ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        ห้องโถงหลักพลันเงียบลงทันทีหวังเฮ่ามองไปยังประตูที่เปิดอ้าอยู่จากตําแหน่งที่เขานั่งอยู่สามารถมองเห็นลานบ้านและกําแพงรั้วได้ในลานบ้านมีไก่หลายตัวเดินไปมาอย่างสบายใจถนนในหมู่บ้านนอกกําแพงรั้วมีเงาร่างของชาวบ้านผ่านไปมาเลือนราง เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มว่า“ชิงชิง ตอนที่ข้าไม่อยู่ เจ้าสบายดีหรือไม่?”

        “ข้าสบายดีมาก”หลี่ชิงชิงนั่งลงบนม้านั่งตัวยาวตรงข้ามหวังเฮ่า

        หลายเดือนก่อนนางแต่งงานกับหวังเฮ่าหวังเฮ่ามีความสุขเป็นอย่างยิ่ง หลังจากดื่มสุราจนเมามาย พอเข้าห้องหอก็หลับสนิทตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้นก็เข้าช่วงสายแล้ว

        ยามนั้นเป็นช่วงน้ำหลากหลี่ชิงชิงกลัวว่าสะพานที่เชื่อมกับถนนเส้นหลักจะถูกน้ำท่วมจึงเร่งให้หวังเฮ่ารีบกลับไปยังค่ายทหาร

        หวังเฮ่าไม่อยากกลับไปแต่ว่าคําสั่งทางทหารสำคัญดุจภูผา และกลัวว่าหากกลับค่ายช้าจะถูกลงโทษตามกฎทหารเขาจึงจากไปโดยไม่หันกลับมามองหลี่ชิงชิงที่เพิ่งเริ่มใช้ชีวิตสามีภรรยาด้วยกัน

        ทว่าก่อนจะจากไปหวังเฮ่าก็ได้จุมพิตหลี่ชิงชิงแล้ว

        “เฮ้อ!”หวังเฮ่าหยัดกายลุกขึ้นมานั่งข้างกายหลี่ชิงชิงอย่างรวดเร็วและจูบที่แก้มของหลี่ชิงชิงแรงๆ ฟอดหนึ่ง “เจ้างดงามเสียจริง!”

        หลี่ชิงชิงถูกหวังเฮ่าโจมตีได้สําเร็จพลันเกิดอาการเขินอายหน้าแดงจนต้องก้มศีรษะลงต่ำทันที พลางเอ่ย “ช่างรู้จักหยอกเย้าคน”

        หวังเฮ่าเอ่ยด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง“ข้าเอ่ยความจริง ผิวพรรณเจ้าขาวสะอาดกว่าครั้งที่แล้ว ใบหน้าเรียบเนียนราวกับหยก”

        หลี่ชิงชิงหัวเราะพลางเอ่ย“ปากเจ้าหวานนัก ต้องเป็นเพราะดื่มน้ำหวานมากเกินไปแน่ๆ”

        หวังเฮ่าได้กลิ่นหอมอ่อนๆบนร่างกายหลี่ชิงชิง ซึ่งเป็นกลิ่นจากเจ้าเจี๋ย [1]ทำเอาจิตใจเตลิดเปิดเปิงไปเล็กน้อย เขาเอื้อมแขนไปกอดหลี่ชิงชิงเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น

        หลี่ชิงชิงได้กลิ่นเหงื่อจากกายของหวังเฮ่าแต่นางกลับไม่รังเกียจหวังเฮ่าที่สร้างความดีความชอบจนได้กลับมาจากแดนไกล “เปิดประตูไว้ตอนกลางวันแสกๆระวังจะถูกผู้อื่นเห็นเข้าแล้วหัวเราะเยาะพวกเรา”

        หวังเฮ่าพอใจกับคําว่า“พวกเรา” สองคํานี้ เพ่งเล็งไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อของหลี่ชิงชิง แต่ในตอนที่กําลังจะลงมือก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเปิดเผยของบุรุษผู้หนึ่งดังมาจากข้างนอก “น้องเฮ่าได้ยินว่าเจ้ากลับมาแล้ว วันนี้ข้าจับปลาในแม่น้ำ จึงเอามามอบให้เจ้า เจ้าออกมารับสักหน่อย”

        หวังเฮ่าปล่อยมือทันทีลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปนอกประตู เห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่นอกกําแพงรั้วเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขานามหวังเจิน จึงหันหน้ากลับมาเอ่ยกับหลี่ชิงชิงว่า “เป็นหวังเจินพี่ชายของข้าข้าจะไปเอาปลา เจ้ารอข้าที่นี่”

        “ตกลง”น้ำเสียงของหลี่ชิงชิงอ่อนโยน ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งนักนางกังวลเล็กน้อยว่าท่าทางสนิทสนมเมื่อครู่จะถูกหวังเจินเห็นเข้า แต่เมื่อคิดอีกครั้งพวกเขาเป็นสามีภรรยาที่กราบไหว้ฟ้าดินกันอย่างถูกต้อง มีสิ่งใดให้น่ากลัวกัน!

        เสียงสนทนาของหวังเฮ่ากับหวังเจินดังมาจากข้างนอก

        “ไม่ต้องให้ข้ามากขนาดนี้ครอบครัวพวกท่านมีกันหลายคน เก็บเอาไว้กินเองด้วยเถิดขอรับ”

        “ไม่มากหรอกเจ้ารีบรับไป ไม่ต้องเกรงใจ!”

        “ท่านพี่ขอบคุณขอรับ! ข้าว่าจะไปเยี่ยมอาเจ็ดและอาสะใภ้เจ็ดพรุ่งนี้เช้าพรุ่งนี้เช้าพวกเขาทั้งสองอยู่บ้านหรือไม่?”

        “พรุ่งนี้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าอยู่บ้านทั้งวันเจ้ามาบ้านข้าได้ทุกเมื่อ”

        หวังเฮ่าส่งหวังเจินกลับไปมือทั้งสองข้างถือปลาหลีฮื้อหนักหนึ่งจินกว่าข้างละตัวเข้ามาในบ้าน ตั้งใจให้หลี่ชิงชิงดูโดยเฉพาะพร้อมเอ่ยว่า“อาเจ็ดคือผู้นำวงศ์ตระกูล ทุกครั้งที่ข้ากลับมาจะไปบ้านพวกเขาพรุ่งนี้เช้าเจ้าไปบ้านอาเจ็ดกับข้าเป็นอย่างไร?”

        “ตกลง”หลี่ชิงชิงมองเข้าไปในดวงตาของหวังเฮ่า รู้สึกว่าดวงตาของเขากําลังลุกเป็นไฟครั้นนึกถึงท่าทางอุกอาจของเขาเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าคืนนี้...

        เป็นเรื่องปกติที่สามีภรรยาจะทำกิจกรรมในห้องหอหวังเฮ่าไม่อยู่บ้านเป็นเวลานาน พอกลับมาก็ปรารถนาเรื่องเช่นนี้ หมายความว่าเขาเป็นบุรุษปกติทั่วไป

        เพียงแต่ว่าร่างกายนี้ของนางเจริญเติบโตช้ายิ่งนักเป็นเพราะขาดสารอาหารเป็นเวลาหลายปีตอนอยู่บ้านเดิมทําให้จนถึงตอนนี้ระดูก็ยังไม่มา จึงไม่เหมาะที่จะทำเรื่องในห้องหอ

        นางครุ่นคิดว่าจะอธิบายให้หวังเฮ่าฟังอย่างไรจึงไม่ให้หวังเฮ่าเกิดความเข้าใจผิด

        หวังเฮ่าปล่อยปลาลงในอ่างไม้ในห้องครัวจากนั้นก็ไปล้างมือ ยามนี้เองทันใดนั้นเขาก็นึกถึงกลิ่นเหม็นๆ ของเหงื่อที่ท่วมร่างกายตนเองจากการเดินทางไกลและเมื่อครู่ยังกอดหลี่ชิงชิงอย่างแนบชิดหลี่ชิงชิงกลับไม่ได้รังเกียจเขาแม้แต่ครึ่งส่วน

        “ภรรยาเจ้าดียิ่งนัก!”

        “ภรรยาข้าแทบจะอดใจไม่ไหวอยากนอนกับเจ้าเสียตอนนี้แล้ว”

        “บนกายข้ามีกลิ่นเหงื่อเหตุใดเจ้าไม่พูดตรงๆ เจ้าอย่าปล่อยให้ข้าทำตามอำเภอใจ”

        “ข้าจะไปอาบน้ำประเดี๋ยวนี้เจ้ารอข้าอาบน้ำให้สะอาดเสียก่อน”

        “ภรรยาไม่เช่นนั้นเจ้าอาบน้ำกับข้าเป็นอย่างไร? เจ้าไม่ต้องอาย ถึงอย่างไรในบ้านก็มีแต่พวกเรา”

        หลี่ชิงชิงมองหวังเฮ่าที่กลับมาจากห้องครัวฟังคำพูดหยาบโลนของเขาแตกต่างจากตอนที่อยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงบุรุษผู้นี้ไม่ได้เรียบง่ายเลยแม้แต่น้อย นางเอ่ยอย่างโมโหว่า “วาจาเหลวไหลเจ้าไปอาบน้ำเอง ข้าไม่ไปด้วยหรอก!”

        หวังเฮ่าเห็นใบหน้าสวยๆของหลี่ชิงชิง พลันเกิดความวาบหวามในใจ ชายหนุ่มไม่สนใจว่าตนเองจะเหม็นหรือไม่เดินเข้าไปกอดหลี่ชิงชิงแล้วจุมพิตนางหลายที สองครั้งสุดท้ายจุมพิตไปที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มเป็นอย่างยิ่ง และยังมีกลิ่นหอม ทำเอาเขาเคลิบเคลิ้มไปหมดแล้ว

        ทว่าหากไม่อาบน้ำกลิ่นตัวของเขาก็เหม็นมากจริงๆ

        เพราะเหตุนี้หวังเฮ่าจึงออกจากห้องโถงหลักเพื่อไปอาบน้ำอย่างอาลัยอาวรณ์เพิ่งจะเดินออกไปสองก้าว ก็คิดขึ้นได้ว่าครอบครัวของตนสร้างเรือนอิฐหลังใหม่และตนเองยังไม่รู้ว่าห้องใดคือห้องนอนของพวกเขาสองสามีภรรยา?

        “ห้องนอนของพวกเราอยู่ที่ใดหรือ?”

        หลี่ชิงชิงมองท่าทางเกาศีรษะเหมือนเด็กโค่งของหวังเฮ่าจึงหัวเราะพร้อมเอ่ยว่า “ยังอยู่ตําแหน่งเดิม ข้าจะพาเจ้าไป”

        ในหม้อใบใหญ่บนเตาในห้องครัวมีน้ำร้อนที่จางซื่อตั้งใจต้มให้หวังเฮ่าหวังเฮ่าใช้ถังไม้ตักน้ำร้อนออกมา แล้วเทลงในถังอาบน้ำของห้องนอน

        หลี่ชิงชิงชี้ไปที่ตัวอักษร“เลี่ยง” หนึ่งตัวที่สลักด้วยมีดบนถังอาบน้ำ แล้วเอ่ยว่า “ในบ้านมีถังอาบน้ำหลายถังนี่เป็นถังที่หวังเลี่ยงใช้โดยเฉพาะ”

        เพื่อสุขอนามัยของคนในบ้านหลี่ชิงชิงจึงซื้อถังไม้หนึ่งถังให้กับผู้เฒ่าหวังและหลี่ซื่อสามีภรรยา หวังจื้อและจางซื่อสามีภรรยาซื้อให้หวังเยวี่ยพี่น้อง เจาตี้พี่น้องหนึ่งถัง หวังเลี่ยงและนางคนละหนึ่งถัง

        หวังเฮ่าใช้ถังอาบน้ำของหวังเลี่ยง

        หวังเฮ่าถามอย่างใส่ใจว่า“เจ้ามีถังอาบน้ำเฉพาะของตนหรือไม่?”

        “มีข้าใช้เองหนึ่งถัง”

        หวังเฮ่าคํานวณราคาถังอาบน้ำในใจแอบคิดในใจว่าเงินที่ภรรยาหามาได้นั้นพอใช้หรือไม่?

        เขาเข้าใจเหตุผลที่ท่านพ่อพยายามให้เขานําเงินที่นำกลับมาจากกองทัพมอบให้ภรรยาทั้งหมดแล้วดูเหมือนว่าภรรยาของเขาจะมีค่าใช้จ่ายมากเกินไป

        เพียงชั่วเวลาที่เขาคิดเรื่องนี้หลี่ชิงชิงก็วิ่งหนีออกจากห้องนอนราวกระต่ายก็มิปาน และประตูห้องนอนยังถูกหลี่ชิงปิดลงด้วย

        หวังเฮ่ายังอยากใกล้ชิดกับหลี่ชิงชิงก่อนอาบน้ำอีกสักพักเพื่อคลายความรู้สึกทรมานจากความคิดถึงของเขา แต่ตอนนี้เขาทําได้เพียงเปลื้องผ้าแล้วลงถังไม้เพื่ออาบน้ำเท่านั้น

        เขาปล่อยผมลงแล้วใช้เจ้าเจี๋ยทำความสะอาดเส้นผม จากนั้นก็นอนเอนกายอยู่ในถังอาบน้ำพินิจมองห้องนอนใหม่

        เรือนอิฐอย่างดีขนาดนี้ทั้งไม่เปียกชื้น ยามอากาศหนาวผู้คนพักอาศัยอยู่เป็นเวลานานก็จะไม่รู้สึกปวดกระดูกใช้เงินไปหลายสิบตำลึงเงินก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว

        เงินที่เขานํากลับมาไม่เพียงพอที่จะสร้างเรือนอิฐด้วยซ้ำ

        เมื่อเปรียบเทียบกันแล้วหลี่ชิงชิงภรรยาคนงามของเขาช่างมีความสามารถจริงๆ

        หวังเฮ่าฝึกฝนอยู่ในค่ายเป็นเวลายาวนานทั้งเดินทางไกล เคร่งเครียดอยู่ตลอดเวลา กลับบ้านมาครานี้ได้กินอิ่มท้อง ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับภรรยาทั้งยังได้แช่น้ำร้อนจนสบายไปทั้งตัว จึงรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่งเพียงครู่เดียวเขาก็หลับจนกรนออกมาเสียแล้ว

        หลี่ชิงชิงไม่ได้อยู่อย่างว่างๆนางไปที่ห้องครัวเพื่อจัดการกับปลาสองตัวนั้นแล้วไปเก็บผักในแปลงผักที่จะกินในตอนเย็นคำนวณเวลาว่าหวังเฮ่าน่าจะกำลังอาบน้ำเสร็จแล้ว จึงเดินไปที่ประตูห้องนอนตั้งใจจะนำเสื้อผ้าสกปรกของเขามาซัก แต่ผู้ใดจะรู้ว่าจะได้ยินเสียงกรนดังสนั่นราวกับฟ้าร้องอยู่ข้างในในใจนางเกิดความรู้สึกเห็นใจเขา คงเหนื่อยเกินไปและต้องการพักผ่อน

        ----------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] เจ้าเจี๋ย (皂荚) เป็นพืชดอกสมุนไพรของจีนที่ถูกนำมาใช้ทำเป็นสบู่และยาสระผมนำผลฝักมาบดและผสมน้ำเพื่อทำให้เกิดฟอง