วิกฤตรัก

คีตะมองร่างบางที่นอนหลับไหล หันหลังให้กับเขา เธอคงเหนื่อย ถึงขนาดงอแง กับเขา ตอนที่เขากอดเธอ คงกลัวเขาจะลงโทษอีก เขามองดูนาฬิกาที่ผนังบอกเวลา 05.00น. เขาทำโทษเธอไปหลายยก จนหญิงสาวงอแง 

ทั้งชีวิตของคีตะไม่เคยต้องใช้กำลัง ใช้ทั้งคำพูดบังคับขู่เข็นใครเลย มีก็แต่คนที่บังอาจนอนหันหลังให้เขาตอนนี้นิแหละ 

คีตะยันตัวลุกขึ้น โน้มใบหน้าเอาจมูกกดไปที่แก้มนวล หอมไปฟอกใหญ่ เขาลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ประตู เขาเดินออกมาจากห้องของฟ้าใส เดินตรงไปที่ห้องรับรองแขกของตนเอง อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรือกลัวที่ใครจะเห็น 

ฟ้าใสลืมตาขึ้น เธอมองดูนาฬิกาที่ผนัง ก่อนหันไปที่โต๊ะเล็กข้างเตียงนอน เธอเห็นโน๊ตวางอยู่จึงหยิบมาอ่าน กินยาคุมรายเดือนซะ วิธีทานดูในเน็ตเอา มือของฟ้าใสสั่นขึ้นมา 

“เลว”เธอสบบออกมา

————-1อาทิตย์ผ่านพ้นไป———-

06.30น. ฟ้าใสตื่นแต่เช้าลงมาข้างล่าง ตรงไปที่ห้องอาหาร เธอนั่งประจำที่ รอสาวใช้เสริฟ์อาหารเช้า เธอคิดถึงเ๱ื่๵๹ราวในทุกๆคืน ที่คีตะ มักจะเข้ามานอนในห้องกับเธอ เขาหลับนอนกับเธอทุกคืน คืนนึงไม่ต่ำกว่า3รอบ เขาไปตายอดตายอยากมาจากไหนกัน

จนทุกวันนี้เธอมักหลบหน้าพี่สาว เธอไม่มีหน้าที่จะพูดกับพี่สาวด้วยซ้ำ

“ทำไมตื่นเช้าหละยัยฟ้า. อ้าวเปิดเทรมหรอ? ทอฝันเดินลงมาทักน้องสาว และเมื่อเห็นชุดที่น้องใส่ก็ทักขึ้น

 “ค่ะ”ฟ้าใสรับคำสั้นๆ

สักพักก็มีร่างของชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องอาหาร 

 “พี่คี”ทอฝันมองร่างของสามีที่เดินเข้ามาในชุดทำงาน 

“ไปทำงานหรอคะ”

 “อืม”คีตะแทบจะพูดกับทอฝันนับคำได้ 

เขานั่งลงตำแหน่งประธานหัวโต๊ะ กินกาแฟกับขนมปัง ฟ้าใสรีบกินข้าวต้ม เธอขยับท่าทางจะลุก แต่

 “เดี๋ยวไปส่ง ออกไปพร้อมกันเลย”คีตะพูดขัดเธอขึ้น เขารู้ว่าเธอจะกำลังจะหนี 

“คือ”

 “ไปกับพี่คีแหละฟ้า ดีแล้ว”ทอฝันมองตาน้องสาวเหมือนติง

 “ค่ะ” ฟ้าใสนั่งลงอย่างขัดเสียไม่ได้

———————-

คีตะขับรถออกมาจากคฤหาสน์ เขาหันไปถามฟ้าใส่

 “เรียนที่ไหน” 

“ฤทัยค่ะ”

 “หญิงล้วนหรอ? ดี”

พูดเสร็จคีตะก็เอามือมาฉวยมือฟ้าใสไปกุมไว้ พร้อมขับรถไปด้วย ฟ้าใสเอือมจนพักหลังไม่ค่อยขัดอะไรเขาแล้ว สาเหตุนะหรอ เธอกลัวเขาพูดเ๱ื่๵๹เขากับเธอให้พี่สาวได้ยินหรือทำท่าทางอะไรให้พี่เธอสงสัย และรองลงมาคือเธอลำคาน

สิ่งที่มันเสียไปแล้วมันกลับคืนมาไม่ได้หลอก 

คนบ้าคนนั้นแหละพูดกรองหูเธอ

รถจอดที่หน้าโรงเรียน

“เดี๋ยวเย็นมารับ เลิกกี่โมง”

 “ไม่ต้องหลอกค่ะเดวคนขับรถก็มารับ”

 “เดี๋ยวมามารับ ตกลงเลิกกี่โมง” ทั้งสองยังคงเถียงกัน

 “เดี๋ยวคนสงสัย” สุดท้ายฟ้าใสก็พูดขึ้น

คีตะหลี่ตามองมาที่เธอ 

“สงสัยแล้วยังไง”

ฟ้าใสหันคอแทบเคล็ดมาหน้าผู้ชายคนที่พูดจาไม่คิดคนนี้

เธอเปิดประตูเดินลงจากรถโดยไม่สนใจคนในรถว่าจะโกรธหูดับขนาดไหน.