ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนเม้มริมฝีปาก ราวกับคิดจะแก้ต่างให้กับตัวเอง “แต่ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยชีวิตคน เป็นการใช้อำนาจในยามคับขันข้าไม่อยากทำเช่นนี้เหมือนกัน...”

        ดูสีหน้าของเขาที่ยังคงเย็นชา เฟิ่งเฉี่ยนสะบัดชายอาภรณ์อย่างตะขิดตะขวงใจแล้วกล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยค“อย่างมากครั้งหน้าก่อนที่ข้าจะปรุงอาหารจะบอกท่านล่วงหน้าก่อนก็ได้...”

        สีหน้าของเซวียนหยวนเช่อดีขึ้นเล็กน้อย แต่นาทีถัดมาก็เคร่งลงอีกและยังดูน่ากลัวกว่าเมื่อสักครู่ด้วยซ้ำ “เจิ้นถามเจ้า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและซือคงเซิ่งเจี๋ยกันแน่”

        อุ๊บ หัวใจของเฟิ่งเฉี่ยนเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ทำไมนางถึงรู้สึกร้อนตัวราวกับตนเองนั้นถูกจับได้ว่ามีชู้คาเตียง!

        “ไม่มีอะไรนี่ ก็แค่ปะทะกันเล็กน้อยเท่านั้น”

        นางจะร้อนตัวไปทำไมเล่า

        ระหว่างนางและซือคงเซิ่งเจี๋ยเป็นเพียงอุบัติเหตุ

        แต่ถึงกระนั้น นางและเซวียนหยวนเช่อก็เป็นเพียงสามีภรรยากันแต่ในนามทำไมนางต้องร้อนตัวด้วย

        เซวียนหยวนเช่อหัวเราะเสียงเย็น น้ำเสียงที่พูดนั้นฟังดูแปร่งปร่า “ปะทะกันเล็กๆ น้อยๆหรือ เป็นการปะทะกันเล็กๆ น้อยๆ จริงๆ นั่นแหละทว่าเป็นการปะทะกันที่ปาก!”

        มุมปากเฟิ่งเฉี่ยนกระตุก เขารู้ทุกอย่างแล้ว

        “นั่นเป็นเพียงอุบัติเหตุ!”

        “เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุจริงๆ หรือ” เซวียนหยวนเช่อพลันลุกขึ้นเดินลงมาจากบัลลังก์มังกรเขาเดินเข้ามาใกล้เฟิ่งเฉี่ยนทีละก้าวๆ

        เฟิ่งเฉี่ยนก้าวถอยหลัง “แหะๆ เซวียนหยวนเช่อท่านคงไม่ได้กำลังกินน้ำส้มกระมัง”

        คำพูดของนางราวกับเชื้อไฟอย่างดี ทำให้ประกายไฟในดวงตาของเขาลุกพรึ่บทันที

        ดวงตาของเซวียนหยวนเช่อราวกับมีเปลวไฟที่สามารถเผาผลาญคนได้!

        วินาทีถัดมา--

        คางของเฟิ่งเฉี่ยนถูกคนกุมเอาไว้ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของนางเงาร่างสูงใหญ่ของเขาก็ทาบทามลงมา!

        ร่างของเขาทั้งเยียบเย็นและแข็งแกร่ง แต่ริมฝีปากของเขากลับอ่อนโยนและนุ่มนวล

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกราวกับถูกไฟช็อตไปทั่วร่างผิวพรรณขาวราวเครื่องกระเบื้องชั้นดีนั้นกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ

        หัวใจนางเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

        นัยน์ตาของเซวียนหยวนเช่อหม่นลงเขาตวัดสายตามองใบหน้าของนางที่แดงเรื่อด้วยความเขินอายหัวใจของเขาหวั่นไหวเล็กน้อย ความรู้สึกอ่อนโยนชนิดหนึ่งไหล่บ่าออกมาทั่วร่างเหนือการควบคุมความรู้สึกนั้นยิ่งอ่อนโยนขึ้น ยิ่งอ่อนโยนขึ้น...

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกเพียงโลกหมุนกลับ เรี่ยวแรงของนางราวกับถูกสูบออกไปจนหมดนางพยายามที่จะควบคุมตนเองมิให้เอนกายเข้าไปซบอ้อมกอดของเขา

        ในที่สุดริมฝีปากของเขาก็ผละออกจากริมฝีปากของนางอย่างอาลัยอาวรณ์

        นิ้วหัวแม่มือที่ด้านเล็กน้อยนั้นลูบไล้ริมฝีปากของนางเปลวไฟในดวงตาของเขานิ่งลึกราวกับกำลังจะกลืนกินคนเข้าไป เขามองร่องรอยจางๆของตนบนริมฝีปากของนาง และพูดด้วยเสียงติดจะแหบพร่าเล็กน้อย “จำไว้ นับแต่นี้ไป ที่นี่...นอกจากเจิ้นแล้ว ห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง!”

        เฟิ่งเฉี่ยนจำไม่ได้ว่าตนเองออกมาจากห้องทรงพระอักษรได้อย่างไรนางรู้สึกเพียงร่างของตนราวกับถูกเปลวไฟแผดเผาในสมองมีเพียงเสียงอบอุ่นอ่อนโยนทว่าเต็มไปด้วยความเผด็จการดังอยู่ “จำไว้ นับแต่นี้ต่อไป ที่นี่...นอกจากเจิ้นแล้ว ห้ามไม่ให้ใครแตะต้อง!”

        เขาหมายความอย่างไร นี่กำลังกินน้ำส้มอยู่ใช่หรือไม่

        หรือเป็นการแสดงอำนาจของเขาเท่านั้น

        แต่ไม่อย่างจะเป็นแบบไหน ล้วนทำให้หัวใจของนางเต้นโครมครามไม่หยุด

        “เสด็จแม่ เสด็จแม่”

        เสียงออดอ้อนอ่อนหวานเสียงหนึ่งดังขึ้นดึงสติของนางกลับคืนมาสู่โลกของความเป็นจริง

        เฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้า เห็นไท่จื่อน้อยนั่งอยู่ตรงหน้านางระหว่างสองแม่ลูกมีกระดานหมากกั้นอยู่ในมือของนางยังถือตำราเดินหมากที่บิดามอบให้เล่มหนึ่ง นางกำลังวิเคราะห์หมากบนกระดานไม่รู้ว่าใจลอยได้อย่างไร

        นางหัวเราะแห้งๆ “เย่เอ๋อร์ มีเรื่องอันใดหรือไม่”

        ไท่จื่อน้อยเบิกตากลมโตมองนางอย่างประหลาดใจคำพูดที่กล่าวออกมาน่าตกใจยิ่งกว่า “เสด็จแม่หน้าของท่านแดงเหลือเกิน กำลังคิดถึงเสด็จพ่อใช่หรือไม่”

        พรืด!

        เฟิ่งเฉี่ยนเกือบสำลัก นางส่ายหน้าไปมาราวกับกลองปอหลางกู่แล้วทำท่าครุ่นคิด“เสด็จแม่กำลังคิดถึงการแข่งขันเดินหมากในวันพรุ่งนี้ต่างหากเล่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเกียรติยศและชื่อเสียงของแคว้นเป่ยเยียนของพวกเราดังนั้นย่อมต้องตื่นเต้นอยู่บ้าง ตื่นเต้นจนหน้าแดง”

        ไท่จื่อน้อยไม่เชื่อแม้แต่น้อย นิ้วเล็กๆ นั้นชี้ออกมาเปิดโปงนาง “แต่เมื่อสักครู่ท่านกำลังยิ้ม และยิ้มอย่างเลื่อนลอย!”

        โอ๊ะ เฟิ่งเฉี่ยนลนลานแล้ว

        ถูกบุตรชายเปิดโปงซึ่งหน้า ช่างกระอักกระอ่วนเหลือเกิน!

        นางจะอธิบายอย่างไรจึงจะกู้หน้าคืนมาได้หนอ

        ไท่จื่อน้อยกลับแบมือออกมา “เสด็จแม่ท่านอย่าได้พูดปดอีกเลย! การคิดถึงเสด็จพ่อไม่ใช่เรื่องน่าอับอายขายหน้าอันใดเย่เอ๋อร์คิดถึงเสด็จพ่อและเสด็จแม่บ่อยๆ เช่นกัน”

        “ก็ได้ ก็ได้ เจ้าว่าอย่างไรก็อย่างนั้น!”

        นางถอดใจที่จะอธิบายแล้ว

        ทว่าเซวียนหยวนเช่อกลับปรากฏตัวในเวลานี้เองเขาเดินเข้ามาในเรือนอย่างไร้ซุ่มเสียง จากนั้นเอ่ยวาจาด้วยน้ำเสียงแปลกหู “เจิ้นถึงกับไม่รู้ว่าฮองเฮาคิดถึงเจิ้นเช่นนี้”

        เฟิ่งเฉี่ยนดีดตัวลุกขึ้นจากที่นั่งทันที นางทำตัวไม่ถูกไฉนนางจึงดวงตกเช่นนี้

        นางหันกลับมาลอบถลึงตาใส่บุตรชาย ช่างทำให้แม่เช่นนางลำบากใจโดยแท้!

        เจ้าเด็กน้อยคนนั้นกลับเอามือปิดปากหัวเราะร่วนดวงตาโค้งลงเป็นรูปเสี้ยวจันทร์

        มุมปากของเซวียนหยวนเช่อปรากฎให้เห็นรอยยิ้มที่แทบจะไม่สังเกตเห็นเขาเดินเข้ามา ไท่จื่อน้อยกระวีกระวาดลุกขึ้นเพื่อสละที่นั่งแล้วลากขาน้อยๆมานั่งอยู่ตรงกลางแทน

        “เสด็จพ่อ พรุ่งนี้เสด็จแม่จะประลองการเดินหมากล้อมกับผู้อื่นท่านรีบสอนท่าไม้ตายเสด็จแม่เถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

        เซวียนหยวนเช่อนั่งลงอย่างสง่าผ่าเผยเขาหยิบหมากขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วกล่าวว่า “เสด็จพ่อมีท่าไม้ตายที่ไหนกันการเดินหมากมิอาจทำเหมือนการไปไหว้พระเมื่อพบเรื่องทุกข์ยากแล้วจะแก้ไขอะไรได้!”

        ไท่จื่อน้อยทำหน้าย่นด้วยความวิตก “เช่นนั้นทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะได้ยินว่าซือคงเซิ่งเจี่ยผู้นั้นฝีมือร้ายกาจอย่างยิ่งทำให้นักเดินหมากขั้นเก้าทั้งหกคนของแคว้นเป่ยเยียนของพวกเราพ่ายแพ้ราบคาบ! เสด็จแม่คงไม่แพ้เขาหรอกใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ”

        เขาหันมามองเฟิ่งเฉี่ยน ในแววนั้นปรากฏให้เห็นความกังวล

        เฟิ่งเฉี่ยนลูบศีรษะเล็กๆ ของเขาอย่างปลอบโยน “เสด็จแม่ของเจ้าเป็นใครกันข้าน่ะเป็นผู้ประลองหมากล้อมที่ยังไม่เคยแพ้มาก่อนเชียวนะ! ข้าจะแพ้ให้เขาได้อย่างไร”

        ไท่จื่อน้อยพูดตาโตว่า “แต่ท่านแพ้ให้กับเสด็จพ่อนี่นา!”

        เฮ้อ เฟิ่งเฉี่ยนละอายแก่ใจ นางพูดโอ้อวดเกินไป!

        นางเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เซวียนหยวนเช่อ ต้องโทษเขาทำให้นางไม่อาจสู้หน้าบุตรชายได้อีก!

        เซวียนหยวนเช่อตวัดสายตาเย็นชามองมา “เจ้ารู้หรือไม่เหตุใดเจ้าจึงเอาชนะเจิ้นไม่ได้”

        “เพราะเหตุใด” เฟิ่งเฉี่ยนประหลาดใจจริงๆขณะที่นางประลองกับเขา นางรู้สึกอยู่เสมอว่านางถูกเขาจูงให้เดินความรู้สึกชนิดนี้ไม่ดีเลยจริงๆ

        เซวียนหยวนเช่อไม่ได้ตอบตรงๆ แต่เขาค่อยๆ จัดระเบียบกระดานหมากเสียใหม่แล้วพูดช้าๆ “เดินหมากสักกระดานกันก่อน”

        เฟิ่งเฉี่ยนนั่งลงทันที นางเปิดใจพร้อมรับคำชี้แนะ

        เริ่มการเดินหมาก

        เซวียนหยวนเช่อถือหมากเดินเป็นฝ่ายเดินก่อน

        เฟิ่งเฉี่ยนโต้กลับทันที

        หนึ่งก้าว

        สามก้าว

        ห้าก้าว

        ทั้งสองฝ่ายเริ่มการเดินหมากอย่างธรรมดาที่สุด

        ล่อศัตรู!

        ดาวสองดวง!

        สร้างเจดีย์ สร้างเจดีย์ เสียงวางหมากดังไม่หยุด

        กระทั่งเฟิ่งเฉี่ยนสามารถสร้างปากเจดีย์แหลมๆ อันแรกสำเร็จสถานการณ์บนกระดานหมากเริ่มเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย หมากขาวเริ่มโจมตี!

        หันกลับมาดูทางหมากดำ ยังคงเดินหมากอย่างใจเย็น สุขุมมั่นคง

        เฟิ่งเฉี่ยนวางท่าไม้ตาย!

        หมากดำยังคงแก้เกมอย่างใจเย็น การเดินหมากของหมากดำเป็นไปอย่างธรรมดาสามัญไม่มีอะไรแปลกใหม่ และไม่มีค่ายกลอันใดทั้งสิ้น!

        เฟิ่งเฉี่ยนยังคงโจมตีทุกก้าว ทุกๆก้าวที่เดินล้วนเป็นท่าไม้ตายหวังปลิดชีพ!

        หมากดำไม่ลนลาน พบค่ายกลก็ทำลายค่ายกล!

        เริ่มแรกเฟิ่งเฉี่ยนยังคงโจมตีบุกตะลุยอย่างกล้าหาญพยายามทุ่มเทความคิดที่จะบุกไปข้างหน้า ทว่าอย่างช้าๆนางพบว่าไม่ว่าตนเองจะใช้ความคิดและท่าไม้ตายมากมายเท่าใดรวมไปถึงใช้วิธีการเยี่ยมยอดปานใด อีกฝ่ายล้วนสามารถแก้ค่ายกลของนางได้ แม้จะไม่ได้ทำให้นางตกอยู่ในที่นั่งลำบากมากมายนักทว่ากลับเป็นฝ่ายได้เปรียบและคุมเกมตั้งแต่เริ่มเดินหมากนางไม่อาจพลิกกลับเป็นฝ่ายคุมเกมได้เลย

        ความรู้สึกชนิดนี้ เหมือนถูกคู่ต่อสู้โจมตีอยู่บนกองสำลีทำให้คนไร้เรี่ยวแรงอย่างแท้จริง

        เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้

        นางเต็มไปด้วยข้อกังขา