เจ้าสาวมือใหม่แห่งสกุลลู่

        บอกคนอื่นว่าพวกเรา...ตั้งใจจะมีลูกกันเร็วๆนี้?

        พวงแก้มของซูเจี่ยนอันแดงระเรื่อเธอพยายามเรียกสติตัวเองกลับคืนมาก่อนจะพูดอย่างดุๆ

        “ครูอนุบาลโรงเรียนนายไม่เคยสอนหรือไงว่าโกหกคนอื่นมันไม่ดี!แล้วก็ อีกหน่อยอย่าล้อเล่นเรื่องแบบนี้อีกนะ!”

        ได้ยินบ่อยๆเดี๋ยวจะเข้าใจผิด

        เข้าใจผิดว่าเธอกับเขาก็มีสิทธิ์ครอบครองความสุขที่ไม่กล้าแม้แต่จะคิด

        หลังหานรั่วซีกลับไปแล้วพวกนักข่าวจึงหันมาจับจ้องลู่เป๋าเหยียนและซูเจี่ยนอันไม่วางตาเสิ่นเยว่ชวนกับมู่ซือเจวี๋ยและพรรคพวกที่อายุไล่เลี่ยกันเดินเข้ามาหาเห็นได้ชัดว่าพวกเขาสนิทกับลู่เป๋าเหยียน

        เสิ่นเยว่ชวนช่วยแนะนำคนกลุ่มนั้นให้ซูเจี่ยนอันรู้จักทุกคนยิ้มตอบรับและพากันเรียกเธอว่าอาซ้อกันใหญ่ ซูเจี่ยนอันรู้สึกไม่ชินก็จริงแต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไร

        เพราะว่าเธอคือภรรยาของลู่เป๋าเหยียนผู้ชายพวกนี้เลยเรียกเธอว่า อาซ้อ

        เธอจึงยิ้มรับอย่างไม่ปฏิเสธ

        “เดิมทีพวกเราพนันกันว่าลู่เป๋าเหยียนคงเป็นคงสุดท้ายในกลุ่มที่จะแต่งงานไม่นึกเลยว่าเขาจะแต่งงานเป็นคนแรกซะงั้น” เริ่มมีคนเผาลู่เป๋าเหยียน“รักกันเงียบๆ ไม่ทันไรก็ได้แต่งงานซะแล้ว”

        ทุกคนใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการมอมเหล้าลู่เป๋าเหยียนซึ่งเขาเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แถมยังช่วยดื่มแทนซูเจี่ยนอันตลอด

        ก่อนหน้านี้ลู่เป๋าเหยียนก็ดื่มเหล้าไปเยอะพอสมควรตอนนี้ต้องมาดื่มอีกหลายแก้วจนซูเจี่ยนอันเริ่มเป็นห่วง แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้เธอจึงดึงชายเสื้อเขาเล็กน้อย

        “ไม่เป็นไร”ลู่เป๋าเหยียนมองเธอยิ้มๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา “ฉันไม่เมาง่ายขนาดนั้น”

        ซูเจี่ยนอันอาจไม่รู้แต่บรรดาเพื่อนของเขารู้ดีว่าลู่เป๋าเหยียนยอมที่จะดื่มเอง ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นพวกเขามากกว่าที่จะถูกลู่เป๋าเหยียนมอมเหล้า

        แม้จะไม่รู้ว่าทำไมลู่เป๋าเหยียนถึงยอมดื่มง่ายๆแบบนี้ แต่นี่ถือเป็นโอกาสงามที่หาได้ยาก ดังนั้นพวกเพื่อนๆ ของลู่เป๋าเหยียนจึงยิ่งคึกคักจนคนอื่นในงานก็เริ่มเข้ามาร่วมวงขอชนแก้วกับลู่เป๋าเหยียนกันใหญ่

        ซูเจี่ยนอันเห็นดังนั้นก็เริ่มรู้สึกว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ดี เธอจึงฉวยโอกาสลากลู่เป๋าเหยียนออกมา

        “พวกเรากลับกันเถอะ”

        ลู่เป๋าเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะดูนาฬิกาเขานิ่งไปสักพักก่อนตอบ

        “ยังเร็วไป”

        ปฏิกิริยาของเขาดูตอบสนองช้าลงนั่นหมายความว่าฤทธิ์ของแอลกอฮอล์เริ่มทำงานแล้วซูเจี่ยนอันกลัวว่าหากลู่เป๋าเหยียนดื่มมากกว่านี้จะเกิดเรื่องเธอจึงบังคับให้เขานั่งลง

        “นั่งอยู่ตรงนี้เฉยๆ นะฉันจะไปหาเสิ่นเยว่ชวน”

        ลู่เป๋าเหยียนนวดขมับเล็กน้อยก่อนจะดึงมือซูเจี่ยนอันไว้

        “เธอจะไปนานไหม”

        เขาเริ่มพูดไม่ค่อยรู้เรื่องแถมยังจับมือเธอไว้แน่น ซูเจี่ยนอันปลอบใจเขาราวกับปลอบเด็กน้อย

        “ห้านาที”

        “ได้”ลู่เป๋าเหยียนมองนาฬิกาพลางจับเวลา “ถ้าห้านาทีแล้วเธอยังไม่กลับมาฉันจะไปหาเธอเอง”

        ซูเจี่ยนอันรีบวิ่งออกไปทันทีเสิ่นเยว่ชวนกับมู่ซือเจวี๋ยเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ แถมหน้าตาก็โดดเด่นกว่าคนอื่นเธอกวาดตามองแวบเดียวก็เห็นพวกเขา เธอจึงรีบเดินตรงไปหาก่อนจะได้ยินเสียงพวกเขาคุยกันว่าอย่างไรวันนี้ก็ต้องมอมเหล้าลู่เป๋าเหยียนจนเมาให้ได้

        นี่มัน...เพื่อนทรยศชัดๆ

        เสิ่นเยว่ชวนสังเกตเห็นซูเจี่ยนอันก่อนจะถามอย่างสงสัย

        “บอสลู่ของคุณล่ะ”

        “เขาเมาแล้ว”ซูเจี่ยนอันตอบ “คุณช่วยเรียกอาเฉียนให้ขับรถมาที่หน้าโรงแรมหน่อยสิฉันกับเขาคงต้องกลับก่อน ฝากดูแลทางนี้ด้วยนะ”

        พูดจบซูเจี่ยนอันก็เดินจากไปมู่ซือเจวี๋ยเห็นแล้วอดยิ้มไม่ได้

        “ไม่เลวนี่ก่อนไปยังฝากฝังเรื่องงานกับนายอีก”

        “งานปีนี้เธอมีส่วนร่วมในการวางแผนงานด้วย”เสิ่นเยว่ชวนเอ่ย “เห็นตัวเล็กๆ ผอมๆ แบบนี้ เอาเข้าจริงๆ เอาเรื่องอยู่นะ”

        ตอนที่ซูเจี่ยนอันเดินกลับไปในขณะที่ลู่เป๋าเหยียนยังนั่งจ้องนาฬิกาข้อมืออยู่เหมือนเดิมเมื่อเขาเห็นเธอก็แย้มยิ้มออกมา

        “สี่นาทีสิบเจ็ดวิ”

        เขาคงเมาแล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเรื่องติงต๊องแบบนี้

        ซูเจี่ยนอันเข้าไปประคองเขา

        “ที่เหลือฉันฝากให้เสิ่นเยว่ชวนช่วยดูแลแทนแล้วพวกเรากลับบ้านกันเถอะนะ”

        ลู่เป๋าเหยียนหรี่ตามองเธอนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ

        “...ได้สิ”

        เขาลุกขึ้นก่อนจะเข้ามาโอบเอวเธออย่างทุกทีและเดินออกจากห้องจัดเลี้ยงไป

        อาเฉียนลงมาช่วยเปิดประตูรถให้ลู่เป๋าเหยียนยังคงมีสติอยู่บ้างเขาบอกให้ซูเจี่ยนอันขึ้นรถก่อนอย่างเป็นสุภาพบุรุษ

        เมื่อซูเจี่ยนอันเขยิบตัวนั่งดีแล้วก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่หัวไหล่ขวาเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของไวน์แดงและลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเมื่อหันกลับไปมองก็พบว่า ลู่เป๋าเหยียนกำลังเอนตัวซบลงบนไหล่เธอดวงตาของเขาปิดสนิท ดูท่าจะหลับไปแล้ว

        เขาคงเหนื่อยมากสินะเหมือนเมื่อสองครั้งก่อนที่เขาซบไหล่เธอเพราะเหนื่อยจนถึงขีดจำกัด

        “กลับบ้านกันเถอะค่ะอาเฉียน”ซูเจี่ยนอันพูดเสียงเบา

        ในรถที่เงียบสนิทเธออดหันไปมองลู่เป๋าเหยียนไม่ได้

        ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนใบหน้าของเขาก็หล่อเหลาคมคายจนคนมองอดใจเต้นไม่ได้ซูเจี่ยนอันนึกไปถึงวันที่เธอเจอลู่เป๋าเหยียนครั้งแรก

        วันนั้นแม่ปลุกเธอตั้งแต่เช้า

        “เจี่ยนอันวันนี้แม่จะพาหนูไปเจอคุณน้ากับพี่ชายอีกคนหนึ่งที่บ้านเก่าของคุณยาย”

        ซุเจี่ยนอันนั่งสะลึมสะลือไปตลอดทางจนถึงบ้านเก่าเธอยกมือขยี้ตาก่อนจะเห็นภาพของคุณน้ารูปร่างผอมท่านหนึ่งกับเด็กชายวัยรุ่นรูปร่างสูงโปร่งวินาทีนั้นเธอก็ตื่นขึ้นเต็มตา

        ก่อนที่จะได้พบลู่เป๋าเหยียนเธอคิดมาโดยตลอดว่าผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลกคือพี่ชายของเธอคงไม่มีใครหล่อกว่าเขาอีกแล้ว

        แต่แล้วจู่ๆ ลู่เป๋าเหยียนก็ทำให้ความคิดของเธอเปลี่ยนไปเขากับพี่ชายมีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกันทั้งคู่แม้จะยังเป็นแค่วัยรุ่นแต่ก็มีรูปร่างที่สูงใหญ่นัยน์ตาของเขาเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึก ริมฝีปากบางที่ไม่ค่อยเอ่ยคำพูดมากนักรูปหน้าที่ดูเย็นชาทว่าหล่อเหลาจนบางครั้งเธอก็แอบรู้สึกว่าเขาหล่อกว่าพี่ชายเธอเสียอีก!

        เธอรีบปล่อยมือจากแม่และวิ่งตรงเข้าไปหาลู่เป๋าเหยียนก่อนจะเงยหน้ามองเขาพลางเอ่ย

        “พี่คะพี่หล่อเหมือนพี่ชายหนูเลย”

        เธออุตส่าห์ชมทั้งทีอย่างน้อยเขาก็ควรพูดขอบคุณใช่ไหม? แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับมองเธอด้วยสายตาเย็นชาราวกับไม่ชอบใจที่อยู่ๆ ใครก็ไม่รู้มาทักเขาแบบนี้

        เธอในวัยสิบขวบนั้นถูกเลี้ยงมาราวกับเจ้าหญิงไม่ว่าใครก็พากันโอ๋อย่างรักใคร่ พวกเด็กผู้ชายต่างพยายามเข้าใกล้เธอ เอาใจเธอซูอี้เฉิงเองยิ่งตามใจเธอเข้าไปใหญ่ แต่แล้วทำไมเมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เป๋าเหยียนเขากลับเมินเธอเสียอย่างนั้น

        แต่เพราะแม่บอกเธอว่าที่บ้านของเขาเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นทำให้เขาอารมณ์ไม่ค่อยดีแม่บอกให้เธอช่วยเล่นเป็นเพื่อนเขาทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น เธอจึงยอมให้อภัยเขาไม่คิดเล็กคิดน้อยอีกต่อไป

        ขนาดเธอเองยังอดชื่นชมในความใจดีของตัวเองไม่ได้แต่ลู่เป๋าเหยียนกลับไม่สนใจไยดีเธอแม้แต่น้อย

        ตอนนั้นสภาพจิตใจของเขาคงแย่มากแน่ๆ

        พอเธอยิ้มร่าทักทายเขาไปแบบนั้นเขาคงรู้สึกรำคาญใจ

        นี่เป็นเหตุผลที่เมื่อโตขึ้นไม่ว่าถังอวี้หลันจะชวนเธอไปที่บ้านกี่ครั้งเธอก็ไม่กล้าตอบรับเพื่อไปเจอหน้าลู่เป๋าเหยียนเธอกลัวที่จะต้องเห็นสีหน้าเย็นชาไม่สนใจไยดีของเขาอีกครั้ง

        สี่สิบนาทีให้หลังพวกเธอก็กลับมาถึงบ้าน ซูเจี่ยนอันหยุดความคิดเรื่องเก่าๆ ไว้แค่นั้นก่อนจะเขย่าตัวลู่เป๋าเหยียนเบาๆ

        “ตื่นเถอะ ถึงบ้านแล้ว”

        ผ่านไปสักพักลู่เป๋าเหยียนถึงค่อยๆลืมตาขึ้นมา ซูเจี่ยนอันกลัวว่าเขาจะหลับไปอีกครั้งจึงรีบเอ่ย

        “พวกเราถึงบ้านแล้วลงจากรถกันเถอะนะ”

        พูดจบเธอก็ลงไปก่อนอาเฉียนถามเธอว่า

        “คุณผู้หญิงจะให้ผมเรียกลุงสวีมาช่วยไหมครับ”

        ซูเจี่ยนอันไม่ทันได้ตอบลู่เป๋าเหยียนก็ลงจากรถและโถมร่างเข้ามาก่อนจะพูดเสียงเบาที่ข้างหูเธอ

        “อย่าเรียกคนอื่นฉันต้องการแค่เธอ”

        น้ำเสียงของเขาปนความขบขันซูเจี่ยนอันรู้ว่าเขาจงใจแกล้งเธอ ลู่เป๋าเหยียนคงเมาแล้วจริงๆว่าแล้วเธอก็เข้าไปประคองเขา

        “โอเคงั้นนายรีบเข้าไปในบ้านกับฉัน”

        ลู่เป๋าเหยียดยิ้มอย่างพอใจซูเจี่ยนอันเห็นแล้วอดบ่นในใจไม่ได้ว่า ทำไมตานี่เมาแล้วถึงทำตัวอย่างกับเด็กน้อยแบบนี้เนี่ย

        เธอประคองเขาให้เข้าไปในบ้านลุงสวีกับป้าหลิวเห็นดังนั้นก็ทำท่าจะเข้ามาช่วยแต่ลู่เป๋าเหยียนกลับรัดเอวเธอไว้แน่น เธอจึงรีบเอ่ย

        “ลุงสวีไปพักผ่อนเถอะค่ะเขาดื่มมาเยอะมากก็จริง แต่ไม่เมาขนาดนั้น หนูจัดการไหวค่ะ”

        ไม่รอให้ลุงสวีได้พูดอะไรลู่เป๋าเหยียนก็ลากเธอขึ้นไปข้างบนซะแล้ว

        ตอนที่เดินผ่านห้องนอนเธอเขาไม่แม้แต่จะหยุดฝีเท้าสักนิด เขาลากเธอเดินตรงไปที่ห้องนอนของเขาก่อนจะเปิดประตูด้วยท่าทางที่ไม่เหมือนคนเมาสักนิด

        ปัง! เสียงปิดประตุดังขึ้นซูเจี่ยนอันกำลังจะไล่ให้เขาไปอาบน้ำ แต่เขากลับดันตัวเธอให้ชิดประตูห้องก่อนจะจ้องตาเธออย่างลึกซึ้ง

        “ละ ลู่เป๋าเหยียน?” ซูเจี่ยนอันชักไม่มั่นใจนี่เขาคิดจะทำอะไร?

        จู่ๆ ลู่เป๋าเหยียนก็ก้มหน้าลงมาจูบเธอ

        ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาลิ้นที่ยังคงมีรสชาติของไวน์แดงหลงเหลืออยู่ เขาเชยคางเธอให้รับสัมผัสอย่างช้าๆ และดูดดื่มซูเจี่ยนอันชักจะสงสัยว่าเขาสร่างเมาแล้วหรือเปล่า

        ซูเจี่ยนอันเริ่มดิ้นขัดขืนแต่ลู่เป๋าเหยียนกดไหล่เธอไว้ ก่อนจะจูบใบหูของเธอและพูดกล่อม

        “อยู่นิ่งๆ นะเจี่ยนอันอย่าไปไหน”

        เขายังเรียกชื่อเธอได้นั่นหมายความว่ายังพอมีสติอยู่บ้าง ซูเจี่ยนอันผลักเขาให้ออกห่างเล็กน้อย

        “ไปอาบน้ำ”

        “ไม่เอา”ลู่เป๋าเหยียนเถียงเธออย่างกับเด็กๆ ก่อนจะรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดอย่างเอาแต่ใจเขาจูบเธออีกครั้ง พลางเอ่ยเรียกชื่อเธอไม่หยุด

        ซูเจี่ยนอันอยากจะร้องไห้ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเขาไม่ได้เมามากก็จริงแต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่มีก็มากพอที่จะทำให้เขาทำอะไรอย่างขาดสติความสามารถในการควบคุมตัวเองของเขาหายไปกว่าครึ่งเขาถึงได้ทำตัวเอาแต่ใจอย่างกับเด็กน้อยแบบนี้

        เธอรู้แล้วว่าจะปลอบเขาอย่างไรดีว่าแล้วเธอก็โอบแขนรอบคอเขาก่อนจะจูบเขาตอบกลับไปเพื่อซึมซับแอลกอฮอล์จากริมฝีปากของเขาเข้ามาแทนจนเธอเริ่มรู้สึกว่าตัวเองก็จะเมาแล้วเหมือนกัน

        ลู่เป๋าเหยียนเผลอมือปล่อยเล็กน้อยตามคาดเธอจึงรีบใช้โอกาสนี้พูดขึ้นว่า

        “นายไปอาบน้ำก่อนดีไหมฉันไม่หนีไปไหนหรอก”

        เขานิ่งคิดอยู่สักพักก่อนจะปล่อยมือจากเธออย่างไม่ค่อยเต็มใจก่อนจะมองสำรวจสีหน้าเธออยู่อย่างนั้น คงเพราะไม่เห็นว่าเธอกำลังโกหกในที่สุดเขาจึงตอบ

        “ก็ได้”พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป

        ตอนที่เธอหยิบชุดนอนของเขาออกมาวางไว้เสียงน้ำไหลก็ดังขึ้นพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูเมานิดๆ ของลู่เป๋าเหยียน

        “เจี่ยนอัน?”

        “ฉันอยู่ข้างนอก”เธอรีบตอบทันที เพราะกลัวเขาจะออกมา

        “ดีมากรอฉันก่อนนะเด็กดี เดี๋ยวฉันจะรีบออกไปหา” ลู่เป๋าเหยียนเอ่ย

        “อย่าหนีไปไหนนะฉันรู้นะ”

        ซูเจี่ยนอันอดขำไม่ได้นี่ตกลงเขาเมาจริงหรือว่ามีสติดีครบร้อยกันเนี่ย?

        ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเสียงน้ำก็หยุดลงเขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง เธอจึงรีบตอบ

        “ชุดนอนอยู่ตรงนี้”

        เสียงเปิดประตูดังขึ้นซูเจี่ยนอันสะดุ้งโหยง ดีที่เขาแค่โผล่หัวออกมาก่อนจะมองเธอยิ้มๆ

        “เธอถือชุดนอนของฉันไว้ทำไม? จะช่วยใส่ให้ฉันเหรอ?”

        “โรคจิต”ซูเจี่ยนอันยัดชุดนอนใส่มือเขา ก่อนจะปิดประตูดังปัง

        ลู่เป๋าเหยียนสวมชุดนอนอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินมึนๆ มาหาเธอทั้งๆ ที่ผมยังเปียกอยู่

        “ผมนายยังเปียกอยู่เลย”

        เขายื่นผ้าเช็ดตัวให้เธอราวกับเสกมันออกมา

        “เช็ดให้หน่อย”

        ตานี่กลายเป็นเด็กน้อยแสนเอาแต่ใจไปแล้วจริงๆด้วย แต่ซูเจี่ยนอันกล้าปฏิเสธเสียที่ไหนเธอรับผ้าเช็ดตัวผืนนั้นก่อนจะกดตัวให้เขานั่งลง

        “ลู่เป๋าเหยียนตกลงนายเมาหรือไม่เมาเนี่ย”

        “แล้วมันต่างกันยังไง”ลู่เป๋าเหยียนถามย้อน

        ซูเจี่ยนอันนิ่งคิดที่จริงมันก็ไม่ต่างกันเท่าไร ถ้าเขาเมาแล้ว เธอก็ต้องดูแลเขา แต่ถ้าเขาไม่ได้เมานี่ก็คือคำสั่งของเขาที่ต่อให้เธอต้องการปฏิเสธเขาก็จะคิดทุกวิถีทางทำให้เธอยอมทำตามจนได้

        สรุปคือ เขาจะเมาหรือไม่เมาเธอก็ต้องปรนนิบัติเขาอยู่ดี

        เธอถอนหายใจก่อนจะช่วยเป่าผมเขาให้แห้งขณะนั้นเองซูเจี่ยนอันก็คิดเรื่องดีๆ ออก

        ปกติเขามักจะทำผมอยู่ทรงเดียวถ้าวันนี้เธอลองจัดทรงใหม่ เสยผมเขาไปข้างหลังให้หมดเขาจะดูน่าเกลียดขึ้นสักนิดไหมนะ?