เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเบื้องหน้าพลังเบญจธาตุคู่ สร้างความประหลาดใจให้ผู้าุโยิ่งนัก
เด็กหนุ่มคอยๆลืมตาขึ้น มองดูธาตุทั้งสองในมือ นึกสงสัยจึงเอ่ยถามไปด้วยความสงสัย
"ผู้าุโนี่คือ"
"เ้านี้ช่างโชคดีเสียจริง น้อยคนนักที่จะเกิดมามีธาตุคู่เเต่เ้าจงจำคำข้าไว้ ถ้าเ้ายังไม่เเข็งเเกร่งพออย่าให้ใครใคร่รู้ว่าเ้าธาตุคู่ มิเช่นนั้นอาจถูกเเย่งชิงได้ สิบมีเเปดเก้าในใต้หล้าล้วนมีวิชามารหรือของวิเศษมากมายที่สามารถทำเช่นนั้นได้" ผู้าุโเอ่ยวาจาออกมาด้วยนำ้เสียงเรียบๆ เตือนเป็นัยๆไว้ว่าจงระมัดระวัง
เด็กหนุ่มได้ยินคำพูดเช่นนี้ของพูดาุโ จึงได้ประสานมือคำนับขอบคุณจากใจจริง
พูดเตือนก็พูดเเล้วาุโจึงตัดเข้าประเด็นหลักอีกครั้งในเมื่อเด็กหนุ่มก็ธาตุอัคคีอยู่ส่วนหนึ่ง ผู้าุโจึงคิดจะถ่ายถอดเคล็ดวิชาให้เขาไว้ป้องกันตัวสักหน่อย
ฝ่ามืออัคคีโชติ วิชาสายอัคคี ชั้นทองขั้น1 ทันทีที่เดินลมปราณฝ่ามือของาุโก็อาบไปด้วยลมปราณที่ผสมด้วยธาตุพลังอัคคี เเล้วซัดมันออกไปหนึ่งฝ่ามือ ทำลายต้นไม้เเถวนั้นโค่นหักไปหลายต้น เด็กหนุ่มเห็นเช่นนั้นถึงกับยืนตะลึ่งตาค้าง
"เอาละเ้าลองดู เดินพลังลมปราณไหลจากตันเถียนสู่ฝ่ามือหลักจากนั้นผสมพลังธาตุลงไปเพื่อเสริมอนุภาพทำลาย"
เด็กหนุ่มพยักหน้าพร้อมกับลองทำตามคำชี้เเนะ รวบรวมลมปราณจากตันเถียนสู่ฝ่ามือจากนั้นผสมพลังธาตุลงไป จากไอปราณธรรมดาในมือก็ปรากฏพลังอัคคีขึ้นเเม้จะดูไม่รุนเเรงเท่าาุโเเต่ก็ถือว่าเขาทำได้ดีมาก ขนาดาุโที่ยืนชมมองอยู่ข้างยังเอ่ยชมในใจ "มีพร์"
เด็กหนุ่มลองซัดฝ่ามือออกไปผลที่ได้คือทำได้เเค่ฝากรอยมือไว้บนต้นไม้เท่านั้น
"สองสามวันนี้ก็ตั้งใจฝึกเคล็ดวิชานี้ซะ ข้าจะไปนั่งสมาธิก่อน" เอ่ยวาจาจบาุโก็หมุนตัวจากไปนั่งขัดสมาธิ เด็กหนุ่มก็ตั้งตาฝึกวิชาฝ่ามือต่อไป
หลายวันผ่านไป
เด็กหนุ่มยังเขี้ยวกรำ้ฝึกฝนวิชาฝ่ามืออย่างต่อเนื่อง ไม่เกียจคร้านเเม้เเต่น้อยจากเเค่ฝากรอยฝ่ามือเล็กๆไว้ที่ต้นไม้ตอนนี้เด็กหนุ่มสามารถโค่นต้นไม้ได้สองสามต้นในคร่าเดียว ทางด้านผู้าุโเห็นเช่นนั้นก็ยังตกตะลึ่งในการพัฒนาของเด็กหนุ่ม เพียงเเค่ไม่กี่วันสามารถพัฒนาได้ขนาดนี้ หากเขาได้รับการชี้เเนะไวกว่านี้ตอนนี้คงเก่งกว่านี้หลายเท่านัก เดิมทีผู้าุโวางเเผนการจะจากไปในเร็ววันเเต่เมื่อเห็นการพัฒนาในตัวก็นึกเสียดายที่จะรีบจากไปจึงจัดสินใจอยู่เขี้ยวเข็นเขาอีกสักหน่อย ผู้าุโย่างเท้าเข้าไปใกล้ตัวเด็กหนุ่มเอ่ยวาจาออกมาประโยคหนึ่ง "ต่อไปฝึกการใช้ศราสตราวุธ"
เขาหยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาจากหว่างเอวเมื่อเปิดกระเป๋าออก ศาสตราวุธหลากหลายประเภทก็ปรากฏออกมาจากกระเป๋าใบเล็กใบนั้น นี้คืออีกหนึ่งของวิเศษที่ผู้บ่มเพาะพึ่งมีมันคือ กระเป๋ามิติ สามารถเก็บของเข้าไปในช่องว่างของมิติได้ เเละเป็ของสำคัญอย่างยิ่งของผู้บ่มเพาะพลัง เพราะถ้าหากถูกฆ่าตายเเล้วจะถูกเเย่งชิงสิ่งของในกระเป๋าไปจนหมด
เด็กหนุ่มจ้องมองไปที่ห้องศาสตราวุธที่กองละลานตาอยู่เบื้องหน้า "สิ่งนี้ข้าเลือกได้เหรอ"
ผู้าุโพยักหน้าตอบ "ให้เ้าเลือกที่ถนัดมือสักชิ้น"
เด็กหนุ่มยืนจ้องมองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเลือกจับไปที่ดาบเล่มหนึ่งในกองศาสตราวุธ ตั้งเเต่เกิดมานอกจากพรั่วพรวนดินเเล้วไม่เคยจับยังอื่น
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มเลือกจับดาบผู้าุโก็พายมือออกรวบเก็บศาสตราวุธที่เหลือเข้ากระเป๋ามิติพร้อมเอ่ยหนึ่งประโยค "เ้าเลือกฝึกดาบ" เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบ
ผู้าุโไม่เอ่ยวาจามากความ การฝึกศาสตราวุธไม่ง่ายเช่นฝึกกระบวนท่า ที่ใช้อวัยวะส่วนต่างๆของร่างกายก็สามารถจู่โจมได้ เขาให้เด็กหนุ่มกำดาบในมือเเน่น ยืนชี้ตรงไปเบื้องหน้า เอานำ้ใส่ในถ้วยเเล้ววางไว้ที่ปลายดาบ เนื่องจากเด็กหนุ่มไม่เคยฝึกดาบจึงต้องเคี้ยวกรรมตั้งเเต่พื้นฐาน "ยืนอยู่ท่านี้สองชั่วยามโดยถ้วยห้ามตก ถ้าตกให้เริ่มใหม่" เอ่ยวาจาจบผู้าุโก็หมุนตัวจากไป ปล่อยให้เด็กหนุ่มยืนชี้ดาบอยู่เเบบนั้น
เวลาล่วงเลยไปพึ่งผ่านไปเเค่หนึ่งก้านธูปเท่านั้น เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงความเมื่อยล้าที่ข้อมือเเละเเขน รู้สึกถึงอาการชาที่เเขนเเละขาเป็ระลอกๆ ถ้วยที่ใส่นำ้ที่วางอยู่ที่ปลายดาบเกิดการสั่นไหว ผู้าุโเห็นถึงกิริยาดังกล่าวของเด็กหนุ่มจึงอมยิ้มเล็กน้อยพร้อมเอ่ยวาจากำชับ "หากถ้วยหล่นเริ่มนับใหม่เเต่ต้น"
เมื่อได้ยินวาจาเช่นนั้นของผู้าุโเด็กหนุ่มก็หน้าตั้งฝืนยืนเเข็งทื่อเป็ตอไม้ไม่ขยับเขยือน ผ่านไปเเค่ครึ่งชั่วยามยืนเเขนขาสั่นไหวจนนำ้ในถ้วยหกกระเซนออกไปจนหมด ผู้าุโก็ให้เด็กหนุ่มยืนตั่งท่าใหม่ถ้าเกิดทำหกอีกก็ให้ตั่งท่าใหม่วนอยู่เเบบนี้จนหมดวัน
กล้ำฝึกเเบบนี้อยู่หลายวันจนในที่สุดเด็กหนุ่มก็สามารถ ยืนชี้ดาบสองชั่วยามได้โดยที่ไม่มีอาการเมื่อยล้าเเละนำ้ในถ้วยไม่สั่นไหว ยังคงปริมอยู่เต็มถ้วย
"ต่อไปข้าจะสอนหลักการใช้ดาบพื้นฐานให้เเก้เ้า จงฟังเเละดูให้ดี พื้นฐานการใช้ดาบมีอยู่ทั้งสิ้นเจ็ดทิศทางเเละหนึ่งการเเทง" ผู้าุโเอ่ยวาจาพร้อมกับ ออกกระบวนท่าของทิศทางการใช้ดาบอันได้เเก่ ฟันผ่าจาก้าลงล่างตรงๆ ฟันจากซ้ายไปขวาในระนาบแนวนอน ฟันจากขวาไปซ้ายในระนาบแนวนอน ฟันตัดเฉียงจาก้า(ใช้ได้ทั้งจากซ้าย และ ขวา)ฟันตัดเฉียงจากด้านล่าง(ใช้ได้ทั้งจากซ้าย และ ขวา)เเละการแทงด้วยปลายดาบออกไปตรงๆ เน้นเป้าหมายบริเวณลำตัว่บน
เด็กหนุ่มจ้องมองการออกกระบวนท่าของผู้าุโตาไม่กระพริบ จดจำท่วงท่าเ่าั้ไว้ในหัวทั้งสิ้นเมื่อออกกระบวนท่าจนครบผู้าุโกล่าววาจาออกมาประโยค "ฝึกสามชั่วยามต่อวัน" เด็กหนุ่มไม่พูดมากก้มความโค้งคำนับหนึ่งครั้งก็หมุนตัวจากไปฝึกออกกระบวนท่า
เป็ดั่งผู้าุโคาดการณ์ไว้เพียงเวลาเเค่ไม่กี่วันเด็กหนุ่มจดจำเเละออกกระบวนท่าฟันออกมาได้อย่างชำนาญ ดั่งมีพร์ในเื่นี้ ผู้าุโยืนมองดูเด็กหนุ่มที่กำลังกลำ้ฝึกออกกระบวนท่าย่างคึงคังพร้อมเอ่ยออกมาหนึ่งประโยค
"ประเสริฐนัก"
หลายวันผ่านไป
ฝึกออกกระบวนท่ามาหลายวันจนชำนาญเเล้ว ตอนนี้ผู้าุโพาเด็กหนุ่มขึ้นเขาสูง ไปยังนำ้ตกบนูเา ในระหว่างที่เด็กหนุ่มกลำ้ฝึกฝนอยู่นั้นเขาได้บังเอิญเจอที่ตรงนี้เข้า เป็ที่เหมาะเเก่การจะสอนเคล็ดวิชาอีกหนึ่งวิชาที่จะมอบให้ก่อนจะลาจาก เมื่อขึ้นเขามาถึงจุดหมายผู้าุโใช้กิ่งไม้ต่างดาบสำเเดงอนุภาพของวิชาที่จะพลำ่สอนต่อไปนี้
หนึ่งดาบอัคคีสะบั้นฟ้า เคล็ดวิชาสายอัคคีขั้นทองระดับหนึ่ง ที่ได้ชื่อว่าหนึ่งดาบสะบั้นเพราะมันมีกระบวนท่าเดียว รวบรวมลมปราณจากตันเถียนผสมพลังธาตุอัคคี สะบั้นมันออกไปสุดเเรง บังเกิดเป็คลื่นกระเเสปราณอัคคีขนาดใหญ่สะบั้นนำ้ตกเบื้องหน้าเเยกออกเป็สองฝั่ง เป็กระบวนท่าที่โจมตีหนักหน่วงเเละรุนเเรงเเต่ในขณะเดียวกันยิ่งปล่อยมันออกไปมากเท่าไรก็ยิ่งสิ้นเปลื่องลมปราณมากเท่านั้น เหตุผลว่าทำไมต้องมาฝึกที่นำ้ตกก็เพราะว่าเปลวอัคคีที่ยังตกค้างอยู่ยังคงลุกไหม้หากฝึกฟันกับต้นไม้เกรงว่าคงจะเกิดเป็เพลิงไหม้เป็เเน่ เพราะในมือเป็กิ้งไม้ที่ใช้ต่างเเทนดาบจึงสำเเดงอนุภาพออกมาเเค่เพียงสามในสิบส่วนเท่านั้น หากเป็ดาบจริงเกรงว่าคงจะสะบั้นนำ้ตกเบื้องหน้าอัตทานหายไป
เด็กหนุ่มเห็นกระบวนท่านี้ถึงกับยืนตะลึงตาค้างในความสุดยอด
ผู้าุโจึงกล่าววาจาออกมา"นี้เเค่เคล็ดวิชาระดับทองเท่านั้นหากเ้าเลือกเดินในเส้นทางนี้ละก็วิชาเเค่นี้นับว่ายังอยู่ต่ำสุด"
เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นจึงพยักหน้าตอบ
"เอาละไหนเ้าลองดู"
เด็กหนุ่มชักดาบออกจากหว่างเอวตั้งท่า
"เดินลมปราณจากตันเถียนสู่มือทั้งสองข้างส่งผ่านมันไปยังดาบ หลังจากนั้นผสมพลังธาตุเข้าไปเพื่อเสริมอนุภาพ"
เด็กหนุ่มหลับตาทำตามคำกล่าวนำของผู้าุโ หนึ่งดาบสะบั้นออกไปเพียงเเต่อนุภาพของมันเมื่อเทียบกับผู้าุโช่างเเตกต่างดุจฟ้ากับเหว
ผู้าุโเห็นเช่นนั้นก็หัวร่อในลำคอเบาๆพร้อมเดินไปเเตะไหล่เด็กหนุ่มเบากล่าววาจาออกไป "ถือว่าทำได้ดี เ้าหมั่นเพียรฝึกมันก็จะยิ่งรุนเเรงขึ้นตามลำดับ อีกไม่นานข้าก็ต้องออกเดินทางต่อได้พลำ้สอนคนเช่นเ้าทำให้ข้าสนุกยิ่งนัก"
เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นจึงโค้งคำนับเอ่ยวาจาออกไป"ขอบคุณผู้าุโที่พลำ้สอนในหลายวันที่ผ่านมา เเม้ข้าไม่ได้ฝากตัวเป็ศิษย์เเต่ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้"
"ดี นับว่ามองคนไม่ผิด"
ผู้าุโก็หยิบบางอย่างออกมาจากระเป๋ามิติ
"สิบมีเเปดเก้าชีวิตไม่เเน่นอน ยุทธภพกว้างใหญ่ไม่รู้วันใดจะได้พบเจอ ใจคนยากจะหยั่งถึง คิดจะเป็ผู้บ่มเพาะควรระเเวดระวังควรหาสังกัดอยู่ อีกไม่เกินสองเดือนข้างหน้า สำนักชิงฉู่ ที่ข้าสังกัดอยู่จะเปิดรับศิษย์ทั่วไป หากเ้ายังไม่มีที่ไปต่อจากนี้ก็ไปลองเสี่ยงดวงดูได้ นี้คือเเผนที่เเต่จะสอบได้หรือไหมก็อยู่ที่ตัวของเ้า"
ผู้าุโยื่น เเผนที่ เคล็ดบ่มเพาะ ให้เเก่เด็กหนุ่มก่อนหมุนตัวจากไปอย่างเงียบๆ
เด็กหนุ่มโค้งคำนับจนผู้าุโอัตทานลับหายไปจากสายตา