“อย่าคุยกับมันบ่อย”
คินพูดทันทีที่เดินเข้ามา
มีนเงยหน้าจากโทรศัพท์
“ใครคะ”
“นัท”
“ทำไม”
“ผมไม่ชอบ”
“คุณไม่ชอบ…แล้วฉันต้องหยุด?”
“ใช่”
เงียบ
มีนเลิกคิ้ว
“ั้แ่เมื่อไหร่คะ ที่คุณมีสิทธิ์ขนาดนั้น”
คินเดินเข้ามาใกล้
สายตาจริงจังกว่าทุกครั้ง
“ั้แ่ผมเริ่มจริงจัง”
หัวใจมีน…กระตุกเล็กน้อย
“แล้วฉันล่ะคะ”
“ผมกำลังทำให้คุณจริงจัง”
“มั่นใจดีนะคะ”
“ผมไม่ชอบแพ้”
“นี่คุณจีบ…หรือแข่ง”
“จีบ”
เขาตอบทันที
“แต่ถ้าต้องแข่ง…ผมก็จะชนะ”
—
บ่ายวันนั้น
นัท + พิม = โหมดวางแผนขั้นสุด
“วันนี้ฝนจะตกนะ”พิมยิ้มเ้าเล่ห์
“แล้วไงครับ” นัท
“ก็ทำให้เขา…กลับไม่ได้สิ”
“โอ้โห ร้าย”
“เพื่อความรัก!”
“ของใคร”
“ของทุกคน!”
—
เย็น
ฝนตกหนัก…เหมือนเดิม
“เอาแล้วไงคะ”
มีนมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ถนนน้ำท่วมหมดเลย”นัทเสริม
พิมพยักหน้า
“ใช่ ๆ กลับไม่ได้แน่นอน”
มีนหันไปมอง
“พวกคุณรู้ล่วงหน้า?”
“เปล๊า~” พิมเสียงสูง
“…”
—
“งั้นไปนอนบ้านผม”
คินพูดเรียบ ๆ
เงียบ
“ไม่ไปค่ะ”
“ทำไม”
“ไม่สะดวก”
“สะดวกแล้ว”
“ฉันบอกว่าไม่—”
“ผมไม่ปล่อยให้คุณกลับคนเดียว”
น้ำเสียงเขา…จริงจัง
ไม่มีพื้นที่ให้เถียง
มีนเงียบไปเล็กน้อย
“งั้น…ฉันไปนอนบ้านพิม”
“เต็มแล้ว!”พิมตอบทันที
“…”
นัทกลั้นขำ
—
สุดท้าย…
“ไปก็ได้ค่ะ”
—
คฤหาสน์
ห้องนอนใหญ่
“คุณนอนเตียง”
คินพูด
“แล้วคุณ”
“โซฟา”
“ไม่ค่ะ ฉันนอนโซฟาเอง”
“ไม่”
“ฉันไม่—”
“มีน”
เขาเรียกชื่อเธอ
เสียงต่ำ
“อย่าดื้อ”
เงียบ
มีนเม้มปากเล็กน้อย
ก่อนจะยอม
—
กลางคืน
ฝนยังตก
ไฟห้องสลัว
มีนนอนไม่หลับ
“ยังไม่นอน?”
เสียงคินดังจากโซฟา
“นอนไม่หลับค่ะ”
เงียบ
“มานี่”
“คะ?”
“มานั่ง”
“…”
เธอลังเลเล็กน้อย
แต่ก็ลุกไป
นั่งข้างเขา
ใกล้…แบบเงียบ ๆ
“กลัวฝน?”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นทำไมไม่นอน”
“ไม่รู้ค่ะ”
คินมองเธอ
นาน
“คุณคิดอะไรอยู่”
“คุณล่ะคะ”
“คุณ”
เงียบ
หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
“คุณพูดแบบนี้กับทุกคนไหม”
“ไม่”
“ทำไม”
“เพราะไม่ใช่ทุกคน”
เงียบ
มีนหันไปมองเขา
สายตา…เริ่มไม่เหมือนเดิม
—
จู่ ๆ ฟ้าร้อง
มีนสะดุ้งเล็กน้อย
คินขยับเข้าใกล้
โดยไม่คิด
“ผมอยู่นี่”
เสียงเบา
ใกล้
มาก
มีนไม่ถอย
แต่ก็ไม่พูด
“คุณหึง”
คินพูดขึ้น
“อะไรนะคะ”
“ตอนผมคุยกับพิม”
“ไม่ค่ะ”
“โกหก”
“ฉันไม่จำเป็ต้องหึง”
“แต่คุณเป็”
เงียบ
มีนเม้มปาก
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“แล้วคุณล่ะคะ”
“อะไร”
“หึงไหม”
คินยิ้มมุมปาก
แต่สายตาจริงจัง
“มาก”
คำเดียว
ชัดเจน
หัวใจมีนเต้นแรงขึ้นทันที
—
เงียบ
ใกล้
มากขึ้นอีก
คินขยับเข้าไป
ช้า ๆ
ไม่มีใครหยุด
ไม่มีใครพูด
ระยะห่าง…แทบไม่มีแล้ว
“มีน…”
เสียงเขาเบา
ต่างจากทุกครั้ง
“…”
มีนไม่ตอบ
แต่ไม่ถอย
สายตาเลื่อนลง
ช้า ๆ
ใกล้เข้าไป
อีกนิดเดียว
จริง ๆ
“ถ้าผม—”
เขาหยุด
เหมือนรอ
มีนมองเขา
หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัด
“คุณแน่ใจเหรอคะ”
คำถามนั้น
ทำให้คินนิ่ง
แค่เสี้ยววินาที
ก่อนจะยิ้มเบา ๆ
“ยังไม่”
แล้วเขาก็…ถอย
นิดเดียว
แต่พอให้หายใจได้
มีนชะงัก
เหมือน…ไม่ทันตั้งตัว
—
“นอนเถอะ”
เขาพูดเบา ๆ
แล้วลุกขึ้น
เดินไปอีกฝั่ง
ทิ้งระยะ
อย่างตั้งใจ
—
คืนนั้น
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ทุกอย่าง…เปลี่ยนไปแล้ว
—
เช้า
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามา
มีนลืมตา
ก่อนจะชะงัก
เธอ…เผลอหลับอยู่ข้างคิน
ไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่
ระยะห่าง…ใกล้มาก
ลมหายใจเขา…อยู่ตรงหน้า
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที
เธอขยับนิดนึง
คินลืมตา
สบตา
เงียบ
“…”
“…”
ใกล้
เกินไป
“เมื่อคืน…”
มีนเริ่ม
“ผมไม่ได้ทำอะไร”
เขาพูดก่อน
“ฉันรู้ค่ะ”
เงียบ
“แต่…”
มีนหยุด
“อะไร”
เธอมองเขา
นิ่ง
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“ครั้งหน้า…คุณอาจจะไม่ได้ถอยก็ได้นะคะ”
คินชะงัก
แล้วค่อย ๆ ยิ้ม
“งั้นผมจะไม่ถอย”
—
เส้นบาง ๆ ระหว่าง “คนคุย”
กับ “แฟน”
กำลังจะหายไป
ช้า ๆ
แต่ชัดเจน ????
8K
