หลายวันถัดมาทุกสิ่งยังคงเหมือนๆ เดิม เกิดการต่อสู้แย่งชิงรังเก๊ของผมเหมือนทุกๆ วัน กุ้งตัวเล็กพยายามดันร่างเล็กๆ ของมันเข้าไปในที่ๆ เพื่อนที่มาก่อนมันอยู่ ผลคือโดนก้ามหนีบจนต้องเด้งตัวถอยหลังหนีฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย ทว่ามันก็ยังเดินกลับเข้าไปพยายามเข้าไปแย่งที่อีกครั้งอย่างไม่ลดละ ชูก้ามขู่แล้วพุ่งเข้าปะทะซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งมันถูกหนีบดิ้นไปดิ้นมาอยู่ใต้ท้องกุ้งอีกตัว มันดิ้นจนสลัดหลุดแล้วเดินถอยออกไปอย่างหมดแรง ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์
พอผมมองไปที่รังเก๊อีกที่หนึ่งก็เห็นปลาคู่หนึ่งเข้าไปอาศัย ตัวหนึ่งว่ายวนรอบรัง ส่วนอีกตัวมุดอยู่ด้านในอย่างหลบซ่อน คาดว่าตัวเมียคงจะใกล้วางไข่ วันก่อนเห็นตัวที่หลบอยู่ในรังมีท้องยื่นออกมาเล็กน้อย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าในท้องนั่นมีไข่ของพวกมันอยู่
รังของผมกลายเป็ที่หลบภัยสำหรับครอบครัวสัตว์น้ำไปเสียแล้ว พวกมันคงกระทำไปตามสัญชาตญาณ เลือกหลบซ่อนก่อนการว่ายน้ำในที่โล่งแจ้งง่ายต่อการมองเห็นและตกเป็เหยื่อ ทั้งๆ ที่ผมมองแล้วพื้นที่ส่วนนี้ดูจะไร้ซึ่งสัตว์นักล่า จะมีก็แต่ตัวผมเองนั่นแหละที่จับพวกมันกินบ้างเวลาเบื่อๆ เ้าต้นไม้ข้างๆ
หรือพวกมันจะซ่อนตัวจากผม…? แต่พวกมันก็ซ่อนตัวหนีจากผมด้วยรังที่ผมสร้างอะนะ
คงเพราะพวกมันไม่ได้มีสติตื่นรู้แบบผมจึงทำตามแต่สัญชาตญาณโดยไม่มีการคิดวิเคราะห์ใดๆ มากมาย ที่ไหนที่หลบซ่อนได้ก็ใช้หลบซ่อนโดยไม่รู้ว่าที่ซ่อนนั้นเป็สิ่งที่ตัวที่ล่าพวกมันสร้างขึ้น
ทว่านั่นก็ทำให้สิ่งที่ชัดเจนอยู่แล้วชัดเจนมากขึ้น ความแตกต่างระหว่างพวกเขากับตัวผม… มันย้ำชัดว่าผมแปลกแยกจากพวกเขาเหล่านี้มากมายขนาดไหน และมันก็ทำให้ผมรู้สึกเหงาขึ้นมา รู้สึกว้าเหว่อย่างบอกไม่ถูก...
กระนั้นหากให้เลือกระหว่างแตกต่างกับไม่แตกต่าง… ผมก็เลือกที่จะตื่นรู้เช่นนี้ไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เสียใจที่บังเอิญมีสติรู้ตัวขึ้นมาเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย รู้สึกขอบคุณด้วยซ้ำที่ได้รู้ตัวมีชีวิตอยู่แบบนี้ ได้มีชีวิต… ได้รู้สึกและมองเห็นความงดงามของชีวิตครั้งใหม่
เพราะหากไม่ตื่นรู้รู้สึกตัวขึ้นมา...ก็ไม่มีวันได้ััถึงสิ่งเหล่านี้ได้ ตัวผมก่อนหน้ามีเพียงความว่างเปล่าและสัญชาติญาณที่ขับเคลื่อน
ผมนั่งนึกถึงความเป็ไปได้ หากผมทำให้พวกเขากินเ้าต้นไม้นี้ได้ พวกเขาจะตื่นรู้มีสติเหมือนผมไหมนะ? ถึงจะมีกำแพงภาษาขวางกั้น ทว่ามันก็น่าจะมีวิธีอื่นที่จะใช้สื่อสาร
ทว่ามันคงเป็ไปไม่ได้ พวกสิ่งมีชีวิตที่อยู่บริเวณนี้ไม่มีตัวไหนสักตัวสนใจต้นไม้ต้นนี้ พวกเขาผ่านเลยและเบี่ยงหลบ เว้นระยะห่างราวกับระแวงตัวเชื้อโรค เรียกได้ว่ารังเกียจชนิดที่ไม่เฉียดเข้าใกล้ รังเก๊บางรังที่ผมใช้กิ่งจากเ้าต้นไม้ต้นนี้ช่วยค้ำยันก็ว่างเปล่าไม่มีสิ่งมีชีวิตไหนกล้าเข้าไปอยู่อาศัย
ผมไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมีเพียงผมที่ไม่มีสัญชาตญาณบอกให้หลบเลี่ยงต้นไม้ต้นนี้เหมือนสิ่งมีชีวิตอื่น มีแต่สัญชาตญาณเรียกร้องให้กินมัน กระตุ้นบอกว่ามันเป็สิ่งล้ำค่าที่จะให้ใครแย่งชิงไปไม่ได้
หรือบางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับสายพันธุ์ชนิดของสิ่งมีชีวิตที่เป็ร่างใหม่ของผม?
ผมยังไม่ได้บอกใช่หรือเปล่าว่าผมเป็สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ไหน? จากที่ผมเอี้ยวตัวไปมองร่างกายส่วนล่างและลำตัวของตัวเอง ผมก็มั่นใจว่าผมได้มาเกิดใหม่เป็ปลิงทะเลหรือทากทะเลตัวหนึ่งที่มีสีสันเหมาะสำหรับเป็เหยื่อมาก
ร่างกายของผมเป็สีขาวฟูๆ โดยมีจุดสีดำเล็กๆ ประปรายไปทั่ว มองแล้วให้ความรู้สึกนุ่มฟูเหมือนก้อนขนก้อนหนึ่ง ซึ่งจริงๆ แล้วมันไม่ได้เป็ขนหรอกนะ แค่ดูเหมือนเท่านั้น ส่วนบริเวณส่วนปลายของผมมีพู่หางกระจุกหนึ่งมีลักษณะคล้ายปะการังจิ๋วสีดำที่มีขนพู่ๆ สีขาวเกาะอยู่รอบๆ มันคือส่วนที่ผมใช้หายใจใต้น้ำ เป็เหงือกที่มีหน้าที่ใช้กรองอากาศ ตรงส่วนลำตัวของผมไม่มีทั้งแขนและขาที่ยื่นออกมาเหมือนพวกกุ้งปลาหมึก เป็ก้อนก้อนหนึ่งที่เคลื่อนที่อย่างเชื่องช้าไปตามผืนทรายด้วยเท้าที่แนบชิดติดลำตัวด้านล่าง ทั้งตัวของผมนั้นอ่อนนุ่มจนคล้ายจะเหลวเป็ก้อนวุ้น สามารถเคลื่อนที่ไปตามซอกต่างๆ ได้ง่ายดายไม่มีปัญหา ถ้ารวมกับหูเล็กๆ บนศีรษะที่ผมรู้ว่ามีอยู่จากการกระทบของคลื่นทะเลที่พัดพาตามกระแสน้ำแล้ว ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมน่าจะถูกจัดอยู่ในกลุ่มทากทะเลที่เรียกกันว่า ‘กระต่ายทะเล’ ซึ่งหูที่ว่าก็ไม่ใช่หูจริงๆ แต่เป็อวัยวะหนึ่งที่มีหน้าที่เป็เซนเซอร์ตรวจจับสสารที่อยู่ในกระแสน้ำ บอกผมว่าอาหารอยู่ที่ไหน
อย่าถามว่าทำไมผมถึงรู้อะไรเยอะแยะ เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้เื่เหล่านี้ จู่ๆ พวกมันก็เข้ามาในหัวสมอง คาดว่าน่าจะเป็ส่วนหนึ่งของการตื่นรู้
โดยรวมๆ แล้วตัวผมหากมองผ่านๆ แล้วก็อาจจะถูกคิดว่าเป็ก้อนเชื้อราปุยขาวที่ก้นทะเล หากไปเดินเล่นบนหินสีเข้มก็จะถูกเห็นเด่นชัดชนิดที่ไม่ต้องกวาดสายตามองหา ช่างเป็ข้อด้อยที่ทำให้ผมเสียวสะท้านไปทั้งตัวด้วยเพราะยังไม่อยากถูกจับกินลงท้องเป็อาหารว่างของศัตรูทางธรรมชาติ
จะว่าไปแล้วสิ่งมีชีวิตอื่นที่สายพันธุ์เดียวกันกับผมพวกเขาอยู่ที่ไหนกัน? ดูจากความน่าจะเป็แล้ว น่ากลัวว่าผมอาจจะเกิดมาในสายพันธุ์ที่ดูจะไม่สนใจการเข้าสังคมอย่างสุดๆ เสียแล้ว? น่าจะเป็พวกที่พอแรกเกิดคลอดออกมาก็กระจายตัวไปตามที่ต่างๆ อยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางท้องทะเลอันกว้างใหญ่ นานๆ ครั้งจะว่ายเวียนมาพบกันโดยบังเอิญ ตัวใครตัวมันอย่างแท้จริง...
แต่ก็ช่างมันเถอะเื่นี้ หากผมเป็สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์ที่ชอบหาพวกอาศัยอยู่รวมกลุ่มกันก็ไร้ประโยชน์ สัญชาตญาณตอนนี้ของผมอย่างไรก็ไม่ยอมให้ละทิ้งเ้าต้นไม้ต้นนี้ ไม่มีความกระหายอยากหรือการผลักดันให้รวมกลุ่มกับเพื่อนๆ สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันเลยแม้แต่น้อย
ก็เช่นนั้นแหละผมก็ใช้ชีวิตเอื่อยๆ เรื่อยๆ ของผมต่อไป เหมือนได้พักผ่อนระยะยาวอย่างไม่มีกำหนด เป็ความสุขที่แสนจะสงบราบเรียบ
วันถัดมากุ้งที่ยึดรังเก๊ของผมเริ่มวางไข่อีกครั้ง… ดูเหมือนว่าการสร้างรังเก๊ของผมจะส่งผลกระทบทำให้สิ่งมีชีวิตรอบๆ ผสมพันธุ์กันง่ายดายขึ้น จำนวนของสิ่งมีชีวิตที่ผมคาดการณ์ว่าจะมีแต่เพิ่มมากขึ้นทำให้ผมเป็กังวล สมดุลของระบบนิเวศที่เปลี่ยนไปอาจจะนำเื่แย่ๆ เข้ามาก็เป็ได้
ไม่แน่สัตว์นักล่าที่ผมยังไม่เห็นอาจจะย้ายถิ่นเข้ามาอยู่อาศัยในบริเวณนี้แทนที่สถานที่อื่นที่มีเหยื่อน้อยกว่า เพราะยิ่งมีจำนวนสิ่งมีชีวิตมากเท่าไหร่ก็คือมีเหยื่อมากเท่านั้น และพอมีเหยื่อมากนักล่าก็จะพากันมุ่งเข้ามา ยิ่งอุดมสมบูรณ์ก็ยิ่งเพิ่มความเสี่ยง
กระนั้นผ่านไปหลายอาทิตย์ก็ยังไม่มีวี่แววของสัตว์นักล่า มีแต่จำนวนสัตว์น้ำที่เพิ่มมากขึ้นเร็วกว่าจำนวนที่ลดลงดั้งเดิม
เื่น่าตื่นใใหม่ระหว่างที่ผมคิดระแวงเื่สัตว์นักล่าที่อาจมาตามจำนวนเหยื่อที่เพิ่มขึ้น คือกิ่งของเ้าต้นไม้ที่ปลุกสติผมขึ้นมามันไม่ได้เหี่ยวเฉาตายแต่อย่างใด กิ่งของมันที่ผมหักเอาไปใช้ยึดสร้างรังเก๊ พวกมันแทงทะลุรังเก๊ของผมจนยืดยาวออกไปโบกสะบัดพัดให้กิ่งก้านของมันไหลตามกระแสน้ำเล่น ซึ่งพอผ่านไปวันสองวันกิ่งที่แทงออกมาไม่นานก็มีใบและดอกงอกออกมาเป็หย่อมเล็กๆ ไปทั่ว
ช่างเป็ต้นไม้ที่มีพลังในการมีชีวิตรอดสูงส่ง! แม้กระทั่งหักออกจากต้นหลักแล้วยังสามารถมีชีวิตแยกออกมาได้
-----------------
เื้ัการถ่ายทำ
-----------------
น้องทากทะเล : กระต่ายทะเลนี่เหมือนกระต่ายบนบกไหมอ่ะ?
คนแต่ง : ก็... เหมือนอยู่นะ?
น้องทากทะเล : โกหก! ผมไม่เห็นจะมีขาสี่ข้างเหมือนพวกกระต่ายบนบกเลย!?
คนแต่ง : ก็... มีขาติดอยู่ที่ตัวแบบแบนๆ ไง
น้องทากทะเล : อุ้งเท้าสีชมพูของสัตว์เล็กคือความน่ารักระดับ OP เลยนะ!!
น้องทากทะเล : ทำไมผมไม่มีบ้างอ่ะ!?!
คนแต่ง : ( =ﾟωﾟ= )
------------
เกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆของนิยายเื่ [ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม] ตอนที่ 1 :
-----------
กระต่ายทะเล หรือ Sea Bunny หรือชื่อทางวิทยาศาสตร์แบบจัดเต็มคือ Jorunna parva เป็สัตว์จำพวกทากทะเลที่เรียกกันว่า Nudibranch เป็สายพันธุ์เดียวกับหอยแต่ไม่มีเปลือกหุ้ม ซึ่งตัวน้องเขาใช่ว่าไม่มีเปลือกแล้วจะจับกินได้ง่ายๆนะ ส่วนที่ว่าทำไม เราจะให้คำตอบในเกร็ดน่ารู้ตอนถัดไป สาเหตุที่น้องถูกเรียกว่า Sea Bunny ก็เป็เพราะน้องมีรูปร่างหน้าตาขนฟูๆมีหูมีหางคล้ายกระต่าย ที่จริงแล้วน้องไม่ได้ขนฟูแต่ที่เห็นเป็ขนนั้นคือแท่งเล็กๆจำนวนมากต่างหาก ส่วนหูก็ไม่ใช่หูจริงๆแต่เป็เซนเซอร์ตรวจจับสารเคมีในน้ำ ซึ่งสามารถตรวจจับได้ไกลมากๆเมื่อเทียบกับขนาดตัวที่เล็กมากๆของน้อง
609
