สำนักพิทักษ์ธรรม
เหล่าผู้เยาว์ที่เข้ารับการทดสอบ เริ่มทยอยเดินไปทางสะพานเรื่อยๆไปจนหมด เดินทางหายเข้าไปในหมอกหนาในสะพาน
เซียวเย่ยืนมอง เมื่อเห็นว่าผู้คนทยอยเข้าไปกันหมดแล้ว ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปทางสะพาน สะพานมีขนาดใหญ่กว้าง แต่ลมข้างใต้สะพานก็ยังพัดขึ้นมาทำให้มันเอียงไปมาได้
เซียวเย่เดินเข้าไปภายในหมอกขาว รอบกายเต็มไปด้วยหมอกที่มองไม่เห็นทางข้างหน้า เซียวเย่ยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็มองเห็นอีกฟากของสะพาน
‘ง่ายขนาดนี้เลย?…ไม่ถูกต้อง สำนักไม่ให้บททดสอบที่ง่ายขนาดนี้แน่’
เมื่อเซียวเย่เดินมาถึงปลายสะพาน มองสังเกตโดยรอบ เห็นเป็เพียงพื้นที่กว้างขวางใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีป่า ทะเล และูเา ที่สามารถมองเห็นด้วยสายตา เงยหน้าขึ้นมองข้างบนแต่ไม่มีท้องฟ้า เห็นเพียงแค่หมอกสีขาวลอยอยู่ข้างบนเท่านั้น
'ที่นี่มันทีไหนกันแน่? แต่คงไม่ใช่อีกฟากของสะพานที่พวกศิษย์สายนอกนั่นบอกแน่นอน คงได้แต่ลองเดินเข้าไปดูเท่านั้น'
เซียวเย่ตัดสินใจเดินทางต่อไป เข้าไปในป่าข้างหน้าสายตาตนเอง
“เจี๊ยกกก เจี๊ยกๆๆ”
เซียวเย่เดินไปได้สักพัก ก็ได้ยินเสียงร้องขึ้น เงยหน้ามองไปข้างบนต้นไม้ เห็นสิ่งที่ชีวิตคล้ายวานร ขนาดตัวเท่าเซียวเย่เลยทีเดียว เกาะอยู่บนต้นไม้หลายสิบตัว พวกมันมีขนสีเขียวอ่อน
“วานร?…สัตว์อสูร?….อืมมมม จากตำราสัตว์อสูรที่ข้าอ่านผ่านๆมาลักษณะของมันน่าจะเป็…วานรพฤกษา!!”
"ทำไมพวกมันถึงมาอยู่ที่แห่งนี้ได้ ที่นี่มันที่ไหนกันแน่? ข้าว่าแล้ว ว่าการทดสอบที่สำนักวางไว้ให้คงไม่ใช่อะไรที่ข้ามไปอีกฟากของสะพาน"
“เจี๊ยกกก”
“เจี๊ยกๆๆ”
“ฮู้ ฮู้ ฮู้”
“ถึงจะไม่เข้าใจว่ามันพูดอะไรกัน แต่คงไม่ดีแน่ๆเลยแห๊ะ..”
วานรร้องลั่น ะโพุ่งลงมาจากต้นไม้ด้วยความรวดเร็ว เซียวเย่ใช้เคล็ดวิชาเงาพราย พุ่งถอยหลังออกมา
ตู้มมม!
พื้นดินะเิออกเป็หลุมใหญ่
'พลังทำลายขนาดนี้ สัตว์อสูรระดับ 1 ขั้นกลาง ไม่สิ! ขั้นสูง! ถ้าเทียบกับมนุษย์ที่ฝึกปราณก็น่าจะปราณสะสมขั้นสูง ข้าน่าจะจัดการได้อยู่"
เซียวเย่จับกระบี่ที่หลังรอคอยโอกาส
วานรพุ่งตามมา ใช้กงเล็บที่มือตวัดเข้าใส่ เซียวเย่ก้มต่ำเล็กน้อย กงเล็บวานรเกือบถึงหน้าแต่ก็ตวัดได้เพียงอากาศ
‘กระบี่สังหาร กระบวนท่าที่ 3 สวนกลับพริบตา!!’
ชิ้งงง!!
กระบี่ชักออกจากฝัก ด้วยความเร็วแสง แขนวานรยังไม่ทันที่จะตวัดได้สุดแขน ก็มีแสงสีดำตรงเข้าไปยังลำคอของวานรพฤกษา
ฉั๊วว!
ตุบบ …
หัววานรล่วงหล่นลงพื้นดิน วานรพฤกษาตัวอื่นเห็นเซียวเย่ตัดหัวเพื่อนของพวกมัน มันก็ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก พวกมันเอามือทุบหน้าอก ตุบๆๆ เจี๊ยกๆๆ
พวกมันะโพุ่งเข้าใส่เซียวเย่พร้อมกัน
“เฮ้ออ โดนรุมอีกแล้ว”
เซียวเย่ถอนหายใจ จับกระบี่ในมือแน่น
1 เค่อ(15นาที) ผ่านไป เป็เวลาเดียวกับที่วานรตัวสุดท้ายหมดลมหายใจตายลง..
"เฮ้ออ เกลียดการโดนรุมจริงๆ ข้าคงต้องสร้างเคล็ดวิชาที่สังหารได้บริเวณกว้างบ้างเสียแล้ว"
เซียวเย่เดินไปเก็บพวกศพวานรทั้งหมดเข้าแหวนมิติ มุ่งหน้าต่อไปข้างหน้าเดินทางต่อ
เซียวเย่วิ่งและะโไปมาบนต้นไม้ ด้วยความรวดเร็ว
“โฮ๊กกก”
“อ๊ากกก”
เซียวเย่ได้ยินเสียงดังจากข้างหน้าไม่ไกลมากนัก รีบใช้เคล็ดวิชาเงาพราย พุ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
"โฮ๊กก"
หมีขนาดใหญ่สูงสองเมตรขนแผงข้างหลังมันลุกได้ด้วยเปลวเพลิง อุ้งมือและเท้ามันมีกงเล็บเป็สีแดงสด มันคำรามลั่นวิ่งเข้าใส่เหล่าจอมยุทธผู้เยาว์โดยรอบ เหมือนว่าคนเหล่านี้ไปลุกลามอาณาเขตของมัน
“รีบหนีเร็วเข้า!! มันคือหมีหลังเพลิง มันเป็สัตว์อสูรขั้น2 ระดับต้น!”
“ทำไมการทดสอบแรก ถึงมีสัตว์อสูรได้หล่ะ ไม่ใช่พวกศิษย์สายนอกบอกแค่ข้ามสะพานไปยังอีกฟากก็ถือว่าผ่านการทดสอบไม่ใช่หรือไงกัน?”
“ข้าก็ว่าแล้วทำไมมันฟังดูง่ายนัก”
“ข้าว่าพวกเราโดนพวกศิษย์สายนอกหลอกแล้ว มันหลอกพวกเรามาตายแน่ๆ”
“ต้องเป็ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเต๋าสะสมเท่านั้น ถึงจะสามารถสู้มันได้ พวกเราสู้มันไม่ได้หรอก!"
เหล่าจอมยุทธ์ผู้เยาว์หลายสิบคนต่างคนต่างวิ่งหนีกันเอาชีวิตรอด
หมีหลังเพลิงตัวใหญ่ยิ่งนัก ดูแล้วตัวมันช่างดูเชื่องช้า แต่ความจริงมันรวดเร็วไม่เหมือนกับตัวที่ใหญ่ของมัน
มันวิ่งไล่ตะปบผู้เยาว์คนแล้วคนเล่า..
“อ๊าา!”
“ช่วยด้วยย!”
หมีหลังเพลิงเห็นผู้เยาว์ที่กลิ้งอยู่บนพื้นดิน มันมองอย่างโกรธแค้นด้วยสายตาสีแดงของมัน มันวิ่งเข้าไปด้วยความรวดเร็วหวังสังหารให้ตายคาอุ้งมือของมัน
“อ๊า! ย-อย่า อย่าเข้ามาาา!” ผู้เยาว์ร้องออกมาเสียงดังด้วยความหวาดกลัว
'ควงวายุ!' เซียวเย่ปรากฎขึ้นที่ด้านข้างหมีหลังเพลิง ชกหมัดหมุนควงออกไปสุดแรง!
“ตู้ม!!”
หมีขนเพลิงกระเด็นออกไปด้านข้างหลายสิบเมตร หมีหลังเพลิงตั้งหลักได้มันหันไปมองเซียวเย่พลางร้องคำรามเสียงดัง
“โฮ๊กกก!!”
มันดูเหมือนไม่มีอาการาเ็เลยแม้แต่น้อย สมแล้วที่เป็สัตว์อสูรขั้นสอง ระดับต้น จัดการง่ายๆได้ที่ไหนกัน
เหล่าผู้เยาว์ที่วิ่งหนี ต่างหันกลับมามองข้างหลัง เนื่องจากได้ยินเสียงดัง
“นั่นมันเซียวเย่!!”
“เค้ามาช่วยพวกเรางั้นหรือ?”
"เ้าเซียวเย่นั่น ต่อยหมีหลังเพลิงกระเด็นเลย ไม่รู้ว่าหมัดหรือท่อนเหล็ก”
เซียวเย่หันไปมองเหล่าจอมยุทธ์ผู้เยาว์ กล่าวะโ
“ถ้าพวกเ้าอยากจะหันหลังหนีก็เชิญ พอพลบค่ำพวกศิษย์สำนักก็คงมาช่วยพวกเ้ากลับไป แต่พวกเ้าก็จะไม่สามารถเข้าสำนักพิทักษ์ธรรมได้ แล้วก็กลายเป็ไอ่ขี้แพ้แค่นั้น!”
“แต่ถ้าพวกเ้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น อยากจะผ่านเข้าสำนักพิทักษ์ธรรม จงอย่าหันหลังหนี มาร่วมสู้กับข้า ข้าจะช่วยพวกเ้าพิชิตมัน!!”
เหล่าจอมยุทธ์ผู้เยาว์ เมื่อได้ยินเสียงของเซียวเย่ ก็หายใจเข้าออกเสียงดัง ใบหน้าแดงกล่ำ หนึ่งในคนเ่าั้กล่าวะโเสียงดัง
“ข้าไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้โว้ย ก็ไอ้พวกนี้มันไม่ยอมเปิด ข้าก็เลยถอยมาตั้งหลักต่างหาก!”
"ใช่เ้าพูดถูก เ้าคิดเหมือนกันกับข้าเปี๊ยบเลย"
“พวกเรากลับมาก่อน เลิกแสดงละครว่าวิ่งหนีกันได้แล้ว ร่วมมือกันสู้กับมัน เราจะได้เป็ศิษย์ของสำนักไปด้วยกัน!”
“ฆ่ามัน!”
“เฮ้!”
เซียวเย่ เมื่อได้ฟังพวกนี้ะโสวนกลับมาก็รู้สึกแปลกใจ อดไม่ได้ที่จะคิดในใจ
‘ทำไมมันไม่เหมือนกับที่ข้าคิดเลยแหะ แก้ตัวน้ำขุ่นๆเลย นี่สินะที่เค้าว่าผู้มีพร์มักจะหยิ่งยโสกัน’
เ้าหมีหลังเพลิงพอเห็นเหล่าผู้เยาว์วิ่งกลับมาทางมัน มันก็ยิ่งโมโหขีดสุด ขนเพลิงที่หลังมันลุกโชนร้อนแรงยิ่งนัก จนผู้เยาว์รอบข้างรู้สึกถึงความร้อนอย่างรุนแรงในพื้นที่ เหงื่อตามใบหน้าพวกเขาเริ่มหยดลงมาเหมือนพึ่งอาบน้ำ
“มันโมโหขีดสุดแล้ว ยิ่งมันโมโหมันก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น”
“พวกเ้าทุกคนฟังข้า ใครที่มีเคล็ดวิชาวารีหรือเคล็ดวิชาเหมันต์ ถอยไปข้างหลัง ให้ผู้ที่มีเคล็ดวิชาเหมันต์โจมตีระลอกแรกส่วนผู้ที่มีเคล็ดวิชาวารีให้โจมตีระลอกที่สอง สลับกัน ที่เหลือมากลับข้า ล้อมเป็วงกลมคนที่อยู่ข้างหน้ามันให้คอยโจมตีหลอกล่อ พวกที่อยู่มุมอื่นให้ฉวยโอกาสโจมตีมันสุดกำลัง”
เหล่าผู้เยาว์ต่างมองหันมามองหน้ากัน หนึ่งในผู้เยาว์คนหนึ่งกล่าวออกมา
“ทำไมพวกเราต้องฟังคำสั่งเ้าด้วย”
“ใช่แล้ว พวกเราต่างคนต่างโจมตีก็พอแล้ว”
“หุบปาก!” เซียวเย่ตวาดลั่น!
“ถ้าไม่สนใจคำสั่งของข้า ไม่ต้องรอให้เ้าหมีนั่นฆ่าเ้าหรอก ข้าเนี้ยแหละจะข้าเ้าเดี๋ยวนี้เลย! พวกเ้าหัดดูสถานการณ์กันบ้างหรือไม่ ข้าจะทิ้งให้พวกเ้าตายก็ได้ จะหยิ่งยโสโอ้อวดต่อจากนี้ไปก็ตามสบาย แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะฉะนั้นทำตามที่ข้าสั่งซะ!”
เซียวเย่พูดออกไปด้วยความโมโห รู้สึกเบื่อกับพวกผู้เยาว์ที่หยิ่งยโสอวดดีเต็มทีแล้ว
พวกผู้เยาว์ที่ได้ยินก็ต่างก็รู้สึกหวาดกลัว หน้าซีดกันเป็แถว รีบทำตามคำสั่งกันอย่างรวดเร็ว
ฟุบ ฟุบ ฟุบ
เหล่าผู้เยาว์ ล้อบรอบเ้าหมีหลังเพลิงเป็วงกลมเอาไว้ รอฟังคำสั่งต่อไป
เซียวเย่ะโลงมาที่ข้างหน้าเ้าหมีหลังเพลง
“เริ่มได้! ทำตามแผนการ คนที่อยู่ข้างหน้าเ้าหมีตามข้ามา!”
“โอ้!”
เซียวเย่พุ่งเข้าไปหาเ้าหมี ตามด้วยเหล่าผู้เยาว์ตามมาข้างหลัง หมีหลังเพลิงที่เห็นเหล่าผู้เยาว์ล้อมรอบก็โมโหแต่ทำอะไรไม่ถูก มันได้แต่คอยตั้งรับอยู่เฉยๆเท่านั้น
“โฮ๊กกก”
“ผู้ใช้เคล็ดวิชาเหมันต์โจมตี!”
เซียวเย่ะโออกคำสั่ง เหล่าผู้เยาว์ต่างใช้เคล็ดวิชาเหมันต์ของตนเองออกมา
“ตู้มม!”
“ตู้มม!”
“ตู้มม!”
“ตู้มม!”
"โฮ๊กกก"
หมีหลังเพลิงร้องออกมาเสียงดัง มันโดนแช่แข็งด้วยเหมันต์เสียแล้ว
"ตอนนี้แหละโจมตีเข้าไป!"
เซียวเย่พุ่งเข้าไปด้านข้างเ้าหมีหลังเพลิง รวบรวมปราณไว้ที่แขนทั้งสองข้าง
‘ควงวายุ ต่อเนื่อง!’
เซียวเย่ ชกหมัดออกด้วยหมัดซ้ายและหมัดขวาสลับกันอย่างรวดเร็ว
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! …
“โอร่าโอร่าโอร่าโอร่าๆๆๆ”
เซียวเย่ร้องะโตอนต่อยหมัดออกไปต่อเนื่องรู้สึกฮึกเหิม
เหล่าผู้เยาว์เมื่อเห็นคนเปิด ก็เป็ผู้ตามที่ดี ต่างฝ่ายต่างงัดไม้ตายออกมาไม่มีกั๊ก
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“โฮ๊กกกก”
เ้าหมีหลังเพลิงโมโหขึ้นอีกครั้ง หลังของมันลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงที่ร้อนและรุนแรงเผาทำลายน้ำแข็งจนละลายกลายเป็น้ำไม่มีเหลือ เซียวเย่มองไปที่ตัวมันที่เปียกน้ำ
"ทุกคนถอยออกมา!!"
เซียวเย่ฉุกคิดบางอย่างได้ ะโถาม
“ใครเคล็ดวิชาสายฟ้าได้บ้าง!”
“ข้าใช้ได้”
"ข้าด้วย"
“ดี! โจมตีระลอกต่อจากผู้ใช้เคล็ดวิชาวารีเดี๋ยวนี้!”
“ผู้ใช้เคล็ดวิชาวารี โจมตี!”
เหล่าผู้เยาว์ มองไปที่เซียวเย่ที่ออกคำสั่งพวกเค้า ด้วยความใ ขบคิดในใจ
‘วางแผนการรบได้อย่างยอดเยี่ยม นี่มันยังเด็กอยู่แน่หรือ นึกว่าแม่ทัพมาเองเสียอีก’
‘บางทีเราอาจจะ..ฆ่ามันได้ก็ได้’
‘ดูแล้วอย่างมากอายุก็ไม่เกิน15ปี แต่ความสามารถไปไกลเกินไปแล้ว’
‘ถ้าข้าได้ติดตามเด็กคนนี้หล่ะก็…’
เคล็ดวิชาวารีพุ่งเข้าใส่เ้าหมีคนเพลิง หลายระลอก พยายามดับไฟข้างหลังของมัน
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
“ตู้ม!”
ผู้ใช้เคล็ดวิชาสายฟ้าเมื่อเห็นผู้ใช้เคล็ดวิชาวารึโจมตีแล้วก็รีบใช้เคล็ดวิชาสายฟ้าของตนโจมตีต่อทันที
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!”
“เปรี้ยง!”
“โฮ๊กกกก”
เ้าหมีหลังเพลิงโดนสายฟ้าผ่าจนขนไหม้ล้มลมไปกับพื้น
‘ตอนนี้แหละ!’
เซียวเย่พุ่งเข้าไปจับกระบี่ในมือแน่น พลังปราณถูกถ่ายเทลงไปมหาศาลจนเกือบหมด ยิ่งถ่ายปราณลงไปมาก ก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นตามไปด้วย
'เพลงกระบี่สังหาร กระบวนท่าที่ 1 ฟันพริบตา!'
“ชิ๊ง!”
กระบี่กลายเป็เส้นแสงสีดำพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วแสง พุ่งผ่านคอหมีหลังเพลิงจากด้านล่างขึ้นไป้า
ตุบ.. หัวหมีร่วงลงสู่พื้นดิน…
เหล่าผู้เยาว์ที่ร่วมต่อสู้ต่างพากันมองตาค้าง มองกันไปทีศพหมีและเซียวเย่พร้อมกัน
“ช-ช-ชนะ ชนะแล้ว!”
“พวกเราชนะมันได้แล้ว!”
“เฮ้…”
เซียวเย่ที่กำลังเหนื่อยหอบ หายใจเข้าออกทางปากอย่างแรง หันไปมองก็เห็นเหล่าผู้เยาว์หลายสิบคนที่วิ่งเข้ามาล้อมรอบเซียวเย่เอาไว้ หนึ่งในผู้เยาว์ที่เป็ตัวแทนก็ก้าวออกมากล่าว
“จอมยุทธ์น้อยเซียวเย่ พวกเราขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเรา”
กล่าวเสร็จ เหล่าผู้เยาว์ที่ต่างเคยหยิ่งยโสก็ค้อมมือ ทำความเคารพพร้อมกัน
“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยเหลือพวกเรา!”
“พวกเ้าเข้าใจผิดแล้ว…พวกเราล้มมันด้วยกันต่างหาก ศพหมีหลังเพลิงมีค่ายิ่งนัก พวกเ้ารีบแบ่งกันเถอะ ไม่ต้องแบ่งในส่วนของข้า เริ่มเถิดจะได้พักชั่วครู่ต่างคนต่างจะได้แยกทาง…”
เหล่าผู้เยาว์พยักหน้าช่วยกันแล่หั่นศพหมีหลังเพลิงกันอย่างขะมักขะเม่น…
334
![ครอบครัวของข้า นอกจากข้า ล้วนข้ามมิติมาทั้งครอบครัว [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727100_84772278.webp)
![ผีเสื้อขยับปีก[20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1785235954_68735036.webp)
![ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784283254_33639692.webp)
