สายลมในฤดูนั้น

วันนั้น ฝนตกไม่แรง แต่ไม่หยุด
ฝนที่โปรยแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหมือนกับความรู้สึกบางอย่างในใจลิน ที่เธอเองก็ยังอธิบายไม่ได้ว่าคืออะไร

เธอนั่งอยู่ในร้านกาแฟ พายุกำลังเช็ดเคาน์เตอร์อย่างเงียบ ๆ มีเพลงแจ๊สเบา ๆ ลอยคลออยู่เ๢ื้๪๫๮๧ั๫ ความเงียบระหว่างทั้งสองคนไม่เคยอึดอัด มันคือ “ช่องว่างที่ใจได้หายใจ”

แต่ประตูร้านกลับถูกเปิดด้วยเสียงกระดิ่งที่ดังผิดปกติ

ชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสะอาดสะอ้าน และกลิ่นน้ำหอมที่ลินจำได้ดีเกินไป ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ

“ภาคิน”

โลกของลินเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

เขามองเห็นเธอทันที และรอยยิ้มเดิมที่เธอเคยรัก ก็ผุดขึ้นบนใบหน้าเขาอย่างง่ายดาย
แต่ครั้งนี้...เธอไม่ได้รู้สึกเหมือนเดิม

“ลิน...เราเจอกันสักที”

เสียงของเขายังนุ่มเหมือนเดิม แต่ลินรู้สึกเหมือนกำลังถูกลมพัดย้อนกลับไปยังความเจ็บที่เพิ่งซ่อมแซมได้เพียงครึ่ง

พายุมองชายคนนั้นเงียบ ๆ สายตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ยังไม่มีคำพูด

ลินสูดหายใจ แล้วถามกลับ

“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”

“เฟซบุ๊กป้าเดือน...ฉันเห็นรูปเก่า ๆ แล้วก็เดาไม่ยากว่าลินจะกลับมาที่นี่”

เธอยังไม่พูดอะไร เพราะไม่รู้จะพูดทำไม

“ขอเวลาสักนิดได้ไหม เราคุยกันหน่อย...ไม่ใช่ในร้านนี้” ภาคินพูดพลางมองไปรอบ ๆ ราวกับร้านกาแฟนี้เล็กเกินกว่าความสำคัญของเขา

ลินหันไปสบตาพายุ เขาพยักหน้าเบา ๆ เหมือนจะบอกว่า “ถ้าอยากไป ก็ตามใจ”

เธอลุกออกจากโต๊ะ เดินตามภาคินไปนั่งที่ศาลาเล็ก ๆ ข้างร้าน

เสียงฝนยังไม่หยุด และตอนนี้เสียงหัวใจเธอก็กลับมาดังอีกครั้ง

“ฉันรู้ว่า...ฉันทำผิดที่ปล่อยมือเธอไปในตอนนั้น” ภาคินพูดตรง

“ไม่ใช่แค่ปล่อยมือ...แต่คุณทำเหมือนฉันไม่เคยอยู่ในชีวิตคุณเลยด้วยซ้ำ” ลินพูดเสียงนิ่ง แต่ในใจสั่น

“ตอนนั้นฉันกลัวลิน กลัวชีวิตที่ไม่แน่นอน กลัวว่าความรักอย่างเดียวมันจะพาเราไปไม่ถึงไหน”
“แต่ตอนนี้ฉันถึงเข้าใจ ว่าความมั่นคงที่ไม่มีเธออยู่ด้วย มันไม่มีความหมายเลย”

คำพูดนั้นทำให้ลินใจอ่อน...แต่เพียงครู่เดียว

เธอหันไปมองทะเลเบื้องหน้า มองคลื่นเล็ก ๆ ที่ซัดชายฝั่งอย่างเงียบ ๆ

“คุณไม่ได้คิดถึงฉัน...คุณแค่คิดถึง ‘ตัวเองที่เคยสบาย’ ตอนอยู่กับฉัน”

เธอลุกขึ้น
“ฉันไม่ได้อยู่ตรงเดิมแล้ว ภาคิน”
“ขอบคุณที่มานะ แต่ไม่ต้องกลับมาอีก”

เธอกลับเข้าไปในร้าน เธอไม่รู้ว่าพายุฟังหรือไม่ แต่เขาวางแก้วชาร้อนลงตรงหน้าเธออย่างเงียบ ๆ เหมือนรู้ว่าเธอจะ๻้๪๫๷า๹มันพอดี

ลินนั่งลง แล้วพูดแ๶่๥เบา

“บางคนหายไปนาน...แต่กลับมาเร็วเกินไป”
“บางคนอยู่เงียบ ๆ ...แต่กลับชัดขึ้นทุกวัน”

พายุไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่ยิ้มมุมปาก แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ

“คุณไม่ได้ร้องไห้นะ...แต่ผมคิดว่าใจคุณอาจจะเปียกอยู่หน่อย ๆ”

ลินรับผ้านั้นไว้ แล้วพยักหน้าเบา ๆ

เธอรู้ว่า
แม้โลกจะโยนเธอกลับไปยังอดีต
แต่เธอก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

และชายที่ยื่นชาอุ่น ๆ ให้เธอในวันที่ใจเปียก...อาจจะคือ "อนาคต" ที่เธอไม่กล้าฝันถึงมาก่อน..