การซื้อข้าวสาร อาหารแห้ง เครื่องปรุงทำให้มื้ออาหารของลู่เหลียนมีรสชาติเพิ่มขึ้น ทำให้ลู่เลียนไม่ต้องออกไปหาผักป่า หาของขุมทรัพย์ตามป่าเขาที่สมบูรณ์อยู่หลายวัน แต่นางหาได้หยุดอยู่แค่นั้นไม่ เพราะเื่แบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย หากเงินไม่มีนางจะเอาที่ไหนซื้อกิน
ดังนั้นลู่เหลียนจึงเริ่มลงมือปลูกผัก ด้วยเมล็ดที่ซื้อมาจากตลาดเพื่อทำการปลูกลงแปรงผักที่ทำการพลิกหน้าดินไว้แล้ว เช่น ผักกาด หัวไชเท้า และอื่น ๆอีกมากมายหลายแปลงเพื่อรอเขามากินข้าวซักมื้อ
เจ็ดวันของการรอคอยเขาไม่มีแม้แต่เงา จนลู่เหลียนเกือบลืมไปแล้วว่าเขาชื่ออะไร วัน ๆหนึ่งของนางมีหลายสิ่งอย่างให้ทำมากมาย และเื่การปล้นของดีในป่านางก็ไม่ยอมลดละ
“เขาโกหกข้าว่าจะมากินข้าวที่นี่”
“หรือว่าเขาโดนทำโทษเื่ออกมานานจนไม่ได้ออกมาจากค่ายทหาร”
“จริงสิทหารสมัยนี้โทษออกจากค่ายโดยพละการต้องผิดมากแน่เลย หรือเขาโดนทำโทษ ไม่ได้การต้องไปหาเขา”
ลู่เหลียนวางแผนว่าในวันพรุ่งนี้จะไปค่ายทหารเพื่อหาเขา และจะทำอาหารไปส่งเขาที่ค่าย จะเจอไม่เจอก็ไม่รู้ ฝากไว้เขาคงได้กินละนะ นางจึงเดินดูว่าผักสดที่พอจะทำอาหารได้มีอะไรบ้าง อย่างหนึ่งที่ยุตนี้ไม่มีคือ ซอสถั่วเหลือง หรืออาจจะมีแต่ยังไม่แพร่หลาย
(นายท่านของข้าไม่มาหานางให้ข้าเฝ้าดูนางและไปรายงาน ทำไมไม่มาเอง)เทียนเฟิงมือขวาที่คอยรายงานทุกเื่
เช้าของวันใหม่ลู่เหลียน เดินทางออกจากบ้านยามเช้าตรู่ นางตั้งใจที่จะนำอาหารที่ตื่นมาทำก่อนฟ้าสางและพกหยกของเขามาด้วยเพื่อง่ายต่อการหาตัว วันนี้นางใส่เสื้อผ้าใหม่ที่ท่านแม่ตัดให้ รูปร่างสมส่วนที่ใหญ่ก็ใหญ่ ที่เล็กก็เล็ก ด้วยรูปร่างแบบนี้ใส่เสื้อผ้าแบบใดก็งาม
“ท่านลุงนานหรือไม่กว่าจะถึงค่ายทหาร”
“อีกหนึ่งชั่วยามแม่หนูไปหาผัวเ้าหรือ"
“ไม่ใช่เ้าค่ะไปหาสหายเอาอาหารไปส่ง"
“เดินทางไกลหน่อยเพราะค่ายทหารมันอยู่นอกเมือง”
ทั้งสองคุยกันหลายเื่จนเดินทางมาถึงยัง หน้าประตูใหญ่ที่ทำจากไม้ไผ่ต่อ ๆกันดูแข็งแรงและยิ่งใหญ่ มีทหารยืนเฝ้ายามอยู่้าถือธนูคอยยิงผู้รุกราน นางมองแล้วก็กลัวว่าพวกเขามองผิดยิงนางจะทำอย่างไร
ลู่เหลียนจ่ายค่าเสียเวลาให้ท่านลุงมากกว่าการรับส่งของทั้งเดือน เพื่อจะได้ไม่ลำบากหากถึงเวลากลับ เหตุผลก็คือไม่รู้จะหารถม้าที่ไหนกลับบ้าน หนึ่งตำลึงเงินเท่ากับหนึ่งพันอีแปะชายชราจึงยอมรับงานนี้ นำวัวเทียมเกวียนมาส่งนางทันที
“ถึงแล้วแม่หนูข้าจะรอฝั่งโน้นที่มีต้นไม้ร่มรื่น และอย่าออกมามืดค่ำ”
“เ้าค่ะคงไม่นาน” ลู่เหลียนตั้งใจที่จะฝากอาหารเท่านั้นไม่กล้าเข้าไปหรอก เพราะจากที่อ่านนิยายหลายเื่ห้ามสตรีเข้าค่ายทหาร
กระโจมท่านแม่ทัพในค่ายทหาร อู๋เจี๋ยสะสางงานที่มากมายไม่เสร็จเสียที พอมีเวลาก็คิดถึงนางขั้นมา นางจะรอเขาหรือไม่ กี่วันแล้วที่ไม่ได้กินอาหารดีๆ จากฝีมือของนาง และไม่ได้เห็นนางใจข้ารู้สึกแปลก ๆ ไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อน
“ท่านแม่ทัพคุณหนูลู่มาที่หน้าค่ายขอรับ”
“นางมาอย่างนั้น” อู๋เจี๋ยอยากไปหาแต่ติดที่ว่าทหารรู้ว่าเขาเป็แม่ทัพนะสิ
“ท่าจะให้นางเข้ามาหรือไม่”
“เ้าไปจัดการเื่นี้ให้ข้าไม่ต้องให้นางเข้ามา แจ้งว่าข้าฝึกอยู่ พรุ่งจะไปหานาง”
“รับทราบขอรับ” เทียนเฟิงมือขวาของเขารีบไปยังหน้าค่ายทหารเพื่อจัดการเื่นี้ทันที
หน้าประตูที่ลู่เหลียนเดินมาถึงพร้ะกร้าอาหารเพื่อให้อู๋เจี๋ยกินนั้นหนักมาก นางตั้งใจทำมาหลายอย่าง กลัวว่าเงินที่ให้มาเอามาให้นางเสียหมดจนไม่มีเงินกินใช้
“พี่ชายข้ามาส่งข้าวให้สหาย”
“ที่นี่ห้ามสตรีเข้า เ้า้าฝากให้ใคร”
“เอ่อข้า้าฝากให้…..”ยังไม่ทันพูดจบ เทียนเฟิงเดินออกมาพอดี ทหารทั้งสองจึงหลบให้
“เ้าเอาอาหารฝากข้าไว้ได้เพื่อนของเ้ากำลังฝึกอยู่”
“ท่านรู้จักเขาหรือเ้าคะ"
“ใช่ข้ารู้จักแล้วพรุ่งนี้เขาจะไปหาเ้า”
“ขอบคุณเ้าค่ะ” ลู่เหลียนจึงมอบกล่องอาหารสามชั้นที่นางอัดแน่นไปด้วยอาหารที่มีประโยชน์
“เ้ามองหน้าข้ากลัวข้าโกหกอย่างนั้นหรือ”
“ใช่ข้ากลัวไม่ถึงมือเขา”
“ได้นี่เป็หลักฐานว่าถึงมือแน่นอน” เทียนเฟิงหยิบตราประทับออกมา เป็แผ่นหยกที่สลักลายของกองทัพที่ลู่เหลียนเคยเห็นมาก่อน เพียงแต่ที่ลู่เหลียนทีเป็คนละสีเท่านั้น
“ข้าเชื่อท่านได้หรือไม่”
“ทหารพูดคำไหนคำนั้น”
“ขอบคุณครั้งหน้าข้าจะทำมาให้ท่านด้วย” ลู่เหลียนได้ยินเช่นนั้นจึงดีใจที่เขาจะได้กินจริง ๆหากเขาไม่ได้กินข้าจะเผาพริกเผาเกลือเลยคอยดู จึงรีบกลับเพราะการเดินทางไปมายังค่ายทหารนางเสียเวลาไปทั้งวัน ห่วงนท่านแม่อยู่คนเดียว
ลู่เหลียนหารู้ไม่ว่าท่านแม่ทัพทำตัวลับ ๆล่อ ๆ แอบมองนางอยู่แต่ไม่กล้าออกไปตอนนี้ เพราะหากใครรู้ว่าข้ารู้จักนางจะเป็อันตรายได้ รอพรุ่งนี้ข้าจะไปหาเ้า
“ข้าจะกินอย่างตั้งใจ” อู๋เจี๋ยกำลังคิดถึง นางก็มาใจเราสองช่างตรงกัน
ลู่เหลียนรู้สึกแปลก ๆเหมือนมีคนแอบมอง นางคงคิดมากไปคนบ้าที่ไหนจะมาแอบมองนางกัน จึงเดินไปหาท่านลุงแล้วพากันกลับ
“เจอกันหรือไม่”
“เขาห้ามสตรีเข้าท่านลุงจึงได้แต่ฝากไว้กับคนรู้จัก” ที่นางกล้าฝากเพราะหยกที่ประทับตราเหมือนกัน เขาเคยบอกว่าคนของเขาจะมีเหมือนกัน
“ก็ยังดีที่มีคนรู้จัก”
กว่าลู่เลียนจะกลับถึงบ้านก็เกือบมืดเพราะท่านลุงและเ้าวัวทั้งสองก็แก่มากแล้ว จะรีบเร่งเดินทางมากก็ไม่ได้ ดีที่ยังมีซาลาเปาไส้ผักรองท้อง ตลอดการเดินทางสามารถแบ่งให้ท่านลุงด้วย
“พรุ่งนี้เจอกัน” ลู่เหลียนหันไปทางค่ายทหารและพูดให้เหมือนกับว่าคำพูดนี้จะถึงหูของเขา และมันก็ถึงจริง ๆคนที่แอบดูก็ตามมาส่งนางเช่นกัน
ด้วยพลังภายในที่แข็งแกร่งเสียงลมหายใจยังได้ยินนางพูดเสียงแ่เบา…เขาก็ยังได้ยิน
สรุปไม่ได้เจอกัน รีดด์ใจเย็น ๆเดี๋ยวท่านแม่ทัพจะไปหาลู่เหลียนแล้ว
มาอีกนิดให้หายคิดถึง
1K
