ตอนที่ 2
“ไปเรียกหานตงออกมา ผู้ใหญ่ ขอเชิญอยู่เป็พยานให้ข้าด้วย”เฒ่าหานสั่งบุตรชายพร้อมกับหันไปเอ่ยขอร้องผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบ
“จิวเออร์เป็ยังไงบ้าง” เฒ่าหานมองลูกชายคนโตด้วยแววตาสำนึกผิดใบหน้าชรา ราวกับแก่ขึ้นไปอีกหลายปี
“หมอกำลังตรวจอาการขอรับ”หานตงตอบผู้เป็บิดาน้ำเสียงแฝงแววกังวล
“ยาที่ควรกิน ควรบำรุงเ้าให้หมอจัดมาให้เลยไม่ต้องประหยัด”บิดาเอ่ยบอกลูกชายอย่างปราณี ผิดกับนางหลี่ ที่แววตาเหลือกโผล่ง สีหน้าแสดงความไม่ยินยอมกำลังจะอ้าปาก ก็ถูกลูกสาวดึงไว้เสียก่อน
“หานตง พ่อขอโทษเ้า ที่ดูแลเ้าและครอบครัวไม่ดีปล่อยให้นางหลี่รังแกพวกเ้ามานาน พ่อเสียใจ”ผู้เป็บิดากล่าวกับบุตรชาย น้ำเสียงเ็ป
“ท่านพ่อ ลูก..” หานตงมองผู้เป็บิดาดวงตาแดงก่ำ
“รังแกอะไร ตาแก่ อยู่บ้านเดียวกัน ก็ต้องช่วยกันทำงานจะให้นั่งๆนอนๆเป็คุณหนูรึไง”นางหลี่ตวาดแว๊ดด้วยความไม่พอใจ
“อย่าคิดว่าข้า หูหนวกตาบอด มองไม่เห็น เด็กอายุไม่กี่ขวบ เ้าก็ให้ทำงานั้แ่เช้ายันมืด ข้าวอาหารก็น้อยนิด โจ๊กยังใสยิ่งกว่าน้ำข้าวอีกไหนจะสะใภ้ใหญ่ งานบ้านทั้งหมด เ้าก็ให้นางทำเพียงคนเดียว ไหนจะทำอาหารในจะต้องทำงานในไร่ คนอื่นมีใครมาช่วยสะใภ้ใหญ่บ้าง ที่ร่างกายนางไม่ไหว ก็เพราะเ้าใช้งานเสียยิ่งกว่าทาสเสียอีกยังไม่พอ เงินที่หานตงหามาได้ เคยไหมที่จะถึงมือครอบครัวเขา แล้วพวกเขา เคยบ่นเ้าสักคำไหม”เฒ่าหานกล่าวอย่างเหลืออดนางหลี่อ้าปากพงาบๆอยากเถียง แต่ไม่มีตรงไหนให้นางจะเถียงได้เลย
“หึ มันเป็หน้าที่ของสะใภ้ที่ต้องแสดงความกตัญญูอยู่แล้ว อีกอย่างข้าก็เลี้ยงหานตงมาั้แ่เล็ก เขาจะแสดงความกตัญญูต่อข้าแบบนี้ก็สมควรแล้ว”นางหลี่เถียงกลับอย่างข้างๆคูๆ
“พอ เลิกพูดได้แล้ว หานตง พ่อจะให้เ้าแยกบ้านเ้าจะว่ายังไง”เฒ่าหาน เอ่ยถามลูกชาย
“ท่านพ่อ”หานตงเงยหน้าขี้นมองบิดาด้วยความใดวงตาปรากฏแววควาดหวังพลาดผ่าน
“กรี๊ด ไม่ได้ ข้าไม่ให้แยก”นางหลี่กรีดร้องออกมาด้วยความใเมื่อจู่ ๆเฒ่าหานจะแยกบ้านให้หานตง ถึงแม้นางจะเคยเอ่ยปากขับไล่ ลูกกับเมียของเขาแต่นางก็ไม่เคยอยากให้หานตงแยกออกไป ถ้านางยอมนั่นหมายถึง เงินทองที่เคยได้จะหายไปนางไม่ยอมเด็ดขาด
“ท่านพ่อ ไม่ได้นะจะให้พี่ใหญ่ย้ายออกไปได้อย่างไรมันจะทำให้คนอื่นคิดไม่ดีและเอาไปนินทรารึเปล่า”อวี่เออร์ใรีบกล่าวห้ามปรามผู้เป็บิดาถ้าครอบครัวพี่ใหญ่ย้ายออกไป ใครจะทำงานบ้าน ทำอาหาร ล่ะ แค่คิดนางก็หน้ามืดครึมเสียแล้ว
“เ้าว่าอย่างไร หานตง ไม่ต้องสนใจใครทั้งนั้นเอาตามที่เ้าสบายใจ”เฒ่าหานไม่สนใจท่าทีร้อนใจของลูกเมีย เอ่ยถามบุตรชายคนโต
“ท่านพ่อ ข้าอยากแยกบ้านขอรับ”หานตงตอบผู้เป็บิดาแววตาแน่วแน่
“ไม่ได้/ไม่ยอม/ข้าไม่ยอมให้แยก”สามเสียงตะเบ่งออกมาพร้อมกันของผู้เป็สะใภ้รอง ลูกสาวคนเล็ก และนางหลี่
“ดี”เฒ่าหานพยักกับคำตอบของบุตรชาย โดยไม่สนใจฟังเสียงใครทั้งนั้น
“ผู้ใหญ่บ้านรบกวน ท่านเป็พยานในการแยกบ้านครั้งนี้ด้วยขอรับ”เฒ่าหานหันไปกล่าวกับผู้ใหญ่บ้านที่นั่งเงียบฟังการเจรจาของคนในครอบนี้
“ได้ เช่นนั้น ท่านจึงแจกแจงมาข้าจะทำการบันทึกให้”ผู้ใหญ่บ้านรับเอาพู่กันกระดาษและหมึกมาเตรียมร่าง
“บ้านฝั่งตะวันตกหลังนี้ให้หานตง”เฒ่าหานเอ่ยขึ้น
“ข้าไม่ให้ บ้านหลังนี้ ไม่ได้เด็ดขาดถ้าจะให้ ข้ายอมสู้ตายกับเ้า”นางหลี่มองเฒ่าหาน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เมื่อไม่สามารถห้ามเื่แยกบ้านได้แต่นางจะต้องไม่สูญเสียอะไรไปอีก
“แต่บ้านหลังนี้ เป็ของหานตงั้แ่แรก”เฒ่าหานมองนางหลี่ด้วยใบหน้าดำมือเมื่อเห็นความโลภของอีกฝ่าย
“ไม่ได้ ห้องทางตะวันตก ข้าจะยกให้ลูกสามหากเขากลับจากเล่าเรียนเขาจะได้มีห้องอยู่กับครอบครัวของเขา”นางหลี่ เอาลูกชายที่เป็ความหวังของนางและตาเฒ่าหานขึ้นมาอ้างทำให้อีกฝ่ายชะงัก
“ท่านพ่อไม่ต้องขอรับ ข้าไม่้าอยู่ที่นี่ท่านพอให้ที่อื่นข้าเถอะ”หานตง มองความลำบากใจของผู้เป็บิดา เขาเข้าใจ และอีกอย่างเขาไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้อีกต่อไปเขาไม่ไว้ใจ เขาห่วงลูกเมียจะถูกรังแกอีกครั้ง
“แต่มันเป็สมบัติของมารดาเ้าครึ่งหนึ่ง”เฒ่าหานยังมีความลำบากใจและติดละอายใจไม่น้อย ที่ไม่สามารถรักษาสมบัติของภรรยาคนแรก ให้บุตรชายได้
“งั้นก็เอาที่ดินติดชายเขา บ้านเดิมไปก็แล้วกัน”เฒ่าหานเอ่ยด้วยความหนักใจที่ดินบ้านเดิม ติดชายเขามีมีบ้านเดิมขนาด สองห้อง อยู่หลังหนึ่ง ซึ่งทรุดโทรมไปมากแล้วยังไม่รู้ว่าจะใช้การได้ไหม กับที่ดินอีกสิบหมู่
“ไม่ได้ ไม่ให้”นางหลี่ตวาดแหวด้วยความไม่พอใจนางไม่้าให้อะไรลูกเลี้ยงคนนี้ ไปแม้แต่อย่างเดียว
“จะมากไปแล้วนะนางหลี่ ที่ดินตรงนั้น ก็เป็สินเดิมของมารดาหานตงเ้าจะไม่ให้อะไรเขาไปซักอย่างเลยรึไง”ผู้ใหญ่บ้านอดที่จะโมโหความเห็นแกตัวของนางหลี่ไม่ได้
“ท่านพ่อขอรับข้า..”หานตงรู้สึกถึงความลำบากใจของบิดา
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ผู้ใหญ่บันทึกไปเลยที่ตรงตีนเขาบ้านเดิมนั้น ให้หานตรง พร้อมที่ดินสิบหมู่ยกให้เขา”เฒ่าหานไม่สนใจนางหลี่เอ่ยกับผุ้ใหญ่บ้านโดยตรง หานตงมองบิดาด้วยความซาบซึ่ง นางหลี่ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัด
“ส่วนของใช้ในบ้าน และอาหาร”เฒ่าหาน เอ่ยขึ้นเตรียมแบ่งสิ่งของภายในบ้าน
“ไม่ได้ ข้าไม่ยอมอีกต่อไปแล้วนอกจากของในห้องตะวันตก ข้าจะไม่ให้ลูกเ้ามาหยิบอะไรออกไปจากบ้านข้าได้แม้แต่อย่างเดียว”นางหลี่ลุกขึ้นะโด้วยความโมโห เมื่อเห็นสามีกำลังจะเข้ามาก้าวกายภายในเรือน
“ท่านแม่ ท่านควรให้อาหารพี่ใหญ่ไปบ้างนะขอรับถ้าไม่ให้ แล้วเด็กๆจะเอาอะไรกิน”บุตรชายคนเล็กพูดขึ้น เมื่อแม่เขาไม่คิดมีน้ำใจให้ผู้เป็พี่ใหญ่และหลานๆของเขาเลยแม่แต่น้อยทั้งยังรู้สึกระอายใจในสิ่งที่มารดาทำ
“อย่ามายุ่ง”มารดาหันไปตวาดบุตรชายคนเล็กที่อายุสิบห้าปี เมื่ออีกฝ่ายกำลังเข้าข้างคนอื่น โดยมีพี่สาวอย่างอวี่เออร์เบะปากมองน้องชายอย่างรังเกียจ
“ท่านพ่อขอรับ ไม่ต้องขอรับ ข้าพร้อมจะไปโดยไม่เอาหารก็ได้ขอรับ”หานตงใบหน้าเคร่งขรึมเอ่ยกับใบหน้า
“เ้ามันช่างเห็นแก่ตัว ใจดำ”เฒ่าหานใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธมองภรรยาราวกับไม่เคยเห็น
“หึ เ้าก็เห็นแก่ตัวจะแบ่งอาหารให้ลูกเ้าแล้วลูกข้าอีก ห้าคนล่ะ ใหนจะสะใภ้อีกสอง แล้วหลานอีก ถ้าให้พวกเขา แล้วลูกข้าจะพอกินได้อย่างไรแล้วไม่ต้องพูดถึงเื่แบ่งเงินนะ ข้าไม่มีให้ ข้าต้องเตรียมไว้สำหรับค่าเล่าเรียนของลูกสามและลูกสี่ที่กำลังจะออกเรือน”นางหลี่แจกแจงอย่างเห็นแก่ตัว ทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับเบือนหน้าหนีรับไม่ได้ ร่างสูงใหญ่ของเฒ่าหานสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
“ท่านพ่อ ข้าไม่เอาขอรับ แค่ท่านให้ครอบครัวข้าแยกตัวออกไปข้าก็พอใจแล้วขอรับ”หานตงมองผู้เป็บิดา อย่างเข้าใจ เขารู้ถึงความลำบากใจของบิดา
“ได้ พ่อขอโทษเ้า ที่ทำให้เ้าลำบาก”เฒ่าหานพูดกับบุตรชายแววตาเสียใจที่เขาช่วยอะไรลูกชายไม่ได้เลย
“ในเมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ก็ลงชื่อซะนับแต่นี้ หานตง เ้าก็แยกออกไปใช้ชีวิตให้ดีเล่า”ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยกับสองพ่อลูกอย่างเห็นใจพร้อมยื่นเอกสารให้พิมพ์ลายนิ้วมือ และให้ชาวบ้านที่ยังไม่ยอมแยกตัวออกไป มาเป็พยานโดยมีนางหลี่ยืนหน้าบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ
“ลำบากท่านแล้วขอรับ”หานตงโค้งตัวให้ผู้ใหญ่บ้านเมื่อทุกอย่างจบลง
“ไม่เป็ไร เป็หน้าที่ข้าอยู่แล้ว เ้าจะซ่อมบ้านเก่าเมื่อไหร่ให้คนไปบอกข้า ข้าจะให้ชาวบ้านไปช่วยเ้า”ผู้ใหญ่บ้านพูดกับหานตงด้วยความเห็นใจ
“ข้าคงต้องไปดูก่อนว่าต้องซ่อมอะไรบ้างขอรับ”หานตงกล่าวอย่างนอบน้อม ตอนนี้สภาพจิตใจของเขาดีขึ้น เมื่อได้แยกบ้านแล้ว
“ดี งั้นข้าก็จะกลับแล้ว”ผู้ใหญ่พยักหน้า ก่อนเอ่ยลาและเดินออกไป
“พรุ่งนี้พ่อจะไปดูกับเ้า ว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง”บิดาตบไหล่ผู้เป็บุตรชายพร้อมกับเดินเข้าบ้านพร้อมกับไหล่ที่ไม่อาจตั้งตรงได้อย่างเดิม พร้อมกับนางหลี่และลูกสาว ที่สะบัดหน้าหนีด้วยความไม่พอใจ เดินตามหลังเฒ่าหลี่เข้าบ้าน
“พี่ใหญ่ข้าก็จะไปช่วยท่านเช่นกัน”น้องชายคนเล็กกล่าวกับพี่ชายที่เขานับถือมาโดยตลอด
“ขอบใจมากน้องเล็ก”หานตงมองเด็กหนุ่มอย่างซาบซึ้งอย่างน้อยน้องคนนี้ก็มีน้ำใจกับเขาและครอบครัวมาโดยตลอด
5K
