บทที่ 15
จะเอาคืนยังงั้นเหรอ?
ทันทีที่เิเหลียนยี่ออกไปมีเพียงหลี่ิและฮั่วก๋ายที่อยู่ในห้อง
หลี่ิจับจ้องไปที่ฮั่วก๋ายและพูดว่า "ลูกค้าชาวต่างชาติของนายที่ไปซื้อตะกรันเหล็ก ก็รับซื้อจากงานเหล็กฮงหลงด้วยราคาที่สูง นอกจากนี้เขายังไปเขตชานเมืองของูเาลึกทางตอนใต้ของเมือง T เพื่อมองหาอุกกาบาต ลูกค้าเสนอราคาที่สูงให้ เพื่อให้ตามหาอุกกาบาตอีกลูกในเมือง Z ให้พบ ทางตะวันตกเฉียงใต้ เพื่อเงินรางวัลแล้ว นายไม่สามารถทำแบบนั้นได้เพราะต้องดูแลเกี่ยวกับการาเ็ที่แขนของดังนั้นนายจึงต้องขอโรงพยาบาลออกก่อนเวลา .”
“ ถ้าอย่างนั้นนายโกหกเิเหลียนยี่ว่านาย้าชดเชยสิ่งที่นายทำกับเธอ โดยชวนเธอมาตามหาอุกกาบาต อันที่จริงแล้วมันก็เพื่อผลประโยชน์ของนายเองใช่ไหมฮั่วก๋าย” หลี่ิพูดต่อ
"นะ...นายรู้ได้อย่างไง ฉันไม่ได้พูดออกมาเลยสักคำนะ ... " ดวงตาที่ว้าวุ่นของฮั่วก๋าย ยังคงหันไปและไม่กล้าที่จะมองไปที่หลี่ิ สีหน้าใของเขาแสดงความไม่สบายใจเล็กน้อย โชคดีที่ความสามารถทางจิตใจของเขาอยู่ในระดับสูง และเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่รุนแรงออกไป
อย่างไรก็ตามทุกประโยคและทุกคำพูดของหลี่ิแสดงถึงความคิดที่แท้จริงของฮั่วก๋าย ฮั่วก๋ายใและมองไปที่ใบหน้าของหลี่ิด้วยความหวาดกลัวเหมือนครั้งที่แล้ว
“ตอนที่นายเจอหน้าฉัน นายยังคงไม่พอใจที่ฉันทำร้ายนายในตอนนั้น ถึงตอนนั้นนายจะมีบอดี้การ์ดกล้ามใหญ่ของนายมาลองสู้กับฉันดูสินะ ยิ่งไปกว่านั้นเิเหลียนยี่เป็คนเสนอให้เธอไปที่เมือง Z กับฉัน ซึ่งสอดคล้องกับความคิดและความปรารถนาของนายพอดี" หลี่ิพูดต่อ
คำสองสามคำบอกถึงความคิดที่แท้จริงของอีกฝ่าย ความกลัวที่จะถูกมองผ่านจิตใจของเขา และการพูดมันปรากฏบนใบหน้าของฮั่วก๋าย เหงื่อเม็ดโตก็ไหลลงมาที่แก้มของเขา
ไอหมอนี้ยังเป็คนอยู่ไหม? หรือเขาเป็มนุษย์พลังจิต? เขาจะเปิดเผยความคิดที่ซ่อนเอาไว้และไม่ได้บอกใครได้อย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
การแสดงออกของฮั่วก๋าย นั้นหมองลงไปมาก เขาไม่สามารถพูดอะไรได้ ดวงตาที่พร่ามัวของเขาคอยหลบสายตาของหลี่ิ
ในตอนนี้ประตูห้องถูกผลักให้เปิดออก เิเหลียนยี่กลับมานั่งในตำแหน่งเดิม อย่างไรก็ตามเธอรู้สึกงงงวยกับการแสดงออกของฮั่วก๋าย และเหงื่อบนใบหน้าของเขา เธอจึงดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากโต๊ะเพื่อให้อีกฝ่ายเช็ด แล้วพูดว่า "มีอะไรกัน ฉันจะออกไปรับโทรศัพท์ทำไมนายถึงเหงื่อออกขนาดนั้น กลับไปที่โรงพยาบาลก่อนไหม?”
ฮั่วก๋ายหยิบกระดาษเช็ดมือซ้ายแล้วเช็ดหน้าของตัวเอง มือของเขาสั่น เขาส่ายหัวและพูดด้วยเสียงเบา ๆ "ไม่ ๆ ฉันโอเค"
หลี่ิมองไปที่ เิเหลียนยี่อีกครั้งก่อนที่จะยิ้มและพูดว่า "ตอนนี้ฮั่วก๋าย บอกแผนของเขาทั้งหมดแล้ว เขาจะจัดงานเลี้ยงในเมือง Z ในวันพรุ่งนี้ ฮั่วก๋ายวางแผนที่จะให้ฉันไปเป็บอดี้การ์ดของเขา ซึ่งฉันจะรับงานยังไงซะตอนนี้ฉันก็ยังตกงานอยู่ และฉันก็อยากไปเจอเพื่อนต่างชาติคนนั้นของเขาด้วย”
"ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนชาวต่างชาติคนนั้นก็มีบอดี้การ์ดด้วย เพื่อมีปัญหาอะไรฉันจะคอยดูแลให้ใช่ไหมฮั่วก๋าย" หลี่ิ กล่าวเบา ๆ
เิเหลียนยี่ฟังไปเรื่อย ๆ ใบหน้าของเธอก็ยิ้มอย่างขมขื่นออกมา "นายเอาจริงเหรอ หลี่ิ ฉันไม่เคยเห็นนายโชว์พลังของนายมาก่อนเลยนะเนี่ย?!”
หลี่ิกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มตื้น ๆ และกล่าวว่า "เมื่อก่อนฉันเคยฝึกมาบ้างแล้ว และตอนนี้ฉันก็เก่งขึ้นมากแล้วล่ะ"
"อืมผู้คุ้มกันหรอเจ๋งดี ฉันเปิดห้องในโรงแรมให้อีกห้องก็แล้วกัน ฉันได้ยินมาว่ามีไฟฟ้าขัดข้องและไฟไหม้ในชุมชนของนาย นายควรพักที่นี่สักหนึ่งคืนแล้วก่อนนะ ส่วนเื่ที่พักเอาไวให้ฉันหาที่ที่ดีกว่านี้ให้แล้วกัน" ฮั่วก๋ายพูดอย่างกะทันหัน
จู่ ๆ หลี่ิก็มองไปที่ฮั่วก๋ายและกล่าวว่า "ธุรกิจ บอดี้การ์ดต้องรีบดำเนินการนะ ถ้าล่าช้ายังไงก็ต้องเซ็นสัญญากันพรุ่งนี้ ฉันจะไม่ทำถ้าเงินเดือนน้อยเกินไปนะ"
“ดี ดี มีอะไรก็ว่าไปตามนั้น” ฮั่วก๋าย กล่าวอย่างรวดเร็ว
เิเหลียนยี่ดูงงงวย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา สายตาของเธอมองไปที่ฮั่วก๋าย สิ่งที่เขาพูดในตอนนี้ไม่เหมือนกับน้ำเสียงปกติของเขาเลย
"งั้นฉันจะขอตัวไปก่อนนะ" หลี่ิบอกว่าเขากำลังจะไปแล้ว เขาก็ลุกขึ้นทันที
เมื่อเห็นเช่นนี้ฮั่วก๋าย ก็รีบมาที่ประตูและพูดว่า "เธอรอที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปส่งหลี่ิก่อน"
เดิมทีหลี่ิตั้งใจจะกลับบ้าน แต่เมื่อเขาคิดว่าบ้านที่เขาเช่าถูกไฟไหม้เขาก็อาจจะอยู่ในโรงแรมนี้สักคืน อย่างไรก็ตามฮั่วก๋ายจ่ายเงินสำหรับบิลของเขาอยู่แล้ว
ฮั่วก๋ายพาหลี่ิไปที่ชั้น 10 ของโรงแรมและพาเขาไปยังห้องที่เปิดไว้ล่วงหน้า
ห้องพักที่นี่ราคาหลายพันต่อคืน มันหรูหรากว่าห้องทั่วไปมาก ๆ แต่มันก็สะดวกสบายมากเช่นกัน แม้ว่าหลี่ิจะเข้าสู่อารยธรรมระดับสี่ที่สูงกว่ามนุษย์มากแล้ว แต่เขาไม่สามารถกำจัดธรรมชาติของมนุษย์ได้ก่อนที่จะถึงระดับที่เจ็ด สถานที่ที่สะดวกสบายนี้ยังคงเป็อะไรที่น่าพอใจในสายตาของเขา
ฮั่วก๋ายมองไปที่สีหน้าพึงพอใจของหลี่ิ ในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างจู่ ๆ หลี่ิก็พูดแทรก "ไม่ต้องถามหรอก ฉันจริงจังกับการเป็บอดี้การ์ดของนาย แม้ว่าฉันจะพูดความคิดที่แท้จริงของนายออกมา แต่ฉันก็จะไม่ปฏิเสธ ทำในสิ่งที่นาย้าเถอะ"
ฮั่วก๋ายรู้สึกประหลาดใจอีกครั้งเพราะฮั่วก๋ายกำลังจะถามหลี่ิแบบนั้นพอดี
นับั้แ่ที่เรียกหลี่ิมา ฮั่วก๋ายก็ได้ออกแบบชุดสุนทรพจน์ที่สมบูรณ์แบบไว้แล้ว เดิมทีเขาคิดว่าความคิดของเขาสมบูรณ์แบบแล้ว ดังที่เิเหลียนยี่ได้รู้ไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้
หลี่ิเพิ่งถูกไล่ออกจากบริษัท เขาไม่มีงานทำเขาเป็พนักงานฝ่ายจัดการเท่านั้น เงินของเขาที่ขาดไปก็ไม่พอกับค่าเช่าบ้าน ไหนจะมีค่าผ่อนรถอีก
ในกรณีนี้หลี่ิมักจะเห็นด้วยกับคำขอของฮั่วก๋ายแน่นอน เนื่องจากหลี่ิไม่ใช่นักสู้ แบบบอดี้การ์ดมืออาชีพด้วยวิธีนี้เขาจะระบายความโกรธของตัวเองและล้างแค้นให้กับอาการาเ็ที่แขน ในทางกลับกันหลี่ิจะทรมานเพียงน้อยเท่านั้น แต่อีกฝ่ายกลับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา
แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปหมด อีกฝ่ายก็ต้องทำตามแผนที่เขาวางไว้แทน ซึ่งทำให้ฮั่วก๋ายสับสนเล็กน้อย
หลี่ิเดินไปรอบ ๆ ห้อง เขาพอใจกับสภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกเป็อย่างมากเพราะเขาไม่เคยพักในโรงแรมระดับไฮเอนด์แบบนี้มาก่อน หลังจากตรวจสอบรอบ ๆ แล้วหลี่ิก็ยิ้มอย่างพึงพอใจเล็ก และกล่าวว่า "นายสามารถทำตามแผนเดิมของนายได้ สำหรับวันพรุ่งนี้และหลังจากนั้นอย่าทำการเปลี่ยนแปลงใด ๆ นายเป็นักธุรกิจและมีอะไรหลาย ๆ อย่างก็แตกต่างกันคนอื่น ๆ นายสามารถคำนวณได้ อย่างดีเยี่ยม แต่ฉันขอเตือนไว้นายไม่สามารถคำนวณได้ทุกอย่างในโลกนี้หรอกนะ”
เมื่อมองไปที่ท่าทีมั่นใจของหลี่ิ ฮั่วก๋ายก็พยักหน้าและพูดว่า "ตกลง เมื่อนายพูดอย่างนั้นฉันจะให้นายเซ็นสัญญาในวันพรุ่งนี้ สำหรับการจัดการหลังจากนั้นเราสามารถตัดสินใจได้ตามสถานการณ์"
หลี่ิเหลือบมองไปที่ฮั่วก๋ายและพูดอย่างจริงจัง "ผู้คุ้มกันและการไปที่เมือง Z จะรอช้าไม่ได้สักนาทีเดียว พวกเราต้องรีบแล้ว”
ฮั่วก๋ายบิดตัวสองสามครั้ง รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะสั่งตัวเองอยู่ แต่ฮั่วก๋ายไม่ได้แสดงออกในทันที อย่างไรก็ตามหลี่ิก็สัญญาว่าจะเป็ผู้คุ้มกันให้และเขาก็รู้ด้วยว่า เขาต้องปะทะกับเหล่าผู้คุ้มกันต่างชาตินั้น เราจะมาดูกันว่าพรุ่งนี้หลี่ิจะเป็แบบไหน
"ตกลง ตกลง ฉันจะให้จัดการให้ทันที" เมื่อนั้นฮั่วก๋ายก็หันไปทางซ้าย
หลี่ิมองออกไปนอกหน้าต่าง มองท้องฟ้ายามค่ำคืนและนั่งลงบนโซฟาพร้อมกับเปิดทีวี
ฮั่วก๋ายเดินลงไปชั้นล่างและกลับไปที่ห้องส่วนตัวของเขา เิเหลียนยี่กำลังเล่นกับโทรศัพท์มือถือของเธอในขณะที่ทานอาหารบนโต๊ะ หลังจากที่ได้เห็นฮั่วก๋าย เธอก็พูดอย่างสบาย ๆ "นายไปคุยอะไรกับเขามา แล้วไหนจะเื่ให้หลี่ิเป็บอดี้การ์ดอีก”
ฮั่วก๋ายเดินมาที่ที่นั่งของเขาและถอนหายใจเล็กน้อย หัวของเขาเต็มไปด้วยความคิด หลังจากมองไปที่เิเหลียนยี่ เขาไม่ได้ตอบโดยตรง เขาถามไปว่า "เธอคุ้นเคยกับหลี่ิคนนี้มากไหม เขาฝึกศิลปะการต่อสู้มาจริง ๆ เหรอ"
"ฉันไม่ได้บอกนายเหรอ ไม่มีใครในบริษัท ที่รู้จักเขาดีไปกว่าฉันแล้ว เขาไม่เคยไปโรงยิมด้วยซ้ำไม่รู้ว่าเขาไปแอบฝึกที่ไหนมาหรือเปล่า" เิเหลียนยี่กล่าว
ได้ยินเช่นนี้ฮั่วก๋ายก็ยิ่งไม่เข้าใจ
เิเหลียนยี่ผลักฮั่วก๋าย ด้วยมือของเธอและพูดว่า "นายยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ นายมีแผนอะไรกันแน่ที่ให้เขาไปเป็ผู้คุ้ม นายจะไปงานแข่งขันอะไรชาวต่างชาติพวกนั้น หรือจริง ๆ แล้วนายอยากจะแก้แค้นเขากันแน่”
“ฉันบอกนายไปแล้วนะ ว่าคืนนั้นเขาส่งฉันกลับบ้านเฉย ๆ ถ้านายจะหาเื่เขาจริง ๆ ฉันจะเลิกกับนายตอนนี้เลย ต้องขอบคุณเขา”
ฮั่วก๋ายแตะหน้าผากด้วยมือซ้ายหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า "ตอนแรกฉันคิดไม่ดีจริง ๆ นั่นแหละ แต่ฉันทำไม่ได้แล้วล่ะ"
"นายหมายความว่าอย่างไร ทำไมฉันถึงสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ กันเนี่ย?" เิเหลียนยี่ถาม
ฮั่วก๋ายมองไปที่เิเหลียนยี่ โดยปกติเขาไม่กล้าบอกเิเหลียนยี่ ว่าเขา้าทำร้ายหลี่ิ ภาพลักษณ์ของเขาจะจบลงตรงนั้นแหละ
"เอาหน่า เอาหน่า ทานข้าวเธอ ฉันจะพาเธอกลับบ้านเอง หลังอาหารเย็นมื้อนี้ ไม่ต้องถามอะไรพวกนั้นหรอก" ฮั่วก๋าย ปฏิเสธที่จะพูดและหยิบตะเกียบขึ้นมา
ในความเห็นของเิเหลียนยี่ คำพูดและการกระทำของฮั่วก๋าย นั้นผิดปกติไปมาก อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะถามคำถามอะไรพวกนั้น เธอส่งเสียงไม่พอใจและกินอาหารต่อไป
ในเวลานี้หลี่ิซึ่งอยู่ชั้นบนกำลังเอนกายบนโซฟาอันแสนสบาย และมีบนเบาะนุ่มนิ่ม ซึ่งสบายกว่าบนเตียงที่เขาเคยนอนมาเป็ไหน ๆ เนื้อหาที่ออกอากาศทางทีวีต่อหน้า เขาไม่จำเป็ต้องใช้รีโมตด้วยซ้ำ เขาสามารถเปลี่ยนได้อย่างอิสระ
ไม่เพียงแต่ทีวีเท่านั้น แต่หลี่ิยังสามารถสลับและเปลี่ยนเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดในบ้านได้อย่างอิสระ ซึ่งทำให้เขารู้สึกสบายมากขึ้นไปอีก
เขารู้สึกเหมือนเป็นักมายากลเลยในตอนนี้ ความรู้สึกที่โดดเด่นนี้ส่งผลต่อเขาอย่างมาก!
อย่างไรก็ตามในการทำเช่นนี้หลี่ิยังพบปัญหาร้ายแรงนั่นคือการใช้พลังงานในร่างกาย ความรู้สึกนั้นก็เหมือนกับมนุษย์ทั่วไปที่กินและดื่มน้ำทุกวัน โดยเฉพาะเมื่อมีได้รับอาหารและน้ำดื่มอย่างเต็มที่เท่านั้นมนุษย์จะมีจิติญญาและความเข้มแข็งเพียงพอที่จะทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ หลังจากทำงานหนักมานานความหิวก็จะปรากฏขึ้นเป็วงจรอันไม่มีที่สิ้นสุด
ในฐานะอารยธรรมระดับสี่ หลี่ิมีความแตกต่างจากมนุษย์เล็กน้อย การขาดพลังงานจะทำให้เกิดความว่างเปล่าซึ่งเหมือนกับว่าเป็คนมีพละกำลังมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
แม้ว่าหลี่ิจะไม่มีความรู้สึกว่างเปล่า แต่เขารู้ดีว่าหากความสามารถของเขาถูกลดทอนลงความรู้สึกนั้นจะอยู่ไม่ไกลจากเขาเลย หากเขาดูดซับพลังของเมืองมากเกินไปอีกครั้งหนึ่ง มันจะสร้างความเสียหายให้กับผู้คนในเมืองทั้งเมืองอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุดนี่คือดาวแม่ของหลี่ิเอง ดังนั้นการประหยัดพลังงานจึงมีความสำคัญและจำเป็มาก
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ร่างกายของหลี่ิก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงและไม่ได้ใช้ความสามารถตามอำเภอใจอีกต่อไป เขานอนอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งดูเหมือนว่าเขากำลังจะหลับแล้วในตอนนี้
3K
