ตะวันวาด

        “ตะวันไปหยิบให้ค่ะ”

        ได้ยินเช่นนั้นอันธกานต์จึงกลับลงไปนั่งบนเตียง.. ถ้าหากตะวันวาดไม่หันหลังไปเสียก่อน เธอก็คงจะเห็นได้ว่าแววตาสีน้ำตาลเข้มนั้นเปล่งประกายวาววับอย่างร่าเริง

        “ทำไมถึงช่วยฉัน”

        ประโยคคำพูดไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งใด ๆ ก่อนหน้าทำให้ตะวันวาดชะงักฝีเท้าขณะที่เดินถือขวดน้ำกลับมาให้อันธกานต์ หญิงสาวหลบตาอีกฝ่าย เธอหยุดยืนหน้าเขาพร้อมยื่นขวดน้ำให้

        “เป็นคนอื่นตะวันก็ช่วยค่ะ”

        “แปลว่าไม่ได้เกลียด? ”

        “ไม่ได้เกลียดค่ะ” แค่ไม่อยากเกี่ยวข้องด้วย.. ตะวันวาดยังพูดไม่จบประโยคอีกฝ่ายกลับแทรกขึ้นมาก่อน

        “แล้วเธอชอบฉันมั้ย..? ”

        ตะวันวาดมองร่างสูงตรงหน้าอย่างตกตะลึง.. คำถามนั้นปักลงกลางใจอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนความตกใจจะแปลเปลี่ยนเป็นความโมโห หญิงสาวถอนหายใจแรง สีหน้าบ่งบอกว่าไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตัวเองเพิ่งจะได้ยิน เธอตวัดสายตาออกไปมองด้านข้าง

        “ภรรยาของคุณเพิ่งเสียไปนะคะ”

        “....” คราวนี้คนที่เงียบกลับเป็นอันธกานต์..

        “มาจนถึงตอนนี้ตะวันก็ยังไม่รู้ว่าคุณแต่งงานกับพี่บุหลันเพราะอะไร และถึงแม้ว่าพี่บุหลันจะไม่อยู่แล้ว คุณก็ควรให้เกียรติพี่สาวฉันบ้าง” เสียงหวานเอ่ยต่ออย่างดุดันขึ้น เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับพี่สาวของเธอ ตะวันวาดไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองจากความโมโหได้เลย

        “....”

        อันธกานต์สบมองใบหน้ากลมรูปไข่.. ถอนสายตาออกจากเธอ เขาลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ

        ในช่วงกลางวันตะวันวาดปรากฏตัวขึ้นที่บ้านอัศวะนัย เธอได้รับสายจากภูจินดาเมื่อช่วงเช้าหลังจากที่อันธกานต์กลับไปไม่นาน ภูจินดาบอกเธอว่าภูธเรศสภาพจิตใจไม่ดีนัก สองสาวจึงตกลงนัดกันรับประทานอาหารกลางวันที่บ้านของภูจินดา

        เมื่อยืนอยู่หน้าประตูบ้านร่างเล็กถอนหายใจเล็กน้อย บอกไม่ได้ว่าเหตุใดจึงรู้สึกกังวลใจอย่างประหลาด ทันทีที่เธอย่างเท้าเข้าไปในตัวบ้านเธอได้พบกับชาตรี บิดาของพี่สาวพี่ชายทั้งสองของเธอ

        “คุณลุงสวัสดีค่ะ” เธอกล่าวทักทายพร้อมกับประนมมือไหว้เขา ชายสูงวัยรับไหว้เด็กสาวที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตา ก่อนจะบอกให้เธอเดินไปนั่งเป็นเพื่อนเขาที่ห้องนั่งเล่น ลูกสาวบอกเขาเอาไว้ก่อนแล้วว่าตะวันวาดจะมารับประทานอาหารเที่ยงด้วยกัน

        ตะวันวาดนั่งลงอย่างเรียบร้อยตรงโซฟาข้างชาตรี

        “คุณลุงเป็นยังไงบ้างคะ เมื่อสองวันก่อนพี่ภูบอกว่าคุณลุงไม่ค่อยสบาย”

        ชาตรียิ้มตอบ กวักมือเรียกแม่บ้านวัยสามสิบเศษคนเดียวในบ้าน

        “ดีขึ้นมากแล้วล่ะ คุณมนผมรบกวนเตรียมโต๊ะอาหารเลย” ชาตรีกล่าวกับตะวันวาด ก่อนจะหันไปหาแม่บ้าน

        “แก่แล้วก็ขี้โรคแบบนี้” เขาหัวเราะ ตะวันวาดยิ้ม ๆ

        “จินน่าจะใกล้ถึงแล้ว ตะวันเป็นไงบ้าง ไม่ได้เจอเสียนาน ที่งานศพลุงก็ไม่ค่อยได้คุย” ชายสูงวัยเอ่ยถามอย่างคุ้นเคย ถ้าเทียบกับทุกคนในครอบครัวของบุหลันรังสรรค์ ตะวันวาดดูเหมือนจะเป็นคนเดียวที่เขาคุ้นเคยที่สุด

        “หนูสบายดีค่ะ พอหมดงานศพก็ไม่ค่อยยุ่งเท่าไหร่แล้ว”

        “จะว่าไป.. จินบอกลุงว่าก่อนหน้านี้หนูทำงานกับธัน..” เสียงทุ้มแหบเอ่ยขึ้นบอกไม่ได้ว่าเป็นประโยคบอกเล่า หรือเป็นประโยคคำถาม

        ตะวันวาดเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่สาม เธอพยักหน้าตอบรับ

        “ใช่ค่ะ พอดีว่ามีคุณลุงที่รู้จักแนะนำให้โดยบังเอิญ” เสียงเล็กตอบให้รายละเอียดเพื่อไม่ให้คำตอนนั้นสั้นเกินไป แม้ว่าน้ำเสียงจะบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ค่อยสะดวกใจสักเท่าไหร่นัก

        ทว่าชาตรีไม่ได้สนใจ..

        “น่าเสียดายนะ” ชายสูงวัยเอ่ยต่อ

        คิ้วเรียวสวยบนใบหน้าหวานเลิกขึ้นอย่างเป็นคำถามชัดเจน ชาตรีเห็นดังนั้นก็พลางหัวเราะน้อย ๆ

        “ลุงเห็นหนูมาตั้งแต่เด็ก เป็นเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง เพราะฉะนั้นลุงก็จะไม่พูดอ้อมค้อม”

        “....” ตะวันวาดมองอีกฝ่ายอย่างตั้งใจฟัง

        “จริง ๆ ถ้าตะวันยังไม่ลาออกจากงาน ลุงก็อยากจะให้หนูทำงานกับอันธกานต์ต่อไป”

        ตะวันวาดพยายามอย่างมากที่จะไม่ทำสีหน้าตื่นตระหนก เธอหลบสายตาอีกฝ่าย ฝืนยิ้มบาง

        “ทำไมเหรอคะคุณลุง? ”

        “มาจนป่านนี้หนูจะรู้ว่าอันธกานต์กับภูธเรศไม่ค่อยลงรอยกันใช่ไหม”

        ตะวันวาดพยักหน้าค่อย ๆ

        “จริง ๆ ทั้งหมดมันเป็นเรื่องระหว่างลุงกับเด็กคนนั้น ไม่ใช่ภูธเรศ..”

        “...” ตะวันวาดไม่มั่นใจว่าเหตุใดชาตรีจึงกล่าวเช่นนั้น.. แต่นั่นไม่สำคัญอีกต่อไป

        “ถ้าตะวันยังทำงานกับธัน คงพอจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้ลุงกับภูได้บ้าง” ชายสูงวัยเอ่ยตั้งใจสบตากับตะวันวาด เขายิ้มอย่างหนักใจ

        “มันอาจจะฟังดูแปลกอยู่สักหน่อย.. แต่ยังไงเราก็เหมือนครอบครัวเดียวกัน.. จริงไหม? ” เสียงทุ้มเอ่ยย้ำ.. ตะวันวาดไม่สามารถละสายตาไปจากอีกฝ่ายได้ หญิงสาวกลืนน้ำลายอึกอย่างไม่รู้ตัว ฝืนยิ้ม ไม่รู้จะเอ่ยตอบเช่นไร..

        อย่างไรก็ตาม.. ตอนนี้เธอก็ไม่ได้ทำงานกับอันธกานต์แล้ว..

        “ตะวันลาออกแล้วน่ะค่ะ” เสียงเล็กเอ่ยขึ้น

        ชาตรีพยักหน้าอย่างเข้าใจ

        “นั่นสินะ” เขายิ้ม.. แม้จะมองตะวันวาดอยู่ ทว่าห้วงคำนึงกลับนึกย้อนไปถึงภาพถ่ายหลายใบที่เขาได้รับผ่านอีเมลเมื่อช่วงใกล้รุ่งของเช้าวันนี้

        ตั้งแต่ได้รับทราบว่าอันธกานต์กลับมาที่ประเทศไทยแล้ว ชาตรีได้ติดต่อลูกน้องที่เขาไว้ใจให้สืบประวัติอันธกานต์อย่างลับ ๆ เนื่องจากเขาไม่ได้รับข่าวสารของเด็กหนุ่มมานานหลายปี.. เมื่อได้เจอกันอีกครั้งที่งานศพ ชาตรียิ่งรู้สึกว่าเขาต้องระมัดระวัง และรอบคอบมากขึ้น เขาจ้างวานให้คนติดตามอันธกานต์ และส่งข่าวให้เขาอย่างเงียบ ๆ

        คาดไม่ถึงว่าเด็กสาวตรงหน้าดูจะมีความสัมพันธ์ที่น่าสนใจกับเด็กนั่น ภาพที่อันธกานต์ยืนรออีกฝ่ายหน้าห้องพัก และภาพที่ทั้งคู่เดินเข้าไปในตัวตึกด้วยกันนั้นทำให้ชาตรีมั่นใจว่าตะวันวาดต้องรู้จักกับอันธกานต์มากกว่าความเป็นพี่เขยอย่างแน่นอน..

        “พี่จิน” เสียงเล็กที่เอ่ยชื่อลูกสาวเรียกชาตรีให้กลับมายังปัจจุบัน

        ภูจินดาปรากฏตัวขึ้น และกำลังเดินตรงมายังทั้งสองคน ชาตรีมองลูกสาวก่อนจะยิ้มให้เธอ

        ภูธเรศปรากฏตัวขึ้นหลังจากนั้นไม่นานนัก ทั้งสี่คนรับประทานอาหารกลางวันภายในห้องอาหารของบ้านอัศวะนัย บทสนทนาส่วนใหญ่ไม่เกินไปกว่เรื่องของโรงแรม ผสมปะปนไปกับเรื่องราวเพื่อน ๆ ชายหญิงของภูจินดาที่หญิงสาวนำมาเล่าเสริมความบันเทิงให้กับคนในบ้าน

        ภูธเรศดูเหมือนจะร่าเริงขึ้น แม้ว่าจะรับประทานอาหารไปอย่างเงียบ ๆ อย่างน้อยเขาก็ยิ้มและหัวเราะไปด้วยกัน

        “แล้วเมื่อไหร่ตะวันจะยอมมาช่วยงานฉันเนี่ย” เสียงเล็กหันขวับมาถามสาวน้อยเมื่อทุกคนรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว

        “เด็ก ๆ คุยกันไปแล้วกันนะ พ่อขึ้นไปห้องทำงานก่อน”

        ตะวันวาดมองชาตรีที่ลุกขึ้นยืนในเวลาเดียวกัน เธอสบตาคนเป็นลุงก่อนจะหันมองภูจินดา

        “ค่ะพ่อ” ภูจินดาตอบ

        ภูธเรศมองบิดาที่เดินจากไป ก่อนจะหันกลับมามองสองสาวน้อยที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา

        “อาทิตย์หน้าตกลงไหม” ภูจินดาเอ่ย ไม่รอให้ตะวันวาดตอบ

        ภูธเรศยกรอยยิ้มมุมปากขึ้นขำนิสัยช่างจัดการของน้องสาวตัวเอง

        ตะวันวาดทำแก้มป่อง

        “ตะวันไม่มีประสบการณ์ทำงานเลย กลัวจะช่วยพี่จินไม่ได้” เสียงเล็กตอบอย่างเกรงใจ

        “ทักษะงานมันฝึกกันได้ แต่หาคนไว้ใจได้นี่สิหายาก” ภูจินดาเอ่ยต่ออย่างไม่ยอมแพ้.. เธอรู้จักตะวันวาดมานานและรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนเช่นไร ตะวันวาดยังเป็นคนที่เรียนรู้ไวทำให้ภูจินดาไม่ห่วงเรื่องการทำงานของเธอเลย

        คนถูกหว่านล้อมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองภูธเรศ

        “งั้นพี่ภูไปทำงานพร้อมกันมั้ยคะ” สาวน้อยเอ่ยอย่างร่าเริง ภูจินดามองพี่ชายนัยน์ตาวาววับเป็นประกาย พยักหน้าหงึกหงักไปมาอย่างเห็นด้วยกับตะวันวาด

        “นั่นสิ! พี่ชายพักร้อน ส่วนน้องสาวอย่างฉันเนี่ยหัวร้อนไปหมดแล้ว” คนเป็นร้องสาวกล่าวน้ำเสียงห้าว ตะวันวาดได้แต่หัวเราะ

        “อือ”

        คำตอบรับอย่างดื้อ ๆ ของพี่ชายทำให้ภูจินดาสบตากับตะวันวาดตาโต น้องสาวหันไปมองพี่ชายตัวเองอีกครั้ง

        “พูดจริงนะ” ภูจินดาแทบจะตะโกน

        “อื้อ” ภูธเรศตอบเสียงสูงขึ้น พลางอดหัวเราะกับท่าทางของน้องสาวตัวเองไม่ได้ ตะวันวาดยิ้มพร้อมปรบมืออย่างดีใจไปด้วย..

        ในเวลาเดียวกันอันธกานต์ก็ไม่ได้ไปทำงานและไม่ได้ไปโรงพยาบาล..ชายหนุ่มติดต่อผู้ช่วยทั้งสองคนของเขาให้ยกเลิกงานทุกอย่างที่มี ก่อนจะปิดโทรศัพท์มือถือตัดการติดต่อหลังจากนั้น.. เขาอยู่ที่บ้านสินธพ

        วาเลนไทน์ดูจะดีใจมากที่แด๊ดดี๊ของเธอมีวันหยุดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งวัน สาวน้อยตามติดอันธกานต์แจ.. ชายหนุ่มนั่งมองลูกสาวที่ทั้งออดทั้งอ้อนเขาอย่างรักใคร่

        อัญญานำขนมที่ตนเองทำเก็บเอาไว้ออกมาให้ทั้งคู่ สินธพเดินมาพร้อมกัน

        “ตะวันวาดลาออกแล้วนะครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกับสินธพ ก่อนจะแปลกใจเมื่ออีกฝ่ายมีท่าทีรับทราบอยู่ก่อนแล้ว

        “เมื่อวานเธอพูดอยู่เหมือนกัน เห็นบอกว่าจะคุณจินอยากให้ไปทำงานด้วย”

        “....”

        ข้อมูลใหม่ที่ได้รับทำให้อันธกานต์เงียบไป.. หัวใจชายหนุ่มเต้นแรงขึ้นอย่างที่เขารู้สึก อันธกานต์กลืนน้ำลายข่มสีหน้านิ่งงันแตกต่างจากความดุเดือดที่ปะทุขึ้นภายในใจ

        ทำงานกับภูจินดา..

        เด็กนั่นจะไปทำงานที่โรงแรมภูธเรศงั้นเหรอ..

        เพียงเสี้ยวความคิดที่แวบขึ้นทำให้อันธกานต์กัดฟันกรอด.. ทำไมทุกอย่างต้องกลับไปอยู่ที่อัศวะนัย..

        “แด๊ดดี๊” เสียงลูกสาวที่ดังขึ้นทำให้อันธกานต์หันขวับไปมองวาเลนไทน์

        สาวน้อยเบิกตาโตขึ้นด้วยความตกใจ.. แม้จะเป็นเด็ก แต่เธอกลับสามารถรับรู้สึกพลังงานและสีหน้าที่ออกมาจากคนเป็นพ่อได้ดียิ่งกว่าคำพูดของเขา

        วาเลนไทน์ลุกขึ้น ก่อนจะวิ่งปรู๊ดไปหลบหลังอัญญา.. อันธกานต์ถอนสีหน้าลง สบมองผู้เป็นป้าด้วยสีหน้างุนงง

        “เป็นอะไรไปจ้ะ” หญิงสูงวัยเอี้ยวตัวมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เอาหน้าซุกเข้ากับกระโปรงเธอ

        วาเลนไทน์ยกนิ้วชี้ไปทางอันธกานต์ โดยที่ยังไม่ยอมถอนหน้าออกจากอัญญา

        “แด๊ดดี๊น่ากลัว”

        ผู้ใหญ่ทั้งสามคนมองหน้ากัน อันธกานต์กลืนน้ำลายอึกอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัว ปรับสีหน้าและโทนน้ำเสียงของตัวเองอย่างฉับพลัน

        “เลิฟ.. กลัวอะไรแด๊ดดี๊ฮึ? ” เขาเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม

        “กลัว กลัว” เสียงเล็กยังตะโกนอยู่

        “เลิฟ..”