจ ที่ต้าจิ้นแห่งนี้อย่าว่าแต่หญิงสาวชนชั้นสูงเลยแม้แต่หญิงสาวชนชั้นธรรมดายังต้องรักษาระยะห่างกับผู้ชาย

        “ข้าเห็นที่กระโจมของไท่จื่อนั่นแหละองค์หญิงหมิงเยว่ไม่มียางอายเลยแม้แต่น้อย! ท่านอ๋องไม่สนใจนาง แต่นางยังคงเกาะแกะท่านอ๋องไม่ปล่อยอีกทั้งยังแกล้งเป็นลมล้มพับไปต่อหน้าต่อตาแต่ถึงอย่างนั้นท่านอ๋องก็ยังไม่สนใจนาง ฮึอีกเพียงนิดเดียวหน้าของนางก็จะจมดินอยู่แล้วเชียว!”

        พูดก็พูดเถิด ป๋ายจื่อชอบการแสดงออกของท่านอ๋องยิ่งนัก

        องค์หญิงหมิงเยว่งดงาม แต่นายหญิงของตนเองงามยิ่งกว่า

        ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋องมิได้สนใจไยดีองค์หญิงไร้ยางอายคนนั้นเลยแม้แต่น้อย

        ไม่เหมือนกับนายหญิงของตนเองท่านอ๋องกลัวเหลือเกินหากนายหญิงได้รับบาดเจ็บแม้เพียงนิดเดียว

        “เช่นนั้นก็ดีแล้ว จริงซิเจ้าอย่าได้เล่าเรื่องนี้ให้นายหญิงฟังเด็ดขาด หากนายหญิงรู้เรื่องเข้า เกรงว่าจวนอวี้จะไร้ซึ่งความสงบสุขอีกต่อไป”

        ป๋ายจีถอนหายใจพลางเอ่ยกำชับ ป๋ายจื่อรีบพยักหน้าลงอย่างแข็งขัน

        นางรู้สึกอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาดี

        นายหญิงที่มักจะสงบนิ่งอยู่เสมอ หากใครก็ตามเข้ามาแย่งของขนางคนผู้นั้นจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมาน

        แค่ได้เห็นสภาพของคุณหนูรองกับคุณหนูเจียงก็รู้แล้วแต่ถึงอย่างนั้น...องค์หญิงหมิงเยว่ก็เป็นถึงองค์หญิงนี่นา

        หากนางถูกหลินเมิ้งหยาจัดการจริงๆ ขึ้นมาเกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้นเรื่องราวคงบานปลายใหญ่หลวง

        ไม่นาน ทางด้านไท่จื่อส่งคนมาเชิญหลินเมิ้งหยา

        ถึงอย่างไรนางก็เป็นหนึ่งในผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

        “มาเร็วเหมือนกันนี่ ป๋ายซูอยู่เฝ้ากระโจมที่นี่พวกเจ้าสามคนตามข้ามา”

        หลินเมิ้งหยามิได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก สำหรับนางแล้วนี่เปรียบเสมือนละครฉากหนึ่งที่ตนเองจัดแจงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

        ขณะเดียวกัน บรรยากาศระหว่างไท่จื่อและฮ่องเต้หมิงยิ่งกดดันมากขึ้นไม่ว่าไท่จื่อจะอธิบายเช่นไร แต่ฮ่องเต้หมิงกลับไม่ยอมฟัง

        ลั่นวาจาเพียงว่าไท่จื่อจะต้องมอบตัวคนร้ายที่ทำร้ายหูลู่หนานให้กับเขา

        ยิ่งไปกว่านั้นหลงเทียนอวี้และหูเทียนเป่ยพยายามเติมเชื้อเพลิงเข้าไปในกองไฟดังนั้นไท่จื่อจึงตกอยู่ในที่นั่งลำบากทันที

        “ฮ่องเต้หมิง ข้าได้บอกแล้วว่าจะหาคำตอบเรื่องนี้ให้กับท่านนี่หรือว่าท่านไม่เชื่อคำพูดขององค์ชายรัชทายาทเช่นข้าแล้วหรือ?”

        สีหน้าเคร่งขรึมหากมิใช่เพราะเสด็จแม่รับสั่งเอาไว้ว่าจะต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับฮ่องเต้หมิงแล้วล่ะก็เขาคงมิยอมอดทนอดกลั้นเช่นนี้

        “ไท่จื่อ อาหนานเป็นลูกชายของกระหม่อม อีกทั้งยังเป็นถึงองค์ชายแห่งซีฟานเขาตายโดยไร้สาเหตุ อีกทั้งคนร้ายยังถูกไท่จื่อสังหารหรือว่าซีฟานทำอะไรให้ไท่จื่อไม่พอใจ ดังนั้นจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นกัน?”

        คำพูดของฮ่องเต้หมิงทำให้ไท่จื่อรู้สึกอับอาย

        เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆว่าเหตุใดฮ่องเต้หมิงที่เคยมีความสัมพันธ์อันดีกับตนเองจึงเปลี่ยนไปเช่นนี้

        หรือเรื่องที่เขาส่งคนไปฆ่าหูลู่หนานจะแดงขึ้นมา?

        ชำเลืองมองด้วยความสงสัยไปทางฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยพวกเขาไม่เหมือนคนที่รู้เรื่องนั้นเลยนี่นา!

        “ชายาอวี้เสด็จ...”

        ชายทั้งสองที่กำลังแสดงท่าทีข่มกันหันไปมองร่างบางที่กำลังเยื้องย่างเข้ามาภายใน

        วันนี้หลินเมิ้งหยามิได้สวมใส่ชุดชาววัง แต่กลับสวมใส่ชุดล่าสัตว์พอดีตัวสีฟ้าน้ำทะเล

        ผมรวบเป็นทรงง่ายๆ ใบหน้าประแป้งเล็กน้อยลักษณะท่าทางงดงามบริสุทธิ์ประหนึ่งคนที่กำลังจะไปเดินชมป่าเขาก็มิปาน

        “ถวายคำนับไท่จื่อ ฮ่องเต้หมิง”

        ถวายคำนับอย่างมีมารยาท หลินเมิ้งหยายังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งราวกับว่านางมิเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย

        “ชายาอวี้จะไปเที่ยวเล่นหรือกระไร เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้เล่า?”

        องค์หญิงหมิงเยว่แสร้งทำทีเอ่ยถามอย่างสนิทสนมผู้หญิงในกระโจมแห่งนี้ล้วนสวมใส่ชุดชาววังรุ่มร่ามมีเพียงนางคนเดียวเท่านั้นที่แต่งตัวสบายๆ แต่กลับดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่มทุกคน

        ช่างเป็นหญิงงามที่มีความคิดล้ำลึกยิ่งนัก ไม่อาจประมาทได้เลยจริงๆ

        “ใช่แล้วเพคะ ท่านอ๋องบอกว่าหาตัวคนร้ายที่ทำร้ายองค์ชายรองเจอแล้วเพราะฉะนั้นพระองค์จึงจะพาหม่อมฉันไปสร้างความผ่อนคลาย”

        เดินเข้ามาหยุดยืนข้างกายหลงเทียนอวี้ ก่อนจะนั่งลง

        สามีภรรยาคู่นี้เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก

        “หรือพวกเราจะเลื่อนเรื่องเที่ยวไปก่อนดีเพคะท่านอ๋อง?”

        เอียงศีรษะ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานใสน่ารักน่าชัง หลินเมิ้งหยากะพริบตาปริบๆอย่างซุกซนเพื่อส่งสัญญาณให้หลงเทียนอวี้ให้ความร่วมมือในการแสดงของตนเอง

        แม้จะอาศัยอยู่กับนางมิใช่เพียงวันสองวันแล้ว ทว่าหลงเทียนอวี้ยังคงไม่คุ้นชินกับการเล่นสนุกของนางเช่นนี้

        พยักหน้าลง มือหนายื่นเข้าไปกุมมือนุ่มนิ่มดั่งปุยนุ่นของนางขณะเดียวกัน สายตาอิจฉาตาร้อนขององค์หญิงหมิงเยว่จ้องมาทางหลินเมิ้งหยาเขม็ง

        เมื่อครู่ นางพยายามเข้าหาหลงเทียนอวี้ก่อนแต่กลับถูกเขาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าท่าทางเสแสร้งของหญิงสาวคนนั้นจะทำให้หลงเทียนอวี้เป็นฝ่ายยื่นมือเข้าไปหานางก่อนเช่นนี้

        แม้แต่นางที่เป็นคนนอกยังมองออกว่าหลินเมิ้งหยากำลังแสดงละคร! เหตุใดหลงเทียนอวี้ต้องเล่นละครกับนางด้วย?

        “ในเมื่อมาถึงกันหมดแล้วเช่นนั้นเรื่องการตายของหูลู่หนานควรจะทำให้กระจ่างเสียที”

        เสมือนฮ่องเต้หมิงมองมิเห็นการแสดงความรักระหว่างหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้นเขาส่งเสียงเคร่งขรึม

        ไท่จื่อชักสายตากลับตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ไขสถานการณ์คับขันตรงหน้า

        “ข้าคิดว่าชายาอวี้น่าจะมีเรื่องที่ต้องพูดเกี่ยวกับเรื่องในคืนนั้นใช่หรือไม่?”

        คำพูดของไท่จื่อเสมือนการโยนขี้ให้กับหลินเมิ้งหยาอย่างไรอย่างนั้น

        หลินเมิ้งหยาเดาเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ลุกขึ้นยืนก่อนจะถอนหายใจแล้วหลุบตาต่ำ

        “อันที่จริงวันนั้นหม่อมฉันไปหาองค์ชายรองและเกิดมีปากมีเสียงกันด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่เยว่ถิงแต่ถึงกระนั้นหม่อมฉันก็มิได้ประทุษร้ายเขาแต่อย่างใดหม่อมฉันเพียงแต่พลั้งมือออกชกไปที่ริมฝีปากของเขาแต่ด้วยร่างกายกำยำขององค์ชายรอง หม่อมฉันจึงมิอาจทำได้สำเร็จ”

        แน่นอนว่าหูลู่หนานปฏิบัติไม่ดีต่อเยว่ถิงก่อน

        ดังนั้นคำพูดของหลินเมิ้งหยาจึงน่าเชื่อถือ

        “อีกอย่าง องค์ชายรองมีฝีมือในการต่อสู้ รูปร่างสูงใหญ่กว่าหม่อมฉันจะชกเขาได้ก็ต้องกระโดดจึงจะถึง ไท่จื่อลองตรองดูเถิดว่าหม่อมฉันที่มีร่างกายบอบบางเช่นนี้จะเอาชนะองค์ชายรองได้อย่างไร?”

        หยักยิ้มขึ้นที่มุมปาก หลินเมิ้งหยาเอ่ยอ้างเหตุผล

        แต่ไหนแต่ไรมานางมีชิงหูคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ

        อันที่จริง คนส่วนใหญ่ล้วนไม่รู้ว่าข้างกายนางมีเขาอยู่

        ไม่ว่าหลินเมิ้งหยาจะฉลาดมากมายขนาดไหนแต่สุดท้ายแล้วนางเป็นเพียงหญิงสาวบอบบางคนหนึ่งเท่านั้น

        ส่วนหูลู่หนานโหดร้ายขนาดไหนทุกคนสามารถดูได้จากเรื่องที่เกิดขึ้นกับเยว่ถิง

        คนทั้งหมดเหลือบมองหลินเมิ้งหยา ก่อนจะส่ายหน้า

        การที่หญิงสาวร่างเล็กบอบบางสามารถเอาชนะชายหนุ่มร่างกำยำได้ดูจะไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

        “เจ้า...บางที เจ้าอาจจะมีคนคอยช่วยเหลือก็เป็นได้!”

        ไท่จื่อถูกหลินเมิ้งหยาโต้กลับจนเดือดดาล สีหน้าเปลี่ยนไปตามอารมณ์

        ใบหน้าเคร่งขรึมเผยความโกรธเกรี้ยวออกมาให้เห็น ก่อนที่จะพยักเผยิบหน้าไปทางหลงเทียนอวี้

        “เป็นไปไม่ได้ วันนั้นข้ากับหลงเทียนอวี้ร่ำสุรากันตลอดทั้งคืนแม้จะเดินออกจากกระโจมไปบ้าง แต่ก็มินานนักเพราะฉะนั้นคนที่ทำร้ายน้องชายของข้าจะต้องไม่ใช่เขาอย่างแน่นอน”

        ไม่มีใครคาดคิดว่าพยานปากเอกของหลงเทียนอวี้จะเป็นหูเทียนเป่ย

        คนที่ตายคือน้องชายของเขาเขาที่เป็นพี่ชายคงไม่ผันตัวมาเป็นพยานให้กับศัตรูหรอกกระมัง?

        หลินเมิ้งหยาตกตะลึงเล็กน้อย หลงเทียนอวี้ติดสินบนอะไรหูเทียนเป่ยกันนะเขาจึงผันตัวมาเป็นพยานปากเอกให้เช่นนี้

        จะต้องมีอะไรอย่างแน่นอน!

        “ไท่จื่อ ในเมื่อท่านเอ่ยว่าคนร้ายมิใช่พวกหญิงต่ำช้าเหล่านั้นเช่นนั้นได้โปรดมอบตัวคนร้ายตัวจริงให้กับข้าด้วย”

        คำพูดของฮ่องเต้หมิงเสมือนคำตัดสินขั้นสุดท้าย

        สมองของไท่จื่อแทบระเบิด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เหตุใดฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยจึงเข้าข้างหลงเทียนอวี้

        “บางทีคนร้ายที่ฆ่าองค์ชายรองอาจเป็นพวกนางทั้งสามแต่หากอ้างอิงจากคำพูดของชายาอวี้องค์ชายรองที่มีฝีมือในการต่อสู้คงไม่มีทางพ่ายแพ้ให้กับหญิงสาวเพียงสามคนหรอกกระมัง?”

        แม้ไท่จื่อจะพยายามหาทางรอดสุดท้าย ทว่าหลงเทียนอวี้กลับไม่ให้โอกาสนั้น

        “อันที่จริงพวกนางทั้งสามคนหาใช่นักเต้นระบำธรรมดาไม่เหตุเพราะพวกนางเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋”

        คำพูดของหลงเทียนอวี้ทำให้ทุกคนตื่นตระหนก

        เถาฮวาอู๋ กลุ่มนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงหูน่ะหรือ! เหตุใดความตายขององค์ชายรองจึงไปเกี่ยวข้องกับพวกเขาได้เล่า?

        “อย่าได้พูดจาเลื่อนเปื้อนพวกนางล้วนเป็นนักเต้นระบำที่ติดตามกองทัพมาแล้วพวกนางจะเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ได้อย่างไร”

        ความโกรธในหัวใจของไท่จื่อพลุ่งพล่านดั่งเปลวเพลิงโหมกระหน่ำเขาเป็นผู้คัดเลือกนักเต้นระบำทั้งสามคนนั้นเพื่อมอบให้กับหูลู่หนานเองแล้วพวกนางจะกลายเป็นนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ได้อย่างไร?

        “หากไท่จื่อไม่เชื่อ เช่นนั้นยกศพมาพิสูจน์ด้วยกันดีหรือไม่เพคะ?”

        ใบหน้าของหลินเมิ้งหยาประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มราวกับว่านางกุมทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในมือ

        “ได้ เข้ามา ไปนำศพของพวกนางมาเดี๋ยวนี้”

        ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปจนเกินกว่าความคาดเดาของไท่จื่อแล้วเรื่องพวกนี้เหลวไหลเกินไป

        ขณะที่ทหารกำลังจะไปนำร่างของนักเต้นระบำมา อยู่ๆด้านนอกกระโจมพลันเกิดเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้น

        “รายงาน...ทูลไท่จื่อ อยู่ๆ ชายชุดดำสวมหน้ากากจำนวนมากโผล่ออกมาจากป่าตอนนี้กำลังต่อสู้กับทหารองครักษ์พ่ะย่ะค่ะ”

        “ว่าอะไรนะ?”

        ไท่จื่อตกตะลึง ใบหน้าแข็งทื่อ

        เป็นไปได้อย่างไร? ใต้เท้าจางบอกว่าสั่งให้ตรวจสอบความปลอดภัยรอบบริเวณป่าแล้วมิใช่หรือ?

        เหตุใดจึงมีชายชุดดำปรากฏตัวออกมา?

        “ทูลไท่จื่อ ชายชุดดำเหล่านั้นมีฝีมือในการต่อสู้ขั้นสูงตอนนี้ส่งคนไปช่วยทหารองครักษ์แล้ว ไท่จื่อได้โปรดรีบกลับวังเถิดพ่ะย่ะค่ะเพื่อป้องกันมิให้เกิดอันตราย”

        ข่าวที่ได้รับรายงานทำให้ไท่จื่อกระวนกระวายเป็นอย่างมาก

        “ทหารองครักษ์ประจำตระกูลให้เข้าร่วมการต่อสู้กับทหารองครักษ์ทุกคนจงปกป้องคุ้มครองไท่จื่อให้ดี แยกย้ายกันได้”

        ในช่วงเวลาคับขัน หลงชิงหานออกคำสั่งเสียงดัง

        ทหารองครักษ์ประจำตระกูลล้วนทำตามคำสั่งของหลงชิงหาน

        “ท่านอ๋อง ระวังตัวด้วยนะเพคะ”

        ขณะเดียวกัน หลงเทียนอวี้หยิบดาบของตนเองออกมาเพื่อออกไปต่อสู้เคียงข้างหลงชิงหาน

        หลินเมิ้งหยาเอ่ยกำชับหลงเทียนอวี้ด้วยความกังวลดวงตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

        “วางใจเถิด สั่งให้ป๋ายซูคอยคุ้มครองดูแลเจ้าเสีย”

        หลงเทียนอวี้ตบบ่าของหลินเมิ้งหยาพลางออกคำสั่งเสียงเรียบ