นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]

        วันคืนแห่งการต่อสู้กับสัตว์ปีศาจและทำภารกิจเพื่อเลื่อนระดับทั้งน่าตื่นเต้นและสงบสุข ลำดับขั้นตอนของความก้าวหน้ามิต่างอันใดกับเล่นเกม RPG

        ตามข่าวจากเก๋อจือ เหล่ากลุ่มกิลด์ทหารรับจ้างจะพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนั้นระยะหนึ่ง ดังนั้นพวกโม่จ้านไม่กี่คนจึงย้ายออกจากโรงเตี๊ยมและเช่าห้องที่ค่อนข้างใหญ่ละแวกใกล้เคียงกิลด์ ใช้เป็นสถานที่พักเท้าชั่วคราว

        การร่วมมือกันของคนทั้งสี่เริ่มช่ำชองขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งวันเวลาผ่านไปต่างก็ยอมรับโดยนัย ค่อยๆ กลายเป็นให้โม่จ้านกับเจียนั่วคือกำลังหลัก เก๋อจือคือกองกำลังเสริม ลาถีเท่อคือฝ่ายเตรียมต่อสู้แบบจรยุทธ์ ภารกิจที่พวกเขาไม่กี่คนรับมาได้เลื่อนขั้นจากภารกิจเล็กน้อยเป็นการจับสัตว์ปีศาจและสัตว์ป่าระดับสูง ถึงขั้นคุ้มกันทรัพย์สินที่เดินทางระยะสั้น คนทั้งสี่เริ่มมีชื่อเสียงจากประสิทธิภาพและอัตราการสำเร็จของภารกิจ ทั้งยังมิรู้ว่า 'กลุ่มทหารรับจ้างราชาปีศาจที่มีเพียงสี่คน' อันเป็นชื่อเรียกแปลกประหลาดนี้ถูกกล่าวขานในกิลด์สาขาย่อยของกลุ่มพันธมิตรตั้งแต่เมื่อใด

        ระหว่างนั้นมีทหารรับจ้างจำนวนมิน้อยที่คิดอยากเข้าร่วม ทว่ากลับถูกโม่จ้านปฏิเสธไปเสียทั้งหมด นอกจากเจียนั่วที่ไม่แสดงความคิดเห็นอันใด เก๋อจือกับลาถีเท่อต่างค่อนข้างสงสัย ด้วยเพราะโม่เจ๋อเอ่อร์เคยกล่าวว่า 'ภายหน้าจะมีสหายเข้าร่วม' เพียงแต่คนทั้งสองเข้าใจว่าฐานะของพวกตนไม่กี่คนในกลุ่มเป็นเรื่องอ่อนไหว รู้ว่าโม่เจ๋อเอ่อร์อาจมีการเตรียมการอื่น ดังนั้นจึงมิได้ใส่ใจมากนัก

        นับตั้งแต่เกิด 'เหตุการณ์มิคาดฝัน' คราก่อน ภายในใจของโม่จ้านหวาดกลัวการใช้เวทมนตร์อยู่ระยะหนึ่ง เพียงแต่ภายใต้การส่งเสริมของเจียนั่วกับเก๋อจือ ยามโม่จ้านพยายามรวบรวมพลังธาตุอีกครั้งกลับพบว่าพลังธาตุรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นท่อนแขนขนาดใหญ่ คล้ายกับยามจับกวางอูฐหุ้มเกราะน้ำแข็งมิมีผิด

        ท่อนแขนขมุกขมัวที่เกิดจากการรวมตัวของธาตุหลากชนิดนั้นน่าองอาจและน่าเกรงขามมิต่างกับแขนของเทพปีศาจในตำนาน ทำให้เจียนั่วกับลาถีเท่อได้เปิดหูเปิดตา กระทั่งเก๋อจือที่เคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่งยังต้องตกตะลึงอีกครา หลังทำความคุ้นเคยระยะหนึ่ง โม่จ้านสามารถควบคุมฝ่ามือและท่อนแขนในการทำท่าทางต่างๆ ได้ตามใจนึก ถึงขั้นสามารถลดขนาดลงใช้แกะกุ้งและเกานิ้วเท้าที่เป็นการกระทำละเอียดอ่อนได้ทั้งสิ้น มิต่างกับกลายเป็นมือข้างที่สามอย่างแท้จริง

        อีกทั้งสิ่งที่ทำให้โม่จ้านดีใจมากที่สุดก็คือ การควบคุมการโจมตีระยะกลางที่ไม่เกินเอื้อมของฝ่ามือคล้ายจะมิได้รับผลกระทบจาก 'บัฟ ศูนย์เล็งไม่เที่ยง' ของตน ขอเพียงระยะห่างไม่มากเกินไป หนึ่งฝ่ามือจะโจมตีอย่างแม่นยำ ชดเชยข้อด้อยด้านการโจมตีระยะไกลที่ไม่แม่นยำแม้แต่น้อยของตนพอดี

        แผนการฝึกฝนของลาถีเท่อที่เดิมทีคาดการณ์ไว้ว่าต้องใช้เวลาสองปีกลับจบลงก่อนกำหนดอย่างปาฏิหาริย์เสียแล้ว — แม้โม่จ้านจะเพิ่มการฝึกซ้อมมากกว่าสองเท่า กระนั้นลาถีเท่อกลับยังทำสำเร็จได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นยิ่งมิต้องเอ่ยถึงทักษะการต่อสู้ที่ชี้แนะเพียงเล็กน้อยก็เข้าใจเสียแล้ว

        ภายในเวลามิถึงหนึ่งปี คนทั้งสามมองส่วนสูงของลาถีเท่อที่สูงกว่าโม่จ้าน สูงกว่าเจียนั่ว ท้ายที่สุดหยุดลงที่สูงกว่าเก๋อจือกว่าครึ่งศีรษะ ยามตนได้เห็นลาถีเท่อไล่กวดควายป่าตัวโตเต็มวัยระดับหกกับตาตนเอง อีกทั้งยังขับไล่เสียจนอีกฝ่ายหอบหายใจไร้ที่ให้หลบ ท้ายที่สุดจัดการหักคอก่อนนำขึ้นพาดบ่ากลับมาที่ห้อง โม่จ้านพลันรู้สึกว่าตนมิอาจกดข่มความอิจฉาที่ปะทุภายในใจแม้แต่น้อย คิดอยากจะอัดลาถีเท่ออย่างหนักสักหนึ่งยก

        ผลคือนับจากนั้นโม่จ้านพลันรับรู้แล้วว่า — ทั้งๆ ที่ตนมิใช่คู่ต่อสู้ของลาถีเท่อแล้วแท้ๆ กระนั้นลาถีเท่อกลับยังแกล้งยอมแพ้และปล่อยให้ตนต่อยตีอยู่หลายหมัด มิเพียงเท่านี้ ลาถีเท่อยังรีบส่งน้ำและผ้าอย่างรวดเร็วด้วยความกระตือรือร้น จากนั้นใช้แววตาใสซื่อบริสุทธิ์ไร้ซึ่งความคับข้องใจมองมายังตน มิต่างกับสุนัขตัวโตที่รอให้เจ้าของยกย่องชมเชย กลับทำให้คนที่ความคิดจิตใจคับแคบเช่นตนละอายใจเหลือเกิน

        ทว่าเป็นเจียนั่วที่ก้าวหน้าอย่างมั่นคงตามระดับของตน ด้วยเพราะเดิมทีพื้นฐานของเจียนั่วนั้นสูงกว่าตน ตนเข้าใจว่าเป็นเรื่องยากที่การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพอีกครั้ง ดังนั้นจึงมิได้รับผลกระทบจากพวกครรภ์พิสดารข้างกายไม่กี่คนที่ก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดแต่อย่างใด ภายใต้คำแนะนำของโม่จ้านและความรู้ความเข้าใจของตนเอง วิชาหอกของเจียนั่วค่อยๆ พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ หอกซัดที่เสริมพลังเวทยิ่งมีความแม่นยำและพลังสังหารมากกว่าเดิมสองเท่า นับเป็นหนึ่งในการโจมตีที่มีประสิทธิภาพของกลุ่ม

        เพียงแต่ยามเจียนั่วร่ายเวทเดี่ยวยังคงมีปัญหาเรื่องความไม่เสถียร นอกจากนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น ดังนั้นในฐานะที่เก๋อจือคือ 'นักเรียนดีเด่น' จึงหาตำรามาจำนวนหนึ่งและขันอาสาเป็นอาจารย์ ทุกๆ วันจะทำการ 'สอนเสริม' ให้กับเจียนั่วหนึ่งชั่วโมง หวังจะหาหนทางทะลวงจุดด้อย

        ทว่าในขณะถกเรื่องเวทมนตร์ ความสงสัยภายในใจของเก๋อจือกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้น — เจียนั่วเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างมากโดยมิต้องสงสัย มิเช่นนั้นคงไม่มีทางกลายเป็นอัศวินเวทที่เก่งกาจขณะอายุยังน้อยถึงเพียงนี้ ตามหลักแล้วควรจะเชี่ยวชาญการใช้พลังเวททั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ กระนั้นนอกเสียจากเรื่องพื้นฐานที่พอๆ กับโม่เจ๋อเอ่อร์ นึกมิถึงว่าเจียนั่วจะมีความรู้ด้านทฤษฎีและภาคปฏิบัติของพลังเวทธาตุน้ำแข็งเทียบตนมิได้เสียด้วยซ้ำ ทำให้เก๋อจือประหลาดใจอย่างมาก

        “คะแนนมากกว่าโม่เจ๋อเอ่อร์เพียงสองคะแนน ดูคล้ายจะมิเคยได้รับการชี้แนะจากจอมเวทมาก่อนแม้แต่น้อย…”

        ขณะมองม้วนกระดาษคำตอบที่ตัวอักษรเป็นระเบียบเรียบร้อยทว่ากลับมีจุดผิดมากมาย เก๋อจือถึงกับขมวดคิ้วเป็นปม

        “…หรือว่าพรสวรรค์ด้านพลังเวทของเจ้าถูกพบกลางคัน?”

        “ใช่ ยามอยู่สนามฝึกอัศวินเป็นเวลานาน ข้ากลับบังเอิญพบพรสวรรค์เวทธาตุน้ำแข็ง ยามนั้นมีเพียงข้าที่รู้”

        เจียนั่วถอนหายใจอย่างสับสน ก้มหน้าลงอย่างค่อนข้างคับข้องใจอยู่บ้าง

        “กระทั่งภายหลังเหล่าครูฝึกอัศวินสัมผัสได้ เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อแผนการฝึกฝนของข้าจึงกดข่มเอาไว้มาโดยตลอด”

        “เพียงแต่นึกมิถึงว่าจะปะทุออกมาถึงขั้นนั้น…หากรู้เสียแต่แรก ข้าคงไปหาจอมเวทธาตุน้ำแข็งให้มาชี้แนะข้า”

        เจียนั่วยกยิ้มเจื่อนพลางเก็บกระดาษบนโต๊ะก่อนจะส่งสายตาฉายแววขอบคุณมาอีกครั้ง

        “…ดังนั้นจึงทำได้เพียงเรียนรู้ด้วยตนเองและพัฒนาอย่างไร้ทิศทาง ยามนี้มีเจ้าคอยช่วยเหลือ ข้าคงจะสามารถเดินบน ‘เส้นทางที่ถูกต้อง’ ”

        …ส่งผลกระทบต่อแผนการฝึกฝน?

        ภายในหัวของเก๋อจือมีความสงสัยวูบผ่าน กระนั้นเพียงสงสัยชั่วเสี้ยววินาทีเท่านั้น เพราะหลังจากนั้นตนพลันออกแรงตบอกตนเองเสียแล้ว

        “ยกให้เป็นหน้าที่ข้าเถิด ประสบการณ์จริงของข้ามีมากพอ นับเป็นเรื่องยากอยู่บ้างหากจะแก้ทฤษฎีกับการปฏิบัติใหม่เสียแต่ต้น เพียงแต่หากทำตามที่ข้าบอกเจ้าจะก้าวไปอีกขั้นภายในระยะเวลาอันรวดเร็ว”

        โม่จ้านนั่งเงียบเชียบอยู่ด้านข้าง ใช้แววตาอ่อนโยนไร้สิ่งใดเปรียบมองคนตัวเล็กกับคนตัวโตทั้งสองที่กำลังหารือกัน แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงบนใบหน้า เผยประกาย 'ราศีของผู้เป็นมารดา' อย่างเงียบๆ กระทั่งโม่จ้านยังรู้สึกว่าตนเปี่ยมความเมตตาอ่อนโยนเสียเหลือเกิน

        น้ำซุปไก่ที่ตนกรอกให้เก๋อจือกินได้ผลแล้ว นี่ทำให้ตนรู้สึกประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง เพียงแต่แม้ว่าท้ายที่สุดเก๋อจือเลือกที่จะฝึกพลังเวทธาตุไฟ กระนั้นตนยังมองออกถึงความคิดที่แอบซ่อนเอาไว้ — ยามฝึกพลังเวททุกครั้ง อีกฝ่ายมักจะเหลือเวลาจำนวนหนึ่งไว้ลอบฝึกเสริมความแข็งแกร่งของพลังเวทธาตุลม ตนเคยบังเอิญพบเห็นหลายครั้ง แรกเริ่มเก๋อจือค่อนข้างร้อนรน กลัวตนจะคิดว่าอีกฝ่ายโลภมาก หากแต่ตนแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาโดยตลอด ดังนั้นคนทั้งสองต่างรู้อยู่แก่ใจเพียงมิเปิดเผยออกมา

        อย่าได้เห็นว่ายามปกติเก๋อจือมิเอาใจใส่สิ่งใดและพูดเก่ง ทว่าแท้จริงแล้วเขารู้สถานการณ์ของตนเองเป็นอย่างดี ทุกคราที่เอ่ยถึงเรื่องเวทมนตร์ เก๋อจือจะเข้มงวดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด สำหรับเก๋อจือที่ได้รับการศึกษาอย่างเป็นระบบ เขามิเคยขาดแคลนแผนการที่สมเหตุสมผล เพียงแต่สิ่งที่ขาดคือผู้ที่สามารถบังคับตนเพื่อทำลายโรคแห่งความขี้เกียจ และลาถีเท่อก็คือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้อย่างมิต้องสงสัย