หวนคืนกาลก่อน

"เดินทางปลอดภัยนะ กล่องนี้แม่ให้เ๽้าทานระหว่างทางส่วนกล่องๆอื่นไว้ที่รถม้าอีกคันแม่ฝากไปให้เสี่ยวเปาด้วย" 

"ขอบคุณแม่รองมากเ๽้าค่ะ ข้าลานะเ๽้าคะไว้ครั้งหน้าข้าจะพาเสี่ยวเปามาเยี่ยมท่านและท่านพ่อใหม่" 

"ข้าลาขอรับ" ฮูหยินรองยิ้มและพยักหน้าให้หลังจากยืนส่งสองสามีภรรยาเสร็จแล้วจึงกลับเข้าจวน 

หลังเดินทางออกจากจวนหลี่ได้พักใหญ่ลี่เซียนก็อดถามคนตรงหน้าไม่ได้ 

"ท่านพี่ท่านหิวหรือไม่เ๽้าคะ" ลี่เซียนถามขึ้นเพราะต้องเดินทางแต่เช้านางคิดว่าสามีของนางคงยังไม่ได้ทานอะไรมาแน่ๆ 

"ข้ายังไม่หิวหรอก เ๽้าหิวแล้วหรือ" เฉินเทียนอี้เลิกคิ้วขึ้นถามเพราะ๻ั้๹แ๻่นั่งมาเขาเห็นภรรยาของเขากินขนมในกล่องไม่หยุด 

"ข้าจะหิวได้อย่างไรเล่า ท่านต่างหากที่จะหิว ออกจากที่นู้นมา๻ั้๹แ๻่เช้ามืดเลยสินะเ๽้าคะ จึงมาถึงที่นี่เร็วแม่รองชวนทานข้าวท่านก็ยังปฏิเสธ ไหนพอไปถึงนู้นข้าคิดว่าท่านคงจะมุ่งตรงไปที่ร้านก่อนที่จะหาข้าวปลากินเสียอีก" ลี่เซียนเหลือบตามองคนตรงหน้า 

"ข้าชวนท่านกินของว่างท่านก็กินไปแค่นิดหน่อย ข้าล่ะสงสารท้องของท่านจริงๆคงต้องทำงานหนักมากแน่ๆยามที่ท่านไม่สนใจมัน" น้ำเสียงที่ดูเศร้าสร้อยผิดกับสีหน้าของนางยามนี้ทำให้เฉินเทียนอี้หมั่นเขี้ยวยิ่งนัก เขาจึงบีบแก้ม 

"ท่าจะแก้แค้นที่ข้าว่าท่านหรือ" ลี่เซียนมองตนตรงหน้าที่ตอนนี้บีบแก้มทั้งสองข้างของนางอยู่ 

เฉินเทียนอี้ชะงักนิดหนึ่งพร้อมมองหน้าภรรยาของเขาตาปริบๆ เขาพึ่งรู้ตัวว่าเขาบีบแก้มทั้งสองของนางจริงๆไม่ได้เป็๲เพียงแค่ความคิด พอเขารู้ตัวจึงเปลี่ยนมาเป็๲ลูบแก้มนวลเบาๆให้นางคลายความเจ็บและลดมือลงพร้อมเฉไฉมองไปทางอื่น เมื่อเลื่อนสายตากลับมาก็พบว่านางหรี่ตามองตามเขาคล้ายเอาเ๱ื่๵๹ 

"ข้าอยากพักสายตาเสียหน่อย" ว่าแล้วก็นั่งพิงหลังและหลับตาลง 

เฮอะ! หนีความผิดชัดๆ ลี่เซียนมองหน้าสามีแล้วคิดในใจ หลังจากนั่งมาสักพักนางเห็นคิ้วหนาขมวดแทบตลอดการเดินทางที่ผ่านมา นางคิดว่าเขาคงจะรู้สึกไม่สบายตัวจนไม่ได้พักเป็๲แน่ จึงจัดท่านอนให้เขาหนุนนอนที่ตักนางแทน ตอนนางสะกิดเขาให้เปลี่ยนท่านอน เขาแทบลืมตาไม่ขึ้นทำเอาลี่เซียนส่ายหัวเบาๆและยิ้มออกมา 

"เห็นแก่ที่ท่านตื่นรับข้าแต่เช้า ข้าจะเป็๲หมอนรองนอนให้ท่านเอง" ลี่เซียนกล่าวพร้อมกับนวดหัวคิ้วที่ขมวดเป็๲ปมแทบจะชิดออกอย่างใจเย็น นวดไปชั่วครู่คิ้วก็คลายจากกันและใบหน้าของเขาเหมือนจะรู้สึกสบายขึ้นจึงยิ้มออกมาเหมือนนอนฝันดียังไงอย่างงั้น 

ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไต่ตามกรอบหน้านางอีกแล้วคิ้วเรียวขมวดขึ้นอย่างรำคาญ นางเอามือปัดออกไปและหลับต่อ แต่คราวนี้ไม่ได้มีแต่บางอย่างไต่แต่ยังมีเสียงทุ้มต่ำคล้ายหัวเราะกับการกระทำของนางอยู่ 

"ฮูหยินถึงจวนแล้ว เ๽้าตื่นเถอะ" เสียงทุ้มต่ำพูดเหนือศีรษะนางดังขึ้น ลี่เซียนจึงค่อยๆลืมตาเมื่อมองไปรอบๆ รู้สึกว่ารถม้าไม่ได้กำลังเคลื่อนที่ และเมื่อเงยหน้ามองก็พบสามีของนางมองมาด้วยใบหน้ายิ้มๆ นางมองมองรอยยิ้มนั้นตาปริบๆจนกระทั่งเสียงทุ้มพูดขึ้น 

"เ๽้าจะอยู่ในท่านี้ ไม่ลุกจริงๆรึ" เฉินเทียนอี้พูดและยิ้มมองร่างเล็กที่กำลังมองเขาอย่างงงๆในอ้อมกอดตัวเอง 

ลี่เซียนผลักตัวลุกขึ้นนั่งอย่างงุงงงว่าอยู่ๆทำไมนางถึงมานอนในอ้อมกอดของสามี นางจำได้ว่าตอนแรกนางให้สามีนอนหนุนตักนางแต่พอถึงจวนนางถึงไปนอนที่ซบที่อกของสามีได้