การมีทายาทเป็เื่สำคัญยิ่งตระกูลใหญ่หากไร้ผู้สืบทอด ต่อไปจะวุ่นวายเพียงใดคงไม่ต้องบรรยาย เช่นนี้แล้วแต่ละตระกูลจึงมีสูตรยาเพื่อเตรียมตัวสู่การมีบุตรบำรุงกำลัง ไม่เป็อันตรายกับร่างกาย ไม่ทิ้งสารพิษตกค้างที่สำคัญเพิ่มพลังหยางยามราตรี พอคึกคักๆ ทุกคืน ทายาทตัวน้อยก็จะมาในเร็ววัน
ในฐานะพ่อบ้านใหญ่เหรินซวงอิ๋นมองว่านี่เป็เื่สมควรกระทำจวนที่ไร้ผู้สืบทอดยังจะเป็จวนได้อยู่หรือ ชาติก่อนเขาต้องเสาะหายาดี ยาบำรุงยาโด๊ป จะแบบลูกกลอนหรือสมุนไพรก็ล้วนเคยผ่านตา ที่สกุลเหรินมีลูกมีหลานเต็มจวนนับเป็ผลงานของเขากับพ่อและปู่นี่ขนาดบางคนถูกแผนอิจฉาริษยาในหมู่ฮูหยินและอนุทำให้ไม่มีโอกาสเติบโตขึ้นมานะ
ฝ่ามือขาวที่ชื้นเหงื่อตั้งฉากข้อศอกกางออกขนานพื้น แผ่นหลังตั้งตรง ความวูบวาบในกายถูกปราณรุนแรงต่อต้านพยายามขับมันออกฤทธิ์ของยาชนิดนี้ไม่น่ากลัวเท่ายาปลุกกำหนัดของพ่อบ้านฉายแต่กลับขับออกยากกว่า ด้วยส่วนผสมเป็สมุนไพรที่แทรกซึมร่างกายอย่างเป็ธรรมชาติอวัยวะต่างๆ มองว่าเป็ส่วนหนึ่งไม่ใช่สิ่งแปลกปลอม จึงยอมให้มันซึมลึกยามออกฤทธิ์ก็แทบไม่รู้ตัว
ยาตำรับนี้ของตระกูลเหรินช่างยอดเยี่ยมนัก หากทำขายต้องร่ำรวยได้ในเวลาอันสั้นโชคดีที่เขามีความรู้กว้างขวางเื่นี้ไม่งั้นเห็นทีคงพลาดท่าผู้เฒ่ากับคุณนายผู้เฒ่าเป็แน่
ผ่านไปเกือบชั่วโมงปลายนิ้วทั้งสิบถึงรู้สึกมีบางอย่างไหลผ่านเหรินซวงอิ๋นวาดมือกลับค่อยๆ วางลงบนหน้าขาทั้งสองข้าง ผ่อนลมหายใจเหงื่อที่ไหลจากขมับทำให้ไรผมเปียกไปหมด
“เกือบไปแล้ว” เขาบ่นกับตัวเองคราวต่อไปต้องระวังอาหารหรือเครื่องดื่มจากเรือนผู้เฒ่ามากขึ้น
ช้าก่อน!!
เขาโคจรปราณพิสดารยังตั้งนานกว่าจะหาย้าในราคะแล้วสามีผู้นั้นล่ะ ไม่ได้การ คุณนายเล็กจ้าวลุกพรวดหยิบกุญแจรถลงเขาไปหาสามีนายจะหน้ามืดคลำดูไม่มีหางก็ลากขึ้นเตียงไม่ได้นะ
เด็กน้อยคนนั้นอีกก๋านเอินที่มักจะถูกเรียกให้มาหา ดูก็รู้ว่าเป็หมากในแผนอะไรสักอย่างเกิดจ้าวจิงถิงหน้ามืดขึ้นมาแล้วปลุกปล้ำตัวแค่นั้นคงสู้แรงไม่ไหว
ไม่ได้กลัวว่าก๋านเอินจะท้องแต่หากมีความสัมพันธ์กันไปแล้วมันยากที่อะไรจะไม่เปลี่ยนแปลง อนุที่นายท่านโปรดกับฮูหยินที่ไม่เคยแตะต้องฟังดูก็รู้ว่าอนาคตใครจะสดใสกว่า
เขาไม่ได้คาดหวังมีอนาคตยาวไกลกับคุณชายจ้าวก็จริงแต่ว่าสามปีก็นับว่าเป็เวลาในอนาคตเหมือนกัน
“ไม่ได้ๆในสามปีนี้ไม่ได้เด็ดขาด”
ปลายเท้าที่เหยียบคันเร่งขยับอีกครั้งเข็มบอกความเร็วไต่ไปที่ตัวเลขสูงขึ้นเรื่อยๆรถโค้งลงเขาอย่างรวดเร็วราวกับจะเหาะเหินขึ้นกลางอากาศเสียให้ได้
รถแรงใจคนร้อนไม่นานก็มาจอดอยู่ใต้คอนโดเทล โจที่กำลังเตร่ๆ อยู่ด้านล่างในมือมีถุงของว่างยามดึกด้วย เห็นคุณนายเล็กรีบร้อนมาเวลานี้ก็รู้ทันที
มาจับชู้!!
บังเอิญเหลือเกินว่า้ามีชู้ตัวเป็ๆให้จับเสียด้วย
วันก่อนโจกับคังข่ายถามคุณชายทำนองว่าคุณชายทำบุญด้วยอะไร ถึงได้ภรรยาใจกว้างขนาดนี้คุณชายตอบไม่ใยดีว่าคุณชายเหริน เอ๊ย..คุณนายเล็กไม่ได้ใจกว้างแค่สร้างภาพต่อหน้าป้าจู หรือทุกคน ให้ป้าจูหรือใครก็ได้เอาเื่นี้ไปบอกกับผู้ใหญ่ในตระกูลเขาก็จะได้หน้าว่ารู้จักจัดการปัญหา แล้วคุณชายก็จะกลายเป็สามีมักมากไม่รู้จักพอ
ไม่แน่ว่าคุณชายเหริน เอ่อ..คุณนายเล็กอาจจะเป็คนของคุณชายรองด้วย เพราะชู้บนห้องคุณชายรองก็ส่งมาทีนี้ถ้าผู้ใหญ่เห็นว่าคุณชายบกพร่อง ก็ไม่เหมาะสมกับตำแหน่งผู้สืบทอดคนชุบมือเปิบก็คือคุณชายรองจ้าวจูหลั่น
ทั้งโจทั้งคังข่ายฟังแล้วก็เห็นว่ามีความเป็ไปได้คุณชายคิดย่อมไม่ผิดแน่ ส่วนเื่คุณนายเล็กเป็ไส้ศึกหรือไม่นั้นต้องดูกันอีกยาว
“คุณนายเล็ก คุณนายเล็กครับ”
โจเร่งฝีเท้าแทบจะวิ่งตามทำไมเดินไวเหมือนวิ่งอย่างนั้นล่ะ แป๊บเดียวไปโน่นแล้ว
เหรินซวงอิ๋นขึ้นลิฟต์ไปก่อนที่โจจะตามทันพอถึงชั้นที่อยู่ของสามีลิฟต์ก็เปิดออก เสียงดังติ๊งคล้ายเสียงคนเพิ่งคิดอะไรได้แต่ตอนนี้ในหัวของเขาคิดได้แค่ สามีสุนัข เ้าห้ามลักลอบมีชู้เชียวนะ
“คุณนายเล็ก”
เสียงทักทายจากบอดี้การ์ดที่เข้าเวรเฝ้าหน้าห้องสี่คนไม่มีคังข่าย น่าจะไปพักผ่อน คนพวกนี้เขาไม่รู้จักชื่อ แต่ทุกคนรู้จักเขาทั้งสี่เหงื่อตก มองกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าสบตาเขาเลย
“เปิดประตู” เขาสั่ง
“เอ่อ..คือ..คุณชาย”
หนึ่งในชายสี่คนนึกจะขวางแต่ไม่รู้จะอ้างยังไงทุกวันคุณนายเล็กก็ไม่เคยมานี่นา
คุณชายก็ไม่ได้สั่งไว้ ว่าถ้ามาให้เข้าไปได้ไหม แต่ถึงไม่สั่ง ข้างในมีคุณก๋านอยู่ จะให้คุณนายเล็กไปเห็นคุณชายจะโดนอะไรบ้าง สี่คนนี้ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางไม่เคยเห็นด้วยว่าเหรินซวงอิ๋นมีท่าทีต่อก๋านเอินยังไง ไม่กล้าเสี่ยงเปิดประตูให้
เหรินซวงอิ๋นพูดดีไม่ได้แล้วมันจะไม่ทันการณ์ จึงตะคอก
“หลบเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้คุณชายจ้าวเดือดร้อน!!”
เหรินซวงอิ๋นก้าวเข้าไปอีกสี่คนถอยออกเล็กน้อยแต่ไม่ยอมห่างจากประตู เหรินซวงอิ๋นถาม
“จะหลบไม่หลบ”
“คุณนายเล็กครับช้าก่อน”
เป็โจที่ตามมาขวางทางอีกคน “คุณชายไม่อยู่ครับ” โกหกเนียนอยู่แต่พอดีว่าจับโกหกเก่ง
อดีตพ่อบ้านทำทีชะงัก “งั้นพวกคุณ จะให้ผมยืนรอหน้าห้องรึไงรีบหลีกซะ” โจตาโตก่อนจะเก็บอาการอย่างรวดเร็ว นึกข้ออ้างใหม่อย่างรวดเร็ว
“คืนนี้คิดว่าคุณชายจะไม่กลับเข้ามาแล้วครับ”
แขกไม่ได้รับเชิญถามอีก “งั้นพวกคุณมาอยู่เฝ้าทำไม”
เงิบ ตอบไม่ได้สักคน
ทั้งสี่เริ่มลนกันแล้ว ส่วนโจแทบจะกัดลิ้นตายรู้สึกไม่อยากมองหน้าคุณนายเล็กเลย เห็นสายตาแล้วนึกคำโกหกไม่ออก สมองไม่ทำงาน
“จะไม่เปิดใช่หรือไม่”
โจกรีดร้องคุณชายผมทำไงดีพี่ข่ายช่วยผมด้วย!!!
เหรินซวงอิ๋นผลักหนึ่งในชายที่ขวางให้พ้นทางที่เหลืออึ้งทำอะไรไม่ถูก ไม่ได้อึ้งที่คุณนายเล็กแรงเยอะผลักบอดี้การ์ดตัวโตได้แค่คิดว่านายคนนั้นไม่กล้าสู้แรงมากกว่า ยังไงก็เ้านายอีกคน
แต่อึ้งเพราะคุณนายเล็กไม่ยอมรามือดึงดันจะเข้าไปให้ได้นี่แหละไม่มีใครรู้ไปกว่าเ้าตัวว่าคุณนายเล็กแขนเล็กแบบนั้น จะแรงเยอะเอาเื่จนกระทั่งโจเบียดมาบัง
แขนใหญ่ของโจปกป้องประตูอย่างแ่าเหรินซวงอิ๋นเริ่มรำคาญจับไหล่ข้างหนึ่งของโจไว้ แล้วบีบด้วยแรงครึ่งหนึ่งที่มีโจหลุดร้องจ๊าก แรงบีบเพิ่มขึ้นอีก คราวนี้ถึงไม่ยอมยังไงโจก็ขวางไม่อยู่
“คุณนายเล็ก คุณชายอยู่ข้างในครับแต่สั่งห้าม..ห้ามไม่ให้ใครรบกวน”
“อ้อ..ผมเป็ใครที่ว่าสินะ ได้งั้นตามคุณนาย หรือคุณนายผู้เฒ่า แม่กับย่าของเขามาเองคงไม่เป็การรบกวน”
มือถือกำลังจะกดโทรออกโจก็ร้องอย่าอีกครั้ง หมดมุกแล้วจริงๆ เหรินซวงอิ๋นถึงได้ผ่านประตูเข้าไปเขารีบไปที่ห้องใหญ่ก่อน กวาดตาดูจนทั่วไม่มีใคร จึงเปลี่ยนไปดูอีกห้องก่อนเข้าไปสั่งลูกน้องด้วยว่าอย่าตามมา
ประตูไม้ที่ไม่ได้ล็อกเปิดออกจากด้านนอกคนในห้องหนึ่งคนสะดุ้ง อีกคนไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ก็ออกปากไล่เสียงดัง “ออกไป”
ก๋านเอินเหมือนลูกกวางน้อยนอนตัวสั่นอยู่ใต้กรงเล็บราชสีห์
“คุณ..พี่ซวงอิ๋นช่วยผมด้วยครับคุณชายจ้าวเขาบ้าไปแล้ว เขาจะ..”
“ซวงอิ๋น”จ้าวจิงถิงเพิ่งรู้ว่าใครบังอาจขัดจังหวะ ก็ตอนที่ก๋านเอินร้องขอความช่วยเหลือ
เขาปล่อยมือจากอีกมือที่กดไว้กับเตียงพลิกตัวนั่งหันหน้ามาเผชิญกับภรรยาในนาม
“นายมาทำไม ไม่เห็นเหรอว่าฉันยุ่งอยู่”
ไม่รู้ทำไมคืนนี้เขามีอารมณ์อาจจะเพราะว่าไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายวัน (มั้ง) ก๋านเอินก็รูปร่างไม่เลวหน้าตาก็น่ามอง ผิวพรรณก็ใช้ได้
สายตาที่มองไล่ไปตามรอยขาดของชุดที่ถูกตนฉีก มันหยาบโลนจนเด็กหนุ่มแซ่ก๋านรีบลุกหนี ไปหลบหลังเหรินซวงอิ๋นจ้าวจิงถิงคว้าตัวไว้ไม่ทัน ถึงกับงุ่นง่าน
“เพราะรู้ว่าคุณกำลังจะยุ่งไง ผมถึงต้องถ่อมา”เหรินซวงอิ๋นบอกเขา แล้วพูดกับคนด้านหลัง “ก๋านเอินรบกวนคุณออกไปก่อน”
“ครับ” เหยื่อตัวน้อยวิ่งหางจุกตูดไปแล้ว
คุณชายจ้าวหัวเสียแต่ว่าพอเห็นภรรยาในนามเต็มตา กลับรู้สึกว่าเืลมตีรวนกว่าเดิมเข้าหอจริงสักคืนก็ไม่เลว
เหรินซวงอิ๋นรู้ว่าสามีคิดอะไรอยู่ เขาเดินเข้าไปหาจ้าวจิงถิงเกิดความสับสน หน้ามืดกับก๋านเอินไม่แปลกแต่หน้ามืดกระทั่งกับไอ้คนแซ่เหรินที่ตนรังเกียจ มันแปลกไปหน่อยไหมแต่เขาก็ไม่มีอาการถูกยาปลุก นี่มัน..
“อาหารเย็น คุณย่าวางยาเรา”เหรินซวงอิ๋นกล่าว จ้าวจิงถิงฉลาดขึ้นมาทันที ใช่เขาลืมระวังพวกผู้ใหญ่ในบ้านไปได้ยังไงคุณย่ายิ่งชอบหลานสะใภ้ขนาดนี้ คงคิดจะจับพวกเขาให้เข้าคู่กันจริงให้ได้
“นี่ นายมาเพราะ อยากเข้าหอเหรอ”ตาสว่างแต่กลางหว่างขายัง้า
จ้าวจิงถิงคิดว่ามีอารมณ์ขนาดนี้แค่ช่วยตัวเองอาจไม่หายอยากได้กอดเมียสักคืนก็คงไม่เลว จะว่าไปเหรินซวงอิ๋นก็ไม่ได้แย่ดูมือที่พ้นแขนเสื้อนั่นสิ นิ้วเรียวยาวข้อนิ้วก็แทบมองไม่เห็นทั้งขาวทั้งเนียนเขาพิจารณาภรรยาั้แ่หัวจรดเท้า คิดสงสัยว่าในห่อผ้ามีอะไรดีซุกซ่อนอยู่บ้าง
“ผมเอากระจกมาให้คุณส่องดีไหมว่าที่ประมุขตระกูล เจอแค่ยาเพิ่มพลัง ควบคุมตัวเองก็ไม่ได้แล้วแบบนี้ตระกูลจ้าวอนาคตคงรุ่งเรืองน่าดู”
เหรินซวงอิ๋นประชด จ้าวจิงถิงโกรธขึ้นมาอารมณ์ยิ่งรุนแรง แรกเริ่มรังเกียจ ตอนหลังอยากลอง ตอนนี้อยากเอาชนะ เขายื่นมือไปดึงภรรยาปากกรรไกรลงมาอย่างรวดเร็ว
เหรินซวงอิ๋นไม่ทันตั้งตัวโดนดึงก็ล้มไปทับอีกคนบนเตียงท่วงท่าน่าไปต่อ
“คุณคิดจะทำอะไร หน้ามืดขนาดนี้แล้วรึไงไหนว่าไม่ชอบผมไง รังเกียจนักไม่ใช่เหรอ”
จ้าวจิงถิงไม่ฟังพลิกให้ตัวเองอยู่้าดันเข่าเข้าหาซวงอิ๋นน้อย พอััได้ถึงความนุ่มนิ่มก็รู้สึกตัวเองหน้ามืดขึ้นมาเหมือนที่ภรรยาว่า
“แล้วถ้าใช่ นายจะมีปัญญาห้ามฉันหรือไง”จ้าวจิงถิงมองคนที่นอนปล่อยตัวบนเตียงของตนตอนนี้เหรินซวงอิ๋นไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด
“อย่าบอกว่านายไม่ชอบ ฉันไม่เชื่อ”
เหรินซวงอิ๋นเหลือบมองคนหลงตัวเอง “พูดจบยัง”
จ้าวจิงถิงยิ้มมุมปาก แววตามีประกายเป็อีกด้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน “ใจร้อนกว่าฉันอีกนะ” เขาดันเข่าขึ้นไปหยอกล้อซวงอิ๋นน้อยให้หนักกว่าเดิม
“งั้นก็อย่าเสียเวลาเลยแล้วกัน”
เหรินซวงอิ๋นโอบลำคอสามีคน้าเผยรอยยิ้มดูถูก แต่คำพูดยังไม่ทันได้หลุดออกมาแม้ครึ่งคำเสียงสันมือสับลงมาที่ต้นคอก็ดังขึ้นเบา ๆ ตามด้วยร่างราชสีห์หมดแรงเหรินซวงอิ๋นดันชายที่นอนคว่ำกับร่างตนออกให้พ้น ๆ คุณชายจ้าวนอนหงายไร้สติ
ต้องให้ลงมือถึงจะยอมหยุด
ถ้าเขาไม่มีฝีมือคิดว่าคงสู้ว่าที่ประมุขจ้าวไม่ไหวแน่แขนขา กระดูก ไม่เลวเลย หากได้ฝึกวิชาต้องไม่เสียแรงเปล่าแน่ น่าเสียดายเขายังไม่คิดรับศิษย์อัปรีย์
จัดการสามีแล้วก็ลุกไปหาก๋านเอินลูกน้องรออยู่ข้างนอกจึงไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นส่วนเหยื่อที่น่าสงสารแซ่ก๋านกำลังนั่งระแวงอยู่ที่โซฟา เสื้อผ้าโดนฉีกจนขาดสภาพหูตาแดง ผิวขาวก็มีรอยบีบจนช้ำหลายจุด
“คุณไม่เป็ไรใช่หรือเปล่า”
“คุณนาย..เอ่อ..พี่ซวงอิ๋นผมไม่เป็ไรครับ ขอบคุณที่ช่วยผมไว้”
เหรินซวงอิ๋นยิ้มให้เขาวางใจ “มีเสื้อผ้าเปลี่ยนหรือเปล่า”
ได้รับคำตอบเป็การส่ายหน้าจึงลุกออกไปสั่งโจ
“หาชุดให้คุณก๋านเปลี่ยนหน่อย”โจรับคำสั่งโดยไม่มีคำถามใดตามมา แต่ในใจคงคาดเดาเื่ราวไปแล้วเป็สิบอย่างลูกน้องอีกสี่คนที่ยืนเงียบนั่นด้วย
เหรินซวงอิ๋นไม่สนใจลูกน้องคนอื่นเขากลับมาที่ห้อง ทำเครื่องดื่มชงอุ่นให้คนเสียขวัญหนึ่งแก้ว ของตนเป็ชาร้อนดีหน่อยที่ที่มีชา
มองนาฬิกาปาเข้าไปค่อนคืน ความจริงเขาหลับไปแล้วหนึ่งตื่นตอนนี้ก็ไม่ได้เพลียเท่าไหร่ ส่วนก๋านเอินคงใต่อให้ปล่อยไปพักผ่อนก็คงนอนไม่หลับ ตัดสินใจดึงตัวก๋านเอินมาคุยที่ห้องนอนใหญ่
“เล่าให้ฟังได้ไหมเื่มันเป็มายังไงทำไมทุกครั้งที่คุณชายจ้าวเรียกต้องมาหา หรือว่าเป็อะไรกับเขาแล้ว”
ก๋านเอินวางแก้วร้อน ไหลไปนั่งบนพื้นเกือบจะคุกเข่าคำนับถ้าไม่ห้าม “ขึ้นมานั่งดีๆ ไปคุกเข่าทำไม”
“ผมผิดต่อคุณ ผมขอโทษครับผมทราบว่าคุณชายจ้าวกับคุณเป็อะไรกัน ก็ยัง ก็ยังทำเช่นนี้แต่ผมสาบานได้ว่าก่อนหน้าคุณชายจ้าวไม่เคยทำอะไรผมเลย แม้แต่มองหรือพูดจาดีๆยังไม่เคยสักครั้ง”
เหรินซวงอิ๋นดึงเขามานั่งที่เดิม “ขึ้นมานั่ง แล้วเล่าดีๆเื่นี้ผมไม่โทษใคร”
ก๋านเอินรีบพูดจนลิ้นพันกัน “ถ้าจะมีใครผิดก็ผมเองครับ”
เห็นๆ ว่าถูกเขาบังคับมาเหรินซวงอิ๋นมองความใสซื่อตรงหน้าแล้วถอนหายใจ “หรือว่าชอบเขา”
“ไม่นะครับผม ไม่เคยคิดเื่นั้น สาบานผมสาบานไม่คิดอะไรกับคุณชายจ้าว สักนิดก็ไม่มี” ผู้ชายอันตรายน่ากลัวแบบนั้นถึงเขาจะชอบผู้ชาย แต่ว่าอย่างคุณชายจ้าวไม่มีสิทธิ์ได้อยู่ในตัวเลือกเถอะ
“เื่มันเริ่มจากผมติดหนี้บุญคุณต้องชดใช้ให้คุณชายรอง เขาให้ผมมาหาคุณชายใหญ่ ทำยังไงก็ได้ให้คุณชายใหญ่หลงรักแต่คุณชายใหญ่เขาจับได้ เขาขู่จะทำร้ายผม แล้วก็ให้เลือกว่าถ้าทำงานให้เขาแทนจะทำเหมือนเื่ที่เคยหลอกเขาไม่เคยเกิดขึ้น”
เป็คุณชายรองอย่างที่สงสัยจริงด้วยเหรินซวงอิ๋นสงสัยเื่นี้ั้แ่เห็นสายตาคุณชายรองในวันพิธีรับสะใภ้สายตารู้ทันเหมือนว่าเขากุมความลับของพี่ชายไว้ในมือแล้วคืนเข้าหอพวกเขาก็มีแค่เื่ก๋านเอิน ความลับนั้นคงไม่พ้นเื่นี้
“เขาให้ไปหลอกคุณชายรอง?”
“ครับ”
“....” เหรินซวงอิ๋นขำในใจคุณชายตระกูลนี้ใช้คนเช่นนี้ทำงาน ชาตินี้จะสำเร็จหรือเปล่า ขนาดเขาถามคำเดียวก็หลุดมาหมดั้แ่ต้นจนจบ
“พี่ซวงอิ๋น เรียกผมว่าอาเอินเถอะครับจากนี้ไปผมนับถือพี่เป็พี่ของผมแล้ว ั้แ่เด็กมีแค่พ่อแม่ที่ดีกับผมคุณชายรองก็ไม่ต่างจากคุณชายใหญ่ บางครั้งก็ไร้เหตุผลยิ่งกว่า ติดหนี้บุญคุณเขาใช้คืนไม่ง่ายเลย”
“เขาทำร้ายหรือเปล่า”
ก๋านเอินไม่ตอบ แปลว่ามีบ้างเหรินซวงอิ๋นไม่ใช่คนขี้สงสารแต่ก็ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำขนาดจะไม่เหลียวแลคนลำบากที่อยู่ตรงหน้า ช่วยได้เขาก็ช่วย
“หนี้บุญคุณที่ว่าคืออะไร”
“เขาช่วยจ่ายค่ารักษาพยาบาลพ่อกับแม่ให้ผมครับ”
“เท่าไหร่”
“หลายแสน”
“แค่เงินแสน ถึงกับขายชีวิตชดใช้รึไงนี่...” ก๋านเอินน้ำตาคลอ “สำหรับพี่อาจมองว่าเศษเงินแต่สำหรับผมแล้ว ทั้งชีวิตก็ไม่รู้จะหาได้เมื่อไหร่”
เฮ้อออ ชีวิตลำเค็ญยากแค้นแสนลำบาก
“ขออนุญาตครับเสื้อผ้าคุณก๋านได้แล้วครับ”
โจส่งเสียงเข้ามาแทรกเหรินซวงอิ๋นรู้แต่แรกแล้วว่าโจแอบฟังพวกเขาคุยกัน และนั่นเป็สิ่งที่เขา้า
“เข้ามา”โจเดินเข้าไปหายื่นถุงเสื้อผ้าที่ไม่รู้หามาจากไหนในถุงเป็ชุดธรรมดาเสื้อยืดกางเกงยีนแต่เป็ผ้าใหม่ ป้ายราคายังติดอยู่
“เดี๋ยว”
โจหยุดรอคำสั่ง “คุณนายเล็ก้าอะไรอีกไหมครับ”
“คุณโจ ั้แ่วันนี้ไป ให้คุณดูแลอาเอินให้ดีหากเขามีแม้แต่รอยขีดข่วน ผมจะคิดบัญชีที่คุณ” โจเหวอทันที
“แต่คุณนายเล็กครับ”
“คุณทำไม่ได้?”
“ไม่ใช่ผมไม่อยากทำตามคำสั่งคุณนะครับแต่ว่าถ้าคุณชายเกิดลงมือ..ผมจะเอาอะไรไปห้ามล่ะครับ”
เดาได้เลยว่าในใจโจตอนนี้ใกล้จะหลั่งน้ำตาออกมาทุกทีงานนี้มันยากเกินความสามารถของเขา
“เื่คุณชายผมจะคุยเองแต่เื่ความปลอดภัยของอาเอิน ต้องรบกวนคุณด้วย”
“แต่ว่า” ดูท่าจะไม่ยอมรับปากง่ายๆ
“ไม่เป็ไร งั้นผมจะไปบอกคุณชายรองเื่ราวทุกอย่างคุณก็ได้ยินหมดแล้วผมจะให้คุณชายรองบอกพี่ชายว่ารู้เื่มาจากคุณ คนขี้ระแวงอย่างเขาเดาว่าคุณชายของพวกคุณไม่เล่าเื่นี้ให้ใครฟังแน่ ๆถ้าคุณชายรองปั่นรับรองเขาต้องโกรธคุณมาก” โจมองคุณนายเล็กทั้งเกรงทั้งกลัว
“หรือคุณอาจไม่กลัวคุณชายรองไม่งั้นผมไปบอกคุณย่า ว่าคุณหาคนอื่นมาให้คุณชายใหญ่ อืม..น่าจะดีกว่า”
โธ่…คุณนายเล็กครับผมยอมั้แ่คุณชายรองแล้วล่ะ ใครจะคิดว่าการแอบฟังเพื่อเอาความลับไปบอกเ้านายจะย้อนมาทำร้ายตัวเองขนาดนี้ โจอยากวิ่งเอาหัวไปโขกกำแพง เข้าใจสักทีว่าทำไมคุณนายเล็กดึงคุณก๋านมาคุยในห้องนอนใหญ่แล้วทำไมต้องใช้ให้เขาไปหาเสื้อผ้ามาให้ และที่ไม่ปิดประตูให้สนิทก็เพื่อล่อให้เขามาแอบฟังไง
หมดกัน!!
“ผม..จะดูแลความปลอดภัยให้คุณก๋านสุดความสามารถครับ ถ้าคุณชายจะยิงจะแทง ผมจะรับไว้เอง”
คุณนายเล็กยิ้มออก “ดีมาก ลำบากคุณแล้ว”
โจเดินคอตกออกไปเพราะได้ภาระใหม่ใหญ่มากพี่ข่ายต้องรู้เื่นี้!!!
เหรินซวงอิ๋นยกชาขึ้นจิบพบว่าหายร้อนแล้ว เขาจึงวางมันลง “เื่นี้พี่จะช่วยพูดให้ ดึกแล้วนอนกันเถอะ”
“อะ..หา คือพี่จะนอนที่นี่ กับผมเหรอ”
“เด็กโง่ พี่จะไปนอนกับสามี นายก็นอนห้องนี้ไป”
ก๋านเอินโล่งอก จากนั้นตอบรับว่าง่ายเหรินซวงอิ๋นส่ายหัว ไร้เดียงสาขนาดนี้ อยู่รอดปลอดภัยได้สงสัยิญญาพ่อแม่คอยคุ้มครอง ตอนแรกกะจะนอนห้องใหญ่ ก๋านเอินตัวเล็กนิดเดียวคงไม่เบียด แต่ถ้าเขานอนด้วย เด็กแซ่ก๋านคงเกร็ง อาจถึงกับผวาทั้งคืน ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา
ไปนอนกับไอ้คุณชายจัญไรนั่นแทนแล้วกันโดนซัดไปเต็มๆ เช่นนั้น คืนนี้ทั้งคืนต่อให้ไฟไหม้ ก็คงไม่รู้ตัว
2K
