หลังจากทานข้าวเสร็จเหมือนฝันออกมานั่งรับลมเย็นๆที่ได้ต้นจามจุรี
“ยังไม่นอนอีกเหรอ?”เสียงตะวันที่เดินมาจากข้างหลัง
“ยังค่ะพอดีเหมือนออกมาโทรหาแม่น่ะคะ”
“คุณป้าคงจะเป็ห่วงเหมือนมาก”
“ค่ะ ปกติเหมือนกับแม่ก็จะโทรคุยกันบ่อยๆอยู่แล้ว”
“อืม”ตะวันพยักหน้า
“เพียงแต่พอเหมือนมาฝึกงานแม่เขากลัวว่าจะรบกวนเหมือนน่ะค่ะเลยรอให้เหมือนว่างแล้วโทรกลับไปเอง”ตะวันยิ้มให้คนตรงหน้าเป็จังหวะที่ฐานทัพกำลังเดินออกมาจากห้องทำงานพอดีสายตาเข้มจ้องมองไปที่คนทั้งคู่ ภาพสองคนที่นั่งคุยกันดูสนิทสนม ยิ้ม หัวเราะให้กัน ตลอดเวลาของการสนทนา
“เหมือนฝัน..เธอ..ไม่เบาเลยจริงๆพึ่งมาได้ไม่กี่วันทำให้หมอตะวันที่หวงชีวิตโสดออกมานั่งคุยด้วยได้”หึหึหึเสียงหัวเราะในลำคอของฐานทัพที่ยืนมองคนทั้งคู่อยู่หน้าออฟฟิศ
“ดึกแล้วเข้าห้องเถอะเดี๋ยวพี่เดินไปส่ง”
“ค่ะความจริงใกล้แค่นี้เหมือนไปเองได้”เธอรีบปฏิเสธเขา
“ไปเถอะ”เมื่อปฏิเสธไม่ได้เธอจึงเดินไปพร้อมกับตะวัน
“พี่ตะวันทำงานที่นี่นานแล้วเหรอคะ”
“อืมั้แ่ที่พี่เรียนจบ”
“อื้อหลายปีแล้วสิ”ดวงตากลมโตหันมายิ้มให้เขา
“อื้มหลายปีเหมือนกัน”
เมื่อเดินมาถึงหน้าหอพักตะวันก็หยุดเดินพร้อมหันมาจ้องหน้าสาวตรงหน้าอย่างอยากจะสื่อความในใจเหมือนฝันมองหน้าหมอตะวันอย่างเขินๆ เมื่อเจอเข้ากับสายตาคู่นั้น
“ฝันดีนะ”
“เอ่อฝันดีค่ะ”เธอรีบวิ่งขึ้นห้องทันทีโดยไม่ได้หันกลับมามองอีกตะวันยืนดูหญิงสาวเดินขึ้นห้องเมื่อเธอเข้าห้องเป็ที่เรียบร้อยแล้วเขาก็หันหลังเดินกลับห้องของตัวเอง
“อะไรทำให้หมอตะวันผู้รักชีวิตโสดออกจากคอมฟอร์ทโซนได้”ฐานทัพเอ่ยแซวเพื่อน หมอตะวันยิ้มให้ชายหนุ่มเ้าของฟาร์มพร้อมกับเดินไปหาเ้าของเสียงนั้น
“ยังไม่กลับอีกเหรอ?”
“อืมนั่งเคลียร์งานพึ่งเสร็จกำลังจะกลับแต่ได้เห็นอะไรดีๆ”ฐานทัพพูดไปยิ้มไป
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”ฐานทัพถามออกไปตามตรง
“ไม่ใช่อย่างที่คิด”คิ้วหนาขมวดเป็ปมอย่างไม่เชื่อ
“เหมือนฝันเป็รุ่นน้องบ้านเดียวกัน”ตะวันเอ่ยบอกไปตามความจริงใบหน้าคม คลายความสงสัย จริงด้วยเขาเคยอ่านประวัติเธอ ที่อยู่ของเธอ มิน่าล่ะ
“งั้นนายก็รู้จักและสนิทกับเธอมากเลยสิ”
“ก็สนิทมากบ้านอยู่ใกล้กัน”พูดจบหมอตะวันก็เดินจากไป ทิ้งให้ฐานทัพอยากรู้มากขึ้นไปอีก
“เฮ้ยไอ้หมอไปอย่างนี้เลยเหรอว่ะ?”
“ครับพรุ่งนี้ผมมีงานแต่เช้าครับ”ฐานทัพมองเพื่อนแล้วส่ายหน้าให้เพื่อนที่เดินหนีเขาไปพร้อมกับหันกลับไปมองที่ห้องพักของหญิงสาวที่อยู่ในความคิดของเขาในตอนนี้
“ความสัมพันธ์ต้องไม่ธรรมดาแน่ญาดาเธอเจอเื่ยากเข้าแล้ว”ฐานทัพเอ่ยกับตัวเองแล้วเดินกลับไปขึ้นรถ
.....
เวลาเจ็ดโมงครึ่งเหล่านักศึกษาต่างมารวมตัวกันที่ลานใต้ต้นจามจุรีหลังจากทานข้าวเสร็จ
เมื่อมากันครบแล้วทุกคนก็ขึ้นรถพร้อมกันวันนี้ตะวันนั่งรถเข้าฟาร์มไปทำงานพร้อมกันกับรุ่นน้องนักศึกษารถสองแถววิ่งออกจากหอพักเพื่อไปส่งนักศึกษาฝึกงานตามจุดต่างๆ
“แล้วพี่หมอลิตากับพี่หมอพีต้าร์ละคะ”น้อยหน่าเอ่ยถามหมอตะวันเมื่อไม่เห็นรุ่นพี่อีกสองคน
“สองคนนั้นเข้าฟาร์มไปแล้วเดี๋ยวพวกเธอก็เจอที่ฟาร์มนั่นแหละ”
“ออกแต่เช้าเลยนะคะ”น้อยหน่าเอ่ยชมรุ่นพี่ทั้งสองคน
“ อือเวลาสงสัยอะไรก็ถามพี่เขาได้เลยนะ”ตะวันเอ่ยกับรุ่นน้องที่เหลือเมื่อรถจอดที่ฟาร์มม้าเป็จุดแรก
“โชคดีนะเหมือนฝัน”น้อยหน่าโบกมือให้เธอ
“อืม กอดเ้าปุกปุยเผื่อด้วย”
“อื้ม”สองสาวโบกมือให้กัน เหมือนฝันฉลาม และช่อฟ้า เดินตามหมอตะวันเข้าไปในฟาร์ม
วันแรกของการเริ่มงานตะวันแนะนำที่เก็บอุกรณ์เครื่องมือแพทย์ในห้องทำงานให้กับรุ่นน้องเพื่อที่เวลาใช้งานจะได้หยิบใช้ง่าย
“อย่าลืมเบิกจ่ายทุกครั้งเมื่อหยิบใช้งาน”
“ครับ/ค่ะ”
“บันทึกประวัติการรักษาของม้าทุกตัวอยู่ตรงนี้วันนี้ก็อ่านประวัติการรักษาไปก่อนแล้วกัน”ตะวันสั่งงานแรกกับรุ่นน้องก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานเข้าคอกม้า
“ทำไมวันนี้ถึงแวะมาแต่เช้าละครับคุณฐานทัพ”ตะวันเอ่ยทักทายฐานทัพที่เดินเข้ามาที่คอกม้าแต่เช้า
“อืม มาดูเชลซี่หน่อย”ตะวันพยักหน้าเดินตามฐานทัพไป หลังจากที่ตะวันออกจากห้องไปได้ไม่นานเหมือนฝันเหมือนจะนึกอะไรออกเธอจึงหยิบบันทึกการรักษาแล้วเดินออกจากห้องไปทันที
“เหมือนจะไปไหน”ฉลามเอ่ยถาม
“ก็จะไปดูม้าไงอ่านแค่บันทึกแล้วจะรู้จักเหรอว่าเป็ตัวไหน”
“อือ ก็จริง ไปด้วยสิช่อฟ้าเธอไปไหม?”ฉลามหันมาถามเพื่อน
“ไปก่อนเลย”
“อืม”ฉลามตามเหมือนฝันออกไปทันที
ตะวันมองเห็นเหมือนฝันที่เดินถือสมุดบันทึกออกมาตามหาม้าที่คอกก็ยิ้มที่มุมปากนั่นทำให้ไม่พ้นสายตาของฐานทัพที่มองตามไปและรู้สาเหตุที่เพื่อนเขายิ้มจนฐานทัพต้องกระแอมไอ
“อะฮึ้ม!”
“มากกว่าน้องข้างบ้านหรือเปล่า?”
“ก็อยากให้เป็แบบนั้น”
“งั้นขอยืมตัวก่อนแป๊บหนึ่งนะ”ฐานทัพเอ่ยแล้วเดินตรงไปที่หญิงสาวที่กำลังอ่านแฟ้มประวัติม้าอยู่ตะวันมองตามเพื่อนด้วยใบหน้าไม่ค่อยสบายใจนักเมื่อเห็นชายหนุ่มเ้าของฟาร์มกำลังจะทำอะไรบางอย่างตะวันก็รีบเดินตามออกไปในทันที
“เธอ”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเหมือนฝันและฉลามหันหน้ามาพร้อมกันฐานทัพชี้ไปที่เหมือนฝัน
“เหมือนฝัน”เสียงทุ้มเอ่ยชื่อเธอเธอหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะเดินไปหาเขา
“คุณฐานทัพมีอะไรหรือเปล่าคะ?”เธอถามเขาออกไปอย่างเคารพ
“ตามผมมานี่หน่อย”พูดจบฐานทัพก็เดินออกไปเหมือนฝันฝากบันทึกไว้ที่ฉลามแล้วรีบวิ่งตามเขาออกไป
“จะมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?”ฉลามอดที่จะเป็ห่วงเพื่อนไม่ได้จึงได้เอ่ยถามหมอตะวันออกไป
“ไม่หรอก พี่รู้จักคุณฐานทัพดีไม่มีปัญหาอะไรหรอกนายไม่ต้องเป็ห่วง”ตะวันบอกฉลามเมื่อเห็นสีหน้าที่เป็กังวลของเขา
“ครับ”
ฐานทัพเดินมาเลือกม้าที่อยู่ในคอกส่วนเหมือนฝันที่เดินตามเขามาเธอเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าเขา้าให้เธอทำอะไรกันแน่
“คุณฐานทัพจะให้เหมือนทำอะไรหรือคะ?”
“เลือกม้า?”
“เลือกม้า?” เธอยืนงงให้เธอเลือกม้าทำไม ถึงจะมีคำถามอยู่ในใจแต่เธอก็เดินไปเลือกม้าตามที่เขาบอกเหมือนฝันเดินไปเรื่อยๆเห็นม้าตัวหนึ่งที่รู้สึกถูกใจเธอเดินเข้าไปใกล้เอามือลูบที่ลำคอของมัน
“ไง ฉันชื่อเหมือนฝันยินดีที่ได้รู้จัก”เธอเอ่ยทักทายกับม้าฐานทัพหันไปมองร่างบางก็เห็นเธอเดินเข้าไปใกล้ม้าตัวโปรดของเขาเขายืนมองเธอนิ่งนาน ก่อนจะเดินเข้าไปหา
“เธอเลือกตัวนี้งั้นเหรอ?”เขาเอ่ยถามกับเธออีกครั้งหญิงสาวพยักหน้าแต่สายตายังคงจับจ้องที่ม้าตัวนั้นไม่แม้แต่จะหันมามองเขาเลยสักนิด
“ค่ะ”ไม่นานเธอก็หันมาเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปใบหน้าหวานหันมาปะทะสายตาคมที่กำลังจ้องมองเธออยู่นาน
“มีอะไรหรือเปล่าค่ะ?”
“เปล่า”
“เธอเคยขี่ม้าไหม?”ใบหน้าคมจ้องใบหน้าหวานที่ตอนนี้เธอก็จ้องหน้าเขาเช่นกัน
“ไม่เคยค่ะ”
“ลองดูหน่อยไหม?”
“อะไรนะคะ”
“ก็ลองขี่ไง หรือว่าคุณไม่กล้า”
“ก็ไม่กล้าจริงๆนั้นแหละ”เธอเอ่ยเสียงเบา แต่นั่นก็ดังพอที่จะทำให้เขาได้ยิน ฐานทัพหัวเราะ
“นึกว่าจะแน่”คำพูดดูถูกนั่นทำให้เธอตาโตคิ้วสวยผูกเป็ปม เมื่อคิดว่าจะให้เขาดูถูกเธอแบบนี้ไม่ได้
“ฉันจะลองค่ะ”
“อืม ต้องอย่างนี้สิ”ฐานทัพเปิดคอกม้าแล้วจูงม้าตัวที่เธอเลือกออกมาที่สนาม
“ขึ้นสิ”ไม่ใช่แค่คำพูดแต่สายตายังออกคำสั่งกับเธอเหมือนฝันเดินเข้ามาใกล้ม้าที่เธอเลือก ก่อนจะก้าวเท้าปีนขึ้นไปอย่างยากลำบากพอนั่งได้ที่แล้วเธอก็ก้มตัวลงมาหาเ้าม้า
“เฟเซี่ยน เหมือนฝันขี่เป็ครั้งแรกช่วยเหมือนฝันด้วยนะ”ร่างเล็กเงยหน้าขึ้น เจอสายตาคม
“คุณรู้ชื่อม้าได้ยังไง”ฐานทัพเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย
“เอ่อ ฉัน ฉัน เดาเอาน่ะคะ ฮ่า ฮ่าฮ่า”เธอแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อน
“ไปหรือยังคะฉันพร้อมแล้ว”ทันทีที่เธอพูดจบร่างบางก็ใเมื่อม้าออกก้าวเดิน
“อื้อ เฟเซี่ยนเบาๆกับเหมือนหน่อยนะ”ฐานทัพจูงเฟเซี่ยนให้เธอขี่ เพียงไม่นานเขาก็ปล่อยมือ
“คุณปล่อยมือเลยเหรอฉันไม่เคยขี่จริงๆนะ”
“เข้มไปเอาม้าอีกตัวมาให้ฉันหน่อย”ฐานทัพเอ่ยกับลูกน้องคนสนิทพร้อมกับหันกลับมาจับม้าให้หญิงสาวอีกครั้ง
“ครับนาย”
“แน่ใจนะว่าขี่ครั้งแรก”เหมือนฝันพยักหน้าให้ชายหนุ่มที่เดินใกล้ๆ
“งั้นก็ถือว่ามีพร์ท่าทางของเธอเหมือนไม่ใช่ครั้งแรก”ฐานทัพคิดในใจขณะที่จูงม้าให้หญิงสาวตรงหน้าขี่ชายหนุ่มจ้องมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนม้าด้วยความสงสัย
“ครั้งแรกจริงเหรอคุณดูไม่ค่อยเหมือนนะ แต่จะว่าไปดูท่าเ้าเฟเซี่ยนจะชอบคุณมากนะ”ฐานทัพแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่หญิงสาวพูดก่อนจะเดินไปขึ้นม้าอีกตัวควบเดินมาหาเธอ
“ไปเถอะเฟเซี่ยน”ฐานทัพควบม้านำหน้าเหมือนฝันเ้าเฟเซี่ยนก็วิ่งตามเ้าของไปทันทีอย่างรู้ทันเหมือนฝันใกลัวเมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะถูกเฟเซี่ยนพาวิ่งออกไปไกล
“เฟเซี่ยนช่วยเหมือนด้วยนะเหมือนกลัว”เหมือนฝันเอ่ยกับม้าที่เธอนั่ง
“ไม่ต้องห่วงจับให้ดีๆก็พอ”เ้าเฟเซี่ยนเอ่ยกับเธอ
“อื้ม”เหมือนฝันนั่งตัวตรงทำตามที่เฟเซี่ยนบอกแล้วม้าทั้งสองตัวก็วิ่งออกไปตามๆกัน
6K
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
