เทพยุทธ์ฟ้าประทาน

    ตอนที่ 6 รวย รวย รวย

    "จงออกมาเตาหลอมกลั่นจักรวาล" พรึบ ทันทีที่หลินฮันกล่าวจบก็มีเตาหลอมโบราณปรากฎขึ้นตรงหน้าของมัน เตาหลอมปลดปล่อยกลิ่นอายอันน่าเกรงขาม จากนั้นค่อยๆขยายจนมีขนาดใหญ่ถึงขั้นใส่ช้างได้ทั้งตัว หวั่งซู โกรธมากที่โดนหลอก มันปล่อยฝ่ามือปราณทมิฬใส่เตาหลอมที่อยู่ตรงหน้าหลินฮันอย่างรวดเร็ว บึมๆๆๆๆ "เตาอันใดกัน ฝ่ามือของข้าทำให้มันเป็นรอยไม่ได้เเม้เเต่น้อย หรือว่ามันจะเป็นยุทธภัณฑ์ระดับเทวะ" หวั่งซูคิดในใจ "เจ้ามดปลวกนึกไม่ถึงว่าเจ้าจะมียุทธภัณฑ์ระดับเทวะ ดี ข้าสังหารเจ้าไปมันก็ตกเป็นของข้า"หวั่งซู ปลดปล่อยพลังอย่างเต็มที่ เมฆสีดำทมิฬก่อตัวหลายร้อยลี้ "คิดว่าเจ้าจะมีโอกาศนั้นหรือเจ้าเเก่" หลินฮันเริ่มควบคุมเตาหลอมจักวาลทันที เตาหลอมจักรวาลเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วพรึบ!เตาหลอมจักวาลปรากฏตรงหน้าหวั่นซูพร้อมกับดูดร่างกายของหวั่งซูเข้าไปในเตาทันที ตึม!  เสียงปิดฝาเตาดังสนั่น "เจ้าจะทำอันใดข้า คิดหรือว่าไอ้เตาเส็งเคร็งจะขังข้าได้" หวั่งซูมันซัดฝ่ามือใส่เตาหลอมเสียงดังสนั่น เเต่มิเป็นผล เตาหลอมมิได้เกิดอันใดแม้เเต่อณูฝุ่นผงเดียว  “ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้……….!” "ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์ ข้าอยากรู้นักเจ้าจะทนทายาทสักเเค่ไหนกัน หลอมกลั่น!" หลินฮันตะโกนออกมาเสียงดัง บึมบึมบึมบึม!! ตัวเตาหลอมเริ่มสั่นสะเทือน อุณหภูมิภายในเตาหลอมสูงขึ้นอย่างรวดเร็วหวั่งซู เริ่มร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ไม่นานเสียงร้องโหยหวนก็เงียบไป  ..ติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่งติ่ง.............................! เสียงแจ้งเตือนในหัวดังรัวๆปานห่าฝน เอาซะจนสมองของมันมึนงงไปเลยทีเดียวพลังลมปราณในร่างเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน หลินฮันรู้สึกถึงความแข็งแกร่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “สำเร็จ” หลินฮันร้องออกมาพร้อมกับชูกำปั้นเหนือท้องฟ้า [ท่านได้สังหารตัวตนระดับจักพรรดิขั้น 9 EXP+50,569,236,999][ทันได้รับทักษะระดับจักพรรดิ เพลิงมารทมิฬx1][ท่านได้รับโลหิตเทพมาร x1][ท่านได้รับเมฆมารทมิฬ x1] [ท่านได้รับแหวนมิติขั้นสูง x1][ท่านได้รับหินลมปราณขั้นสูง x1,000,000][ท่านได้รับหินลมปราณขั้นกลาง x10,000,000][ท่านได้รับหินลมปราณขั้นต่ำ x100,000,000]………………………………………………………………!“Rich รวย รวย รวย รวย พี่รวยแล้ว ฮาฮ่าฮา” [ท่านได้รับโบนัสในการสุ่มรางวัล 3 ครั้ง ต้องการสุ่มเลยหรือไม่?]“จัดไปแบบคอมโบ 3 ดอก มันวาดฝันว่าจะได้ทักษะการโจมตีสุดแข็งแกร่งหรือไม่ก็อาวุธสุดเท่” ในขณะที่กำลังฝันหวานอยู่นั้นติ่งติ่งติ่ง[ท่านได้รับทักษะระดับเทวะ ลิงขโมยลูกท้อ][ท่านได้รับทักษะระดับเหนือเทวะ ขยายส่วนลับขั้นต้น(ได้เฉพาะหน้าอก)][ท่านได้รับทักษะระดับเหนือเทวะ ซ่อนเร้นพลังปราณ]“เอออออ วิชาเทวะช่างชื่อประหลาดนัก ลิงขโมยลูกท้อ ใครเป็นคนคิดชื่อวะเนี้ย”มันได้เปิดดูรายละเอียดวิชานี้ทันที มันถึงกับตะลึงงัน “นี่มันวิชาระเบิดพวงไข่ อีกวิชาก็เหมือนเสริมหน้าอกในโลกที่มันจากมา ย๊ากกกกก อยากจะบ้าตาย วิชาลามกจกเปรต ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น”มันตั้งสติอยู่นานสองนานกว่าจะสงบใจลงได้ “หน้าต่างสถานะ”[ข้อมูลผู้ใช้: หลินฮัน][อายุ: 17 ปี][พลังบ่มเพาะ: จักรพรรดิ ขั้น 5 EXP 4,422,563/100,220,000,000 ][สถานะ: ศิษย์สายในสำนักเทพกระบี่,ช่างตีเหล็ก Lv.1,อาชีพนักหลอมโอสถ Lv.1][ทักษะ:กระบี่ปราบมาร, กระบี่คุ้มกาย,ทักษะบ่มเพาะอัสนีพิโรธ,ท่าเท้าอัสนีไหวกาย,เพลงดาบพยัคฆ์,กายาเทวะระดับราชัน,เพลิงมารทมิฬ,ผันแปรหยินหยาง,ลิงขโมยลูกท้อ,ขยายส่วนลับขั้นต้น,ซ่อนเร้นพลังปราณ][ตำแหน่งปัจจุบัน: หน้าขุนเขามรณะ]
    “จักรพรรดิขั้น 5 ฮ่าฮาฮ่า ข้าเหาะได้แล้ว ในที่สุดพลังของข้าก็เท่ากับจ้าขุนเขาในสำนักเทพกระบี่แล้วสินะ ถึงเวลาต้องกลับสำนักแล้ว” หลินฮันในรูปที่เสื้อผ้าขาดหวิ่นกระโดดขึ้นไปบนอากาศ พรึบ! มันเหาะออกไปยังสำนักเทพกระบี่ที่ตั้งอยู่เมืองหลวงด้วยความเร็วสูงสุด ในขณะเดียวกัน สถานที่อันแสนห่างไกล บริเวณโดยรอบเป็นหุบเขาสูงชัน อาณาจักรเมฆา สำนักมารเมฆา ในห้องโถงขนาดใหญ่ ผู้คนระดับสูงของสำนักต่างอยู่กันอย่างพร้อมเพรียง “ท่านเจ้าสำนัก หยกแห่งชีวิตของผู้อาวุโสสูงสุดแตกสสายแล้วขอรับ” ผู้ดูแลหอแห่งชีวิตรีบเรามาแจ้งเจ้าสำนักเมฆาอย่างรวดเร็วผู้นั่งอยู่บนบัลลังในตาสีแดง เส้นผมขาวโพลน พลังอายแห่งความตายแผ่ขยายไปกว่าพันลี้ “ส่งคนไปตรวจสอบ หาสาเหตุการตายของผู้อาวุโสสูงสุดบัดเดี๋ยวนี้ ข้าต้องการรู้มันเป็นฝีมือของผู้ใด” เสียงอันทรงอำนาจสั่งการลงมาอย่างทันทีทันใด ผู้คนที่อยู่ในห้องโถงต่างไม่กล้าขยับเขยื้อน มิใช่ว่าพวกมันไม่อยากขยับตัวไปไหนแต่เพราะแรงกดดันของเจ้าสำนักของพวกมันนั้นรุนแรงเหลือเกิน 3 คุณธรรม 1 มาร ทุกคนต่างทราบดีว่าบนโลกใบนี้ มี 3 สำนักคุณธรรมคือ สำนักเทพกระบี่ แห่งอาณาจักรเซียนกระบี่ สำนักสราญรมย์แห่งอาณาจักรเหมันต์ สำนักโลหิตแห่งอาณาจักรทรายโลหิต  1 มาร คือสำนักมารเมฆา แห่งอาณาจักรเมฆาหลินฮันไม่ได้รู้เลยว่า ผู้ที่ตนสังหารไปคือผู้มีอำนาจเป็นอันดับ 2 แห่งสำนักมารเมฆา