บทที่ 21 โจวจวินฉิงสัมผ้สใบหูของเจียงอี้
ในห้องของจ้าวเอ้อร์โก่วเปิดไฟอยู่ เจียงอี้มองผ่านหน้าต่างเห็นตำแหน่งของเขาอย่างชัดเจน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย เธอะโข้ามหน้าต่างเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จ้าวเอ้อร์โก่วจะทันรู้ตัว เธอรีบปิดไฟแล้วชกจ้าวเอ้อร์โก่วจนล้มลงไปกองกับพื้น
“ใคร?” จ้าวเอ้อร์โก่วะโด้วยความหวาดกลัว เขานึกถึงความรู้สึกที่ถูกใครบางคนคลุมหัวแล้วทุบจนสลบในตรอกวันนั้น จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าโดนใครเล่นงาน
“หุบปาก!” เจียงอี้ชกเขาอย่างแรง พร้อมกับข่มขู่เสียงต่ำ “ได้ยินมาว่าแขนแกโดนใครหักไปข้างหนึ่งแล้วใช่ไหม? ถ้ายังไม่หุบปาก ฉันจะหักแขนอีกข้างให้ดู!”
“อย่า ๆ อย่าทำฉันเลย มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน” จ้าวเอ้อร์โก่วยกมือขึ้นกุมศีรษะไว้พลางวิงวอน “แค่ไม่ทำร้ายฉัน ให้ฉันทำอะไรก็ได้!”
“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ฉันมาแค่จะถามแก ว่าตอนนั้นที่แกไปโผล่ที่ตรอกแล้วโดนซ้อมน่ะ โจวหนิงเหยียนเป็คนเรียกแกไปใช่ไหม?” เจียงอี้พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เด็กสาวเตะเข้าที่แขนขวาที่หักของจ้าวเอ้อร์โก่ว จนเขาร้องออกมาด้วยความเ็ป ก่อนจะหัวเราะเยาะเย้ย “เพราะเขานั่นแหละถึงทำให้แกเป็แบบนี้ แล้วเขายังไม่คิดจะพาแกไปหาหมอรักษาแขนเลยเหรอ?”
จ้าวเอ้อร์โก่วใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้ทันที ว่านี่ต้องเป็ศัตรูของโจวหนิงเหยียนแน่ ๆ
จริง ๆ แล้วเขาโกรธโจวหนิงเหยียนมาก แต่เขาก็ทำได้แค่กล้ำกลืนความเ็ปเอาไว้ เพราะไม่กล้าไปมีเื่กับตระกูลโจว
“แกกลัวอะไร? ตระกูลโจวอาจจะมีเส้นสายอยู่บ้าง แต่คนอย่างแกไม่เห็นต้องกลัวอะไรอยู่แล้วนี่” เจียงอี้เปลี่ยนน้ำเสียง ในความมืดเสียงของเธอไม่น่าฟังนัก แต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด
"โจวหนิงเหยียนน่ะ พ่อเขาเป็ถึงหัวหน้าโรงงาน ส่วนแม่เขาก็ทำงานสตรี ทั้งคู่ต่างก็้าชื่อเสียงที่ดีงาม แต่ลูกชายของพวกเขากลับแอบจ้างคนไปทำร้ายผู้หญิง แล้วยังปล่อยให้เื่นี้เงียบไปอีก แกว่าถ้าเื่นี้แดงขึ้นมา คนจะกลัวใครมากกว่ากัน ระหว่างแกกับตระกูลโจว"
"แขนแกเนี่ย ไม่ได้รักษาให้ดี ๆ ใช่ไหมล่ะ ได้ยินมาว่าวันนั้นพอไปถึงโรงพยาบาลก็ถูกไล่กลับมาเลย เป็เพราะตระกูลโจวไม่จ่ายค่ารักษาให้ใช่ไหมล่ะ แกจะยอมง่าย ๆ แบบนี้เหรอ แขนแกปล่อยไว้นานกว่านี้..."
เจียงอี้จงใจพูดทิ้งท้ายไว้แบบนั้น เพื่อให้จ้าวเอ้อร์โกวเกิดความหวาดกลัวยิ่งขึ้น
จ้าวเอ้อร์โกวก็กลัวขึ้นมาจริง ๆ เขาเอามืออีกข้างประคองแขนขวาที่เจ็บแปลบเอาไว้ สีหน้าไม่สู้ดี
ถึงแม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนที่เข้ามาหาเขาคนนี้ไม่ได้หวังดี ้าให้เขาเป็หุ่นเชิดไปจัดการกับตระกูลโจว แต่พอได้ยินอย่างนั้น จ้าวเอ้อร์โก่วก็อดหวั่นไหวไม่ได้
ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกไม่ยอม เธอพูดถูก ทำไมโจวหนิงเหยียนที่เป็ต้นเหตุกลับนอนสบายอยู่ในโรงพยาบาล มีคนคอยดูแล ส่วนเขากลับต้องมานอนเจ็บอยู่ที่บ้านแบบนี้ แขนเขาถ้าไม่รีบรักษา เกิดพิการขึ้นมาจะทำยังไง?
"หึ! โจวหนิงเหยียนอาศัยว่าบ้านรวย ไม่เห็นหัวฉันเลย ตอนนั้นฉันก็แค่ช่วยทำงานให้เขาแท้ ๆ พอทำงานเสร็จเขาก็เขี่ยฉันทิ้ง จนถึงตอนนี้ฉันก็ทำงานหนักไม่ได้เพราะแขนที่เจ็บเพราะเขา ชีวิตฉันมันตกต่ำแบบนี้ ฉันก็ไม่ปล่อยให้โจวหนิงเหยียนอยู่อย่างสุขสบายหรอก!" เจียงอี้กุเื่ขึ้นมา ทำเหมือนตัวเองเป็แค่เด็กเกเรที่ตกเป็เหยื่อโดนโจวหนิงเหยียนหลอกใช้
จ้าวเอ้อร์โก่วอินไปกับเื่ที่แต่งขึ้นทันที
"ใช่ มันก็ไม่เคยเห็นหัวฉันเหมือนกัน ฉันต้องมาเจ็บตัวก็เพราะมัน ฉันจะไม่ปล่อยมันไปง่าย ๆ แน่!" จ้าวเอ้อร์โก่วคิดแผนการอย่างร้ายกาจ ในใจคิดแผนจะไปเอาเงินจากตระกูลโจว
ถ้าเขาได้เงินก้อนโตมาได้ เขาก็แค่ขายบ้านแล้วหนีไปจากที่นี่ ไปใช้ชีวิตสุขสบาย ใครจะไปกลัวการแก้แค้นของตระกูลโจวกันล่ะ!
แน่นอนว่าอันธพาลตัวน้อยแบบเขาไม่มีทางฟังเหตุผลหรอก ยิ่งโจวหนิงเหยียนเป็คนลงมือก่อนแบบนี้ จ้าวเอ้อร์โก่วเลยตัดสินใจได้ทันที
“งั้นรอข่าวดีได้เลย”
เจียงอี้เอื้อมมือไปตีแขนจ้าวเอ้อร์โก่วอย่างแรงจนเขาสะดุ้ง เธอถึงได้พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “แขนอีกข้างของแกจะรอดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่าแกจะทำยังไงแล้วนะ”
พูดจบเจียงอี้ก็ไม่รอช้า เธอลุกขึ้นแล้วะโออกไปทางหน้าต่าง
ทันทีที่ะโลงมาจากกำแพง ก็บังเอิญเจอกับเพื่อนบ้านของจ้าวเอ้อร์โก่วที่กำลังกลับมาพอดี เขายังยืนเคาะประตูรอให้คนในบ้านมาเปิดอยู่
เจียงอี้ถึงกับมึนงง เมื่อตั้งสติได้ก็รีบวิ่งไปหลบที่มุมห้อง แต่ยังไม่ทันถึงก็เห็นเงาดำ ๆ อยู่ตรงนั้น ทำเอาเธอกลัวแทบร้อง
โจวจวินฉิงไม่ทันคิด เขาคว้าตัวเจียงอี้เข้ามากอดเอาไว้ พร้อมกับเอามือปิดปากเธอ
“อื้อ...” เจียงอี้ลำบากใจอยู่พักหนึ่ง แต่เธอก็จดจำกลิ่นของโจวจวินฉิงได้ กลิ่นของเขาพิเศษมากและเ็า เธอจึงเงียบลงทันที
เมื่อรู้ว่าเป็โจวจวินฉิง เจียงอี้ก็เบาใจแต่เธอก็ไม่กล้าขยับ ถ้าคนที่อยู่หน้าประตูเป็คนเลว ๆ แบบจ้าวเอ้อร์โก่ว เธอคงไม่หลบหรอก หยิบอิฐขึ้นมาตบหัวให้สลบไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?
แต่เพื่อนบ้านของจ้าวเอ้อร์โก่วเป็คนธรรมดา ถ้าเขาเห็นเธอกับโจวจวินฉิงอยู่ตรงนี้ตอนกลางดึกแบบนี้ คงจะใแย่
เจียงอี้เห็นคนคนนั้นอยู่ไม่ไกล รอจังหวะที่เขาเปิดประตู เธอแอบชำเลืองมองด้วยความกังวล กลัวว่าจะถูกจับได้จึงรีบขยับถอยหลัง
"อื้อ" โจวจวินฉิงครางเสียงเบา
"อย่าส่งเสียง" เจียงอี้ใกลัวว่าโจวจวินฉิงจะทำให้เพื่อนบ้านสงสัย จึงรีบหันหลังไปปิดปากเขาพลางกระซิบว่า "รอให้เขาไปก่อน ค่อยคุยกัน"
โจวจวินฉิงได้แต่ครางในลำคอ เขาอยากจะพูดเหลือเกินว่า ไม่ใช่เขาอยากส่งเสียง แต่เป็เพราะเจียงอี้ขยับตัวต่างหากถึงทำให้เขาเผลอส่งเสียงออกมาได้
เดิมทีมุมนี้ก็แคบอยู่แล้ว เจียงอี้ยังกลัวว่าคนอื่นจะเห็นจึงพยายามเบียดตัวเองไปด้านหลัง ตอนนี้แทบจะแนบชิดกับเขาไปทั้งตัว
ถึงเขาจะเป็ผู้ชาย แม้จะพยายามคิดในแง่ดี แต่สาวน้อยแสนสวยนุ่มนิ่มแนบชิดอยู่แบบนี้ โจวจวินฉิงก็รู้สึกทรมานเหลือเกิน
อยากจะผลักออกไปก็ไม่ได้ อยากจะเอามือมาคั่นกลาง แต่ก็กลัวว่าจะไปถูกตรงที่ไม่ควรถูก แม้ในสายตาเขาเจียงอี้จะยังเด็ก เเต่เธอก็อายุ 18 ปีแล้ว
ในที่สุดภรรยาของเพื่อนบ้านก็ออกมาเปิดประตู เสียงแหลมสูงของเธอดังก้องในยามค่ำคืน "ที่รัก มองอะไรอยู่น่ะ?"
"เหมือนเห็นเงาคนแวบ ๆ" สามีเธอยังคงมองมาทางนี้
ภรรยาเขาได้ยินเช่นนั้น รีบคว้าแขนสามีทันที "มีคนเหรอ หรือจะเป็ขโมย ใต้ชายคาบ้านเรายังมีเนื้อหมูแขวนอยู่ตั้งครึ่งกิโลแน่ะ!"
เจียงอี้ก็ชะงักตามไปด้วย เธอขยับตัวเข้าไปด้านในโดยอัตโนมัติ พร้อมกับคิดในใจว่า ถ้าสามีภรรยาคู่นั้นเดินมาดูจะทำอย่างไรดี?
โจวจวินฉิง "..."
ใบหน้าและลำคอของเขาแดงก่ำไปหมด โจวจวินฉิงพยายามที่จะแนบตัวติดกับกำแพงมากขึ้นเพื่อทิ้งระยะห่างจากเด็กสาว แต่พอเขาขยับ เจียงอี้ก็นึกไปว่าข้างในยังมีมิติลับซ่อนอยู่ เพื่อความปลอดภัยเธอจึงรีบขยับตามเข้าไป
โจวจวินฉิงรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก เขาอดทนต่อไปไม่ไหว จึงกัดฟันโน้มตัวไปใกล้ ๆ หูของเจียงอี้แล้วพูดเสียงเบาว่า "คุณอย่าขยับ"
ในเวลาเดียวกัน ชายข้างบ้านก็พูดขึ้นว่า "หรือว่าจะเป็แมวกันนะ แถวนี้ก็มีคนเลี้ยงแมวนี่"
"ยังไงก็ต้องออกไปดู เนื้อของเราจะปล่อยให้แมวคาบไปกินไม่ได้นะ ฉันตื่นเช้าไปเข้าแถวรอซื้อเนื้อหมูมาได้ครึ่งจิน เป็มันแทรกทั้งนั้น ตั้งใจว่าพรุ่งนี้คุณหยุดงานจะได้กินเนื้ออร่อย ๆ สักมื้อ"
เจียงอี้สนใจแต่เสียงที่ดังมาจากข้างนอก ไม่ได้ยินที่โจวจวินฉิงพูดเลย เธอขยับตัวเข้าไปใกล้เขาแล้วถามว่า "คุณพูดว่าอะไรนะ?"
การเคลื่อนไหวของเธอฉับพลันเกินไป โจวจวินฉิงเพิ่งพูดจบประโยค ปากของเขาก็ไปััโดนใบหูของเจียงอี้เข้าอย่างจัง
ถึงแม้จะแค่เสี้ยววินาที แต่โจวจวินฉิงก็รู้สึกเหมือนทั้งตัวจะะเิเป็ควัน
เขา...เขาััโดนใบหูของเด็กสาวคนนี้!
813
