ตอนที่ 5 การตัดสินใจของหมาน
ในเช้าวันถัดมา
ภายในห้องนอนสีขาว หมานที่กำลังหลับอยู่เพราะความเหนื่อยล้าก็ได้ตื่นขึ้น และจู่ๆ
หมานก็รู้สึกปวดหัวเฉียบพลัน
มันอะไรกันวะเมื่อวานนี้ จำได้ว่าอยู่กับลุงแกนอยู่ดีๆ แล้วก็จู่ๆ ก็มีอะไระเิออกมา
แล้วกำแพงเมืองก็ถล่มลงมา แล้วรู้สึกว่าจะจำอะไรหลังจากนั้นไม่ได้อีกเลย
หมานได้พยายามคิดแล้วคิดอีกว่าความจำหายไปตอนไหนอีก แต่สุดท้ายก็คิดอะไรไม่ออก
เมื่อพยายามแล้ว แต่ก็คิดอะไรไม่ออกก็เลยเอนตัวลงไปอีกครั้ง
ต่อมาจู่ตุ๊กตาสาวน้อยก็ขยับอีกครั้ง
เหมือนว่าจะกำลังลำบากนะครับ
เซบาสได้กล่าวทักทายหมานที่กำลังเอนตัวอยู่บนเตียงของห้องสีขาวโพลนที่กำแพงเป็สีเทาจากสีของปูน
เพิ่งจะโผล่มาเหรอไง
หมานบ่นใส่เซบาส
แหมๆ ทางนี้ก็มีอะไรที่ต้องทำอยู่เหมือนกันนะครับ เอาละ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมจะสร้างทางเลือกให้คุณหน่อยก็แล้วกัน
เซบาสพูดพร้อมยิ้ม
ทางเลือกเหรอ
หมานได้สงสัยกลับ
แน่นอนครับ แต่ก่อนหน้านั้น อยากรู้ไหมครับว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ในห้องนี้
เซบาสถามพร้อมยื่นแผ่นกระจกใสที่ขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเท่าตัว
เมื่อหมานได้หยิบแผ่นกระจกใสมา เพราะได้แต่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านั้น แล้วก็มองไปที่แผ่นกระจกด้วยความใ
ทั้งเมืองเกิดความโกลาหล เกิดการะเิขึ้นทุกย่อมหญ้า ั้แ่ในเมือง ไม่เว้นแม้แต่นอกกำแพงเมือง
นายทหารที่เห็นเหตุการณ์จากหอสังเกตุการณ์ของป้อมได้แต่ทำหน้าใ
ส่วนนายทหารบนกำแพงเริ่มตื่นตระหนกใกับเหตุะเิด้านล่างด
มีทั้งคนที่เริ่มวิ่งไปมุงที่ทางเดินบนกำแพง ทั้งคนที่ทำหน้าเฉยชา
มีทั้งคนที่รอออกคำสั่งจากนายทหารที่ยศสูงกว่า
หมานเปิดปาก
ลุงแกน นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ลุงแกนไม่ตอบหมาน ได้แต่หันไปมองเหตุการณ์พร้อมกับเตรียมสั่งลูกน้องตรงหน้า
ทุกคนอยู่ในความสงบ เห้ยเ้าตรงนั้นหน่ะ เออ แกนั้นแหละ ไปบอกหัวหน้าหน่วยทั้งหมดว่ามันได้เร่ิมขึ้นแล้ว
ลุงแกนเอ่ย
ให้หน่วยหนึ่งถึงสามไปที่ใจกลางแล้วตรวจสอบเหตุการณ์จากกลางเมืองพร้อมช่วยเหลือผู้าเ็รอบๆ
หน่วยสี่ถึงหน่วยหกไปทางทิศเหนือ ส่วนหน่วยเจ็ดถึงหน่วยเก้าไปทางทิศใต้
หน่วยสิบถึงหน่วยสิบสองไปทางทิศตะวันออก และหน่วยสิบสามถึงสิบห้าไปทิศตะวันตก
ส่วนหน่วยบนป้อมอยู่เหมือนเดิม พร้อมกำชับในแต่ละป้อมว่าจะไม่มีใครลอดออกจากประตูโดยเด็ดขาด
ที่เหลือตามข้ามา
รับทราบ!
นายทหารที่รับคำสั่งได้ทำท่ายืนตรงพร้อมเคารพ แล้วรีบวิ่งออกไปแจ้งคำสั่งโดยทันที
พร้อมกับมีนายทหารที่อยู่ใกล้ได้เดินตามหลังลุงแกน
เห้ยลุง แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
อย่าโวยวายไปพ่อหนุ่ม เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น
ดีขึ้นก็แย่แล้ว แล้วสรุปมันเกิดอะไรขึ้น
ตัวตนสีดำจากป่ามรณะน่ะ เป็ประเภทที่แตะอะไรก็ะเิไปหมด ที่น่ารำคาญคือดันแวบไปแวบมาไปเรื่อย พ่อหนุ่มรออยู่นี่แหละ
ลุงแกนได้อธิบายแบบย่อ
ไม่มีเวลาแล้วพ่อหนุ่ม ฉันต้องไปก่อนนะ
แล้วลุงก็รีบวิ่งไปพร้อมกับลูกน้องเข้าไปในเมือง ปล่อยให้หมานรออยู่ข้างนอก
แม้จะบอกให้รอด้านนอก แต่ในใจหมานก็รู้สึกได้ถึงความดื้อดึงในตัว
อยากช่วยลุงแกน
อยากช่วยเมือง
อยากทำอะไรซักอย่างกับสถานการณ์แบบนี้
แต่อีกใจนึงก็ได้ห้ามเอาไว้
กลัว กลัว กลัว
อย่าไปยุ่งสิ
ไม่ใช่ปัญหาเรานะ
เดี๋ยวก็จบแล้ว ไม่เอา
แต่ในขณะที่ยืมสับสนอยู่นั้น สัญชาตญาณความเป็เหยื่อก็ทำงาน
ตอนนี้หมานได้เผชิญหน้ากับตัวตนที่เหมือนผงฝุ่นรวมตัวกันจนเป็สีดำ
ระยะอยู่แค่ปลายจมูก
แล้วมือข้างขวาของหมานก็ะเิออก แม้จะเป็การะเิที่ไม่แรงมาก แต่เพราะไม่มีมือที่แขน เืจึงพุ่ออกจากแขนอย่างรวดเร็ว
ความเ็ปแล่นริ้วเข้าสู่สมองจนหมานแทบจะกรีดร้องไม่ออก ภาพในกระจกใสที่เซบาสถืออยู่ดับวูบลง พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบของเืที่พุ่งกระฉูดในภาพนิมิตนั้นยังติดตา
แล้วจะเอายังไงครับ ห้องขาวนี่อยู่แค่ชั่วคราวเท่านั้น ยังไงซะคุณก็ต้องไปเจอตัวตนสีดำอยู่ดี
เซบัสถาม
ยังต้องไปอีกเหรอ อย่าบอกนะว่าที่มือไม่เป็อะไรตอนนี้เพราะไอ้ฉากขาวๆ นี่น่ะ แล้วความจริงคือมือมันขาดแล้ว
อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้สิครับ เอาอย่างนี้ผมมีทางเลือกให้คุณสองทาง
เซบาสเข้ามาใกล้ แล้วเปิดปากพูด
อยากได้เม็ดสีฟ้า หรือเม็ดสีแดงครับ
หมายความไงเซบัส
ท่าทางคุณหมานจะยังไม่เข้าใจสินะครับ
ก็เออสิวะ
สีฟ้าให้คุณมีชีวิตต่อไป สีแดงคือแลกชีวิตของคุณ อ้อไม่มีพลังพิเศษอะไรนะครับ
หมานลังเลทันที
ว่ายังไงละครับ จะแดงหรือฟ้าดี ถ้าไม่เลือกงั้นผมจะเลือกให้นะครับ
เดี๋ยวก่อน!
งั้นเลือกฟ้านะครับ
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เซบัสยัด ยาเม็ดสีฟ้าเข้าไปในปากของหมาน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่หมานรู้ตัวอีกที ตัวเค้าก็ได้กลับมาอยู่ เบื้องหน้าของตัวตนสีดำอีกครั้ง
แน่นอนว่าคราวนี้ร่างกายมีครบ 32 แต่ที่ต่างออกไป คือตัวตนสีดำวิ่งผ่านหน้าของหมาน
ความสับสนที่เกิดขึ้นต่อตัวเขาอีกครั้งนึง แต่ถึงอย่างนั้นหมานกลับเลือกวิ่งเข้าไปในเมือง
เหตุการณ์ะเิจากตัวตนสีดำได้จบลงแล้ว เหลือเพียงควันคละคลุ้งกับซากปรักหักพังของตึกราบ้านช่องในเมือง
เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีแต่ศพละ
เห้ย! มีใครอยู่ไหม!!!
ะโไปก็ไม่มีใครตอบหรอกครับ ดูนั่นข้างหน้าสิ
ข้างหน้าเหรอ เห้ยลุงแกน! ทำใจดีๆ ไว้! ลุง?! ตื่นสิ!
เปล่าประโยชน์ครับ
เห้ยลุงป้อมยาม! ตื่นสิ! ทำไมกัน
ก็นั่นน่ะสิ ทำไมกันนะ?
เซบัส! นี่ฝีมือแกเหรอ
โอ้ะโอ๋ อ้ะจุ๊ๆ ไม่ใช่กระผมหรอกนะครับ ถึงยังไงเมืองนี้ก็ต้องล่มสลายจากตัวตนสีดำในป่ามรณะอยู่แล้ว แล้วก็นี่เป็ผลจากการใช้ยาสีฟ้าด้วยครับ แลกกับชีวิตของทุกคนในเมืองยังไงละครับ
ว่าไงนะ
ว่าแต่คุณหมานเถอะ จะอยู่ตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ถึงตัวตนสีดำจะไม่สนใจคุณ แต่คุณต้องไปต่อนะครับ
ห้ะ ไปต่อ!? แล้วไปไหน?
นั่นสินะครับ ยังไงก็ออกจากเมืองก่อนแล้วกันครับ
จะให้หนีหัวซุกหัวซุนไปเฉยๆ งั้นเหรอ
คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนะครับ และผมบอกให้ไปก็ไปสิครับ
แล้วทำไมฉันต้องฟังแกด้วย………..
หรือคุณหมานจะรอให้ตัวตนสีดำกลับครับ
เซบาสสวนโดยไม่รอคำของหมาน
กลับมาเหรอ หมายความว่าไงกัน
ก็ไม่ได้หมายความว่าไงหรอกครับ แค่รอบนี้มันไม่สนใจก็จริง แต่ไม่ได้รับประกันว่าคราวหน้ามันจะไม่กลับมาที่นี่อีก เข้าใจนะครับ
โธ่เว้ย!
433
