ตอนที่ 5
ผีบนไห
สามี : นิคุณ ผมว่าคุณลองแต่งเื่ผีบ้างดีมั้ยหนังผีไทยนิฮิตและโด่งดังมากนะคุณ โป๊ะป๊ะขึ้นมาอาจมีคนมาขอซื้อลิขสิทธิ์ไปทำหนังก็ได้นะ
“มีคนมาขอซื้อลิขสิทธิ์ไปทำหนังงั้นเหรอ.....????”
ฉัน : มีแนวไหนเจ๋งๆแนะนำมั้ยล่ะ อยากให้มีคนมาซื้อเหมือนกันปีนี้ยอดขายนิยายฉันได้ 6 บาท ????????????????????????
สามี : เอาเป็เกี่ยวกับผีบนไห ????????????????????
ฉัน : กูว่าและ อย่างมึงนิไม่มีคิดดี
สามี : คำผวนก็เอาไว้หลอกเฉยๆ เนื้อเื่จะตึงเครียดไม่เหมือนชื่อเื่นะ
ฉัน : บอกพล็อตมาเลย
สามี : สาวบ้านนอกคนหนึ่ง อยากเอาปลาร้ามาฝากแฟนที่กรุงเทพเธอหมักใส่ไหไว้หลายเดือน โดยคิดว่ามันเหมือนความรักของเธอพอบ่มได้ที่แล้วก็จะอร่อยและหอมหวาน
ฉัน : ปลาร้ามันหอมหวานยังไงวะ ยัยคนนี้ก็ประหลาด จะเอาปลาร้ามาฝากแฟนไม่ซื้ออย่างอื่นที่มันถือง่ายกว่านี้วะ จะไปกรุงเทพทั้งที
สามี : คุณนี้ก็ชอบขัดผมอยู่เรื่อย ฟังให้จบก่อนสิ
เธอเอาไหนนั้นใส่กล่องกระดาษและถือขึ้นรถไฟมากรุงเทพเพียงคนเดียวโดยไม่ได้บอกแฟนว่ากำลังจะไปหา ตอนที่รถไฟกำลังวิ่งอยู่นั้น เธอก็คิดว่าตอนนี้ปลาร้าเป็ยังไงบ้างนะแพ็คดีรึเปล่า กลัวว่าน้ำมันจะหกออกมา เลยเปิดกล่องออกดู เธอโล่งใจที่ไหยังอยู่ดีและไม่มีน้ำหกออกมาในตอนที่เธอกำลังจะปิดกล่องกลับไปนั้น รถไฟเกิดเบรกกะทันหันทำให้หัวเธอฟาดกับไหนั้นจนตาย
ฉัน : ????????????????????????????????????????ตายห่าซ้ำ
สามี : อย่าเพิ่งขัดสิคุณ ความน่ากลัวมันหลังจากนี้ต่างหาก
พอเธอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกเจ็บหัวมากพอหันไปมองก็พบว่าไหปลาร้าหายไปแล้วเธอไม่รู้ว่าตัวเองตาย “ไหปลาร้าฉันอยู่ไหน” เธอยังคงตามหาไหปลาร้าในรถไฟต่อไป ดังนั้นเธอจะคอยตามคนที่ถือกล่องกระดาษหรือถือของใหญ่ๆเวลาขึ้นรถไฟเพราะเธอคิดว่าคนนั้นขโมยไหปลาร้าเธอไป
ฉัน : มึงเปลี่ยนชื่อเื่เป็ผีหาไหปลาร้าเหอะ เหมาะกับเนื้อเื่มากกว่า
สามี : ???????? หลังจากนั้นข่าวลือก็แพร่ออกไปว่า อย่าถือกล่องขึ้นบนรถไฟไม่งั้นจะโดนผีหลอก ไม่เพียงแค่คนบนรถไฟเท่านั้นแฟนของเธอที่อยู่กรุงเทพก็โดนหลอกเหมือนกัน ใน่กลางคืน เธอจะคลานเข้ามาในห้องและร้องไห้ ถามหาแต่ไหปลาร้าที่หาไม่เจอ เขากลัวมากจนต้องวิ่งหนี และไม่รู้ว่าจะทำยังไง
ฉันที่ยังไม่ได้อ้าปากพูดอะไร
สามี : หยุด ห้ามขัด
แฟนเธอคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอรู้ตัวว่าตายและเลิกหลอกหลอนเขาเสียทีเขาจึงได้ออกตามหาไหใบนั้น เขารู้ว่ารถไฟเบรกเธอเลยหัวกระแทกไหจนตายแต่ไม่ได้มีใครเก็บซากไหนั้นไว้ให้ เพราะพอมันแตกปลาร้าก็ไหลออกมาส่งกลิ่นเหม็นทำให้พวกเขาเอามันไปทิ้ง เขาจึงได้ไปซื้อไหและปลาร้ามาใส่ใหม่เพื่อจะได้นำไปให้เธอ เพราะเธอคงตายตาไม่หลับเพราะห่วงไหปลาร้านั้น
และในคืนนั้นเธอก็มาหาเขาอย่างที่คิดเขาพยายามตั้งสติและทำใจดีสู้เสือ หยิบไหปลาร้าที่ซื้อมายื่นออกไปให้เธอแล้วพูดว่า
“ที่รัก...ไหปลาร้าของเธออยู่นี่ไงไม่ต้องเป็ห่วงนะ ไปสู่ภพภูมิของเธอเถอะ”
แต่ทว่าเมื่อเธอเปิดดูและดมกลิ่นแล้วก็รู้ได้ทันทีว่า นั้นไม่ใช่ปลาร้าที่เธอหมักมาเป็เวลานานมันยิ่งทำให้เธอโมโหและอาละวาดไปทั่วห้อง
“มันไม่ใช่ของกู ไหกูอยู่ไหนปลาร้ากูอยู่ไหน”
“ที่รัก มันแตกไปแล้วตอนที่เธอตายเธอตายไปแล้ว ไม่ต้องเป็ห่วงปลาร้าหรอก ไปเกิดใหม่เถอะ”
ผีสาวตนนั้นเอาแต่กรี๊ดและร้องโหยหวนชวนขนลุกเธอไม่ยอมรับไหปลาร้าที่แฟนไปซื้อมาให้ เธอ้าไหปลาร้าของเธอคืนแฟนหนุ่มเอาเื่นี้ไปเล่าให้แม่ของผีสาวตนนั้นฟังเขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงได้อยากได้ไหนั้นคืนนัก ในนั้นมีแค่ปลาร้ามันสำคัญอย่างไรแม่เองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเธอถึงห่วงไหปลาร้านั้นมาก เพราะทางที่บ้านก็เห็นเธอที่เป็ผีอยู่ในครัว พยายามหาของอะไรอยู่เช่นกัน ครอบครัวจึงได้ลองหมักปลาร้าอีกครั้งตามสูตรที่เคยทำกับเธอเมื่อตอนยังมีชีวิต และใส่กล่องกระดาษวางไว้ที่หน้าบ้าน
คืนนั้นเธอกลับมาที่บ้านและเห็นไหปลาร้าใส่กล่องกระดาษไว้ เธอดีใจมากและรีบหยิบมันไปขึ้นรถไฟทันทีคนที่ขึ้นรถไฟ่นั้นต่างเห็นเธอยืนถือกล่องใส่ไหบนรถไฟ แต่ไม่มีใครกล้าพูดต่างภาวนาให้รถไฟวิ่งไปให้ถึงสถานีหน้าไวๆ แต่พอถึงจุดเกิดเหตุไหนั้นก็ตกลงแตกอีกครั้ง เธอพยายามเอามือโกยน้ำปลาร้าที่ไหลออกจากไหแต่เธอกลับจับมันไม่ได้ น้ำปลาร้าไหลลงพื้นไปเรื่อยๆ จนหมดเธอก็ได้รู้ตัวทันทีว่าเธอนั้น ตายไปแล้ว และเธอก็นึกถึงเื่ตอนที่ตายได้ว่าหัวกระแทกไหจนเสียชีวิต เธอนั่งร้องไห้บนรถไฟ เพราะสุดท้ายเธอก็ไม่ได้เอาปลาร้าที่ตั้งใจทำอยู่หลายเดือนไปให้แฟนถึงจึงนำเอาไหปลาร้าที่แตกนั้นไปหาเขาที่ห้องอีกครั้ง และค่อยๆนั่งประกอบมันทีละชิ้นทีละชิ้น โดยไม่รู้ว่าแฟนหนุ่มของเธอนั้น ได้ช็อกตายไปแล้ว
ฉัน : ???? จบเหอะ......
สามี : อ่าว ????เหรอ.....