ตอนที่หลิวชิงและซีเยว่ นางพูดคุยกันระหว่างทางกลับเรือน เขามิได้กลับเรือนพักอย่างที่ทุกคนเข้าใจ เพียงหลบซ่อนตัวอยู่ที่พุ่มไม้แอบฟังเื่ที่ทั้งสองเอ่ยพูดคุยกัน
ในตอนนั้นเขาจึงเชื่อได้อย่างสนิทใจ ว่าสิ่งที่คิดไว้เป็เื่จริง นางได้ย้อนเวลากลับมาเช่นเดียวกับเขา ที่มาเรือนของนางในค่ำคืนนี้ ก็ด้วยอยากฟังจากปากของนางว่าเป็เช่นที่เขาคิดหรือไม่
“ท่านพูดเื่อันใด ข้าไม่เข้าใจ” ซีเยว่ยังไม่ยอมรับว่านางได้ย้อนเวลากลับมา แม้จะสงสัยว่าเขาเอ่ยเื่นี้ออกมาได้อย่างไร
“หึหึ เพราะข้าก็ย้อนกลับมาเช่นกัน”
“ห๊ะ!!!” ซีเยว่ร้องเสียงดังออกมาอย่างลืมตัว
“คุณหนูเ้าคะ มีอันใดหรือไม่เ้าคะ” เสียงสาวใช้ที่อยู่หน้าห้องเอ่ยถามออกมา
“มะ ไม่มี” นางร้องตอบกลับไป พร้อมทั้งปิดปากตัวเองแน่น
เสียงด้านนอกเงียบหายไปแล้ว กู้หยางจึงได้ลุกเดินเข้ามาหาซีเยว่ที่ยังตกตะลึงนิ่งงันอยู่ที่เตียงของนาง
“เ้าไม่บอกข้าก็ไม่เป็อันใด แต่ทางที่ดีที่สุด เ้าควรจะแต่งให้ข้าเพื่อจะได้ไม่มีจุดจบเช่นในภพที่แล้ว” เขากระซิบบอกข้างหูของนาง
“ข้าไม่แต่ง ท่านไม่ต้องยุ่งเื่ของข้า” นางดันตัวของเขาให้ออกห่าง
“อืม...เช่นนั้นรึ หากข้านำเื่ที่เ้าย้อนกลับมาไปบอกนางอู๋ซื่อเล่า เ้าว่าจะเกิดเื่ใดขึ้น” ตัวเขาคิดว่าเว่ยิต้องรู้เื่นี้อย่างแน่นอน ด้วยท่าทีที่เขากังวลตอนที่กู้หยางพูดเื่จะรับนางเข้าจวน
“ท่านคิดว่านางจะเชื่อท่านเช่นนั้นรึ” ซีเยว่ยิ้มเยาะออกมา เื่นี้หากพูดออกไปจะมีผู้ใดเชื่อกันเล่า
“ถึงนางไม่เชื่อข้า แต่นางต้องหาทางนำตัวเ้าไปเผาทั้งเป็ได้แน่นอน”
“เพ้ย!!! ท่านบ้าไปแล้ว ตัวท่านก็ย้อนกลับมาเช่นกัน หากข้าพูดออกไปท่านจะไม่โดนด้วยรึ” นางถลึงตามองเขา
“ผู้ใดจะเชื่อเ้าเล่า”
“อ้อ หากข้าพูดคนอื่นไม่เชื่อ แต่ถ้าเป็ท่านที่พูดทุกคนจะเชื่อเช่นนั้นรึ” นางย้อนถามทันที
“ใช่” เขายกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ
ในเมื่อชีวิตก่อน เขาผ่านเล่ห์กลของจิ้งจอกเฒ่าในราชสำนักมาไม่น้อย ย่อมมีคำพูดหว่านล้อมให้คนอื่นเชื่อเขาได้มากกว่าคำพูดของซีเยว่
“เหตุใดต้องเป็ข้า บุตรีของท่านพ่อข้าที่ออกเรือนได้ก็มีไม่น้อย ท่านก็พูดเอง ว่าข้ามีคนที่ท่านพ่ออยากให้หมั้นหมายด้วยแล้ว แล้วยังจะบังคับข้าเพื่ออันใด”
“ข้ากับเ้ามีศัตรูคนเดียวกันอย่างไรเล่า” เขาจ้องมองซีเยว่จนนางอดที่จะขนลุกไม่ได้
“หมายความเช่นใด” นางจะไปรู้เื่ของเขาหลังจากที่นางตายได้อย่างไร
ในนิยายก็บรรยายเื่ของเขาไว้น้อยเหลือเกิน จนแทบไม่มีสิ่งใดที่นางรู้มาก่อน
“เ้ารู้เพียงเท่านี้ก็พอ เ้ากับข้าแต่งกันเพียงแค่ในนามเท่านั้น ต่อไปหากเื่ที่ข้าจะทำจัดการได้สำเร็จ ข้าจะหย่าให้เ้า เพื่อให้เ้าได้มีชีวิตของตนเอง”
“ท่านพูดจริงรึ” ซีเยว่นางไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าจะร่างสัญญาให้เ้า หากเ้าไม่เชื่อในคำพูดของข้า”
“ข้าขอคิดเสียก่อน”
“ได้ พรุ่งนี้เ้าต้องให้คำตอบข้า ข้าจะได้จัดการเื่อื่นต่อได้”
“เหตุใดถึงได้เร็วเช่นนี้” นางเบิกตากว้างอย่างใ เขาให้เวลานางตัดสินใจเพียงแค่วันเดียว
“ข้าไม่มีเวลามากนัก ยังมีเื่ให้ต้องจัดการอีกไม่น้อย”
“เอาเถิด ท่านกลับไปได้แล้ว” นางโบกมือไล่ให้เขาออกจากห้องของนางไป
“แขนเ้าเป็เช่นใดบ้าง” เขามองมาที่แขนของนาง
“เล็กน้อย ท่านอย่าได้ใส่ใจ” นางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“อืม...เช่นนั้นเ้าก็พักเถิด” เขากลับออกไปทางหน้าต่างเช่นตอนที่มาอย่างเงียบๆ
ซีเยว่ รีบไปปชลงกลอนที่หน้าต่างห้องของนางแทบจะในทันที ที่เขาเร้นกายหายออกไป
“บ้าไปแล้ว” นางพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียง
ซีเยว่ครุ่นคิดอยู่นาน นางไม่รู้ตัวว่าตนเองหลับไปั้แ่เมื่อใด เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็เพราะถูกแม่นมชุยเข้ามาปลุกเรียกแล้ว
“คุณหนูจะไปรับมื้อเช้าที่เรือนหลักหรือไม่เ้าคะ”
“ไม่ แม่นมให้สาวใช้ยกมาให้ข้าที่เรือนเถิด” นางยังไม่อยากจะพบเจอผู้ใด
ยิ่งถ้าเจอกู้หยางแล้วด้วยก็ไม่รู้จะให้คำตอบกับเื่ที่เขาถามเมื่อคืนเช่นไร
“ท่านพ่อ ออกไปทำงานแล้วหรือยัง” นางเอ่ยถามแม่นมชุยเมื่อรับมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว
“ไปแล้วเ้าค่ะ คุณหนูมีเื่จะพูดกับนายท่านหรือเ้าคะ”
“อืม ไว้ท่านพ่อกลับมาที่จวน แม่นมชุยสั่งให้บ่าวมาบอกข้าสักคำเถิด” นางคิดแล้วว่าควรนำเื่นี้ไปปรึกษาท่านพ่อเสียดีกว่า
กู้หยางเขาออกจากจวนตระกูลเว่ยไปั้แ่เช้า เพื่อไปจัดการเื่ซื้อจวนที่เมืองหลวง ด้วยเขารู้ดีแก่ใจว่าซีเยว่นางจะต้องตอบรับข้อเสนอเขาอย่างแน่นอน
และยังมีเื่อีกไม่น้อยที่เขาต้องจัดการ เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง นับว่า์ให้โอกาสที่สองแก่เขา เขาจะไม่มีทางก้าวพลาดเช่นครั้งก่อนอีกแล้ว
อู๋ซื่อและหลิวชิง สองแม่ลูกต่างก็ปิดเรือนเพื่อวางแผนการอย่างเงียบๆ นางไม่มีทางยอมให้บุตรสาวแต่งเข้าตระกูลกู้อย่างแน่นอน
ผู้ใดในเมืองหลวง ต่างก็อิจฉาในวาสนาของหลิวชิง ั้แ่รู้เื่ที่นางถูกคุณชายมู่เอ่ยทาบทามเื่หมั้นหมาย อู๋ซื่อจะยอมให้วาสนาของบุตรสาวนางเปลี่ยนแปลงได้อย่างไร
“ท่านแม่ จะทำอย่างไรดีเ้าคะ” หลิวชิงเอ่ยถามขึ้นมา อย่างอดทนไว้ไม่ไหว เมื่อเห็นมารดานางเอาแต่นั่งนิ่งเงียบ
“เ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ เหลือเวลาอีกสองวัน คุณชายกู้ถึงจะขอคำตอบจากท่านพ่อของเ้า”
“แต่ว่านี่ก็ผ่านมาหนึ่งวันแล้ว ท่านแม่จะให้ลูกทนรออีกได้อย่างไร งานดูตัวของลูกก็ถูกท่านพ่อเลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนด ลูกร้อนใจเสียแทบแย่” เมื่อวานนางได้รับจดหมายสอบถามมาจากมู่เสวี่ยถึงเื่ที่เลื่อนงานดูตัวออกไป
นางไม่รู้จะให้คำตอบเขาเช่นไร จึงได้ให้บ่าวไปแจ้งว่านางล้มป่วยแทน
“เ้าอยู่แต่ภายในเรือนอย่าได้ออกมา เื่ที่เหลือแม่จะจัดการเอง” นางมีแผนอยู่ในใจแล้ว เพียงแต่รอเวลาเท่านั้น
“เ้าค่ะ” หลิวชิงรับคำด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่หาย ก่อนที่นางจะขอตัวกลับไปอยู่ที่เรือนตามคำสั่งของผู้เป็มารดา
ซีเยว่พักอยู่ในเรือนของนาง จนเมื่อสาวใช้มาแจ้งเื่ที่บิดานางกลับมาจากที่ทำงาน นางจึงได้ออกไปขอพบเขาที่ห้องตำรา
“อาเยว่ เ้ามาหาพ่อมีเื่ใดหรือไม่”
ซีเยว่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเว่ยิ
“ท่านพ่อ ข้าจะแต่งให้คุณชายกู้เองเ้าค่ะ”
“เพราะอันใด” เว่ยิมองหน้าบุตรสาวของเขาอย่างไม่เข้าใจ ทั้งที่เมื่อวานดูเหมือนว่านางจะยืนยันอย่างเด็ดขาดที่จะไม่แต่งให้เขา
นางเอ่ยเล่าข้อเสนอที่กู้หยางยื่นให้นาง แต่นางเปลี่ยนเื่ที่เขาพูด เป็บอกว่า หากเขาทำไม่ดีกับนาง หรือเขารับอนุเข้าจวน นางมีสิทธิ์ที่จะหย่าขาดจากเขาได้ โดยไม่มีคำครหาติดตัว
“เ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าคุณชายกู้จะรักษาสัญญาที่ให้ไว้” เว่ยิเอ่ยเสียงแข็งออกมา
“ท่านพ่อ ให้เขาทำหนังสือสัญญาไว้ได้เ้าค่ะ ต่อไปหากเขาไม่ถนอมข้าอย่างที่ว่า ท่านก็ใช้เื่นี้มาต่อรองกับเขาได้”
เว่ยินิ่งคิดอยู่นาน กว่าที่เขาจะเอ่ยประโยคต่อมาได้
“แล้วเื่ความลับของเ้าเล่า เขาจะไม่รู้เลยรึ” ในเมื่อคนเป็สามีภรรยากัน ซีเยว่นางจะปิดบังเขาไปได้นานเพียงใด
“ลูกจะไม่บอกเขา และจะระวังตัวอย่างดีเ้าค่ะ”
346
![[RIN] อัจฉริยะย้อนเวลา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1560781350_58775047.webp)
