ไม่เป็นแล้วโสมพันปี เกิดใหม่ชาตินี้ขอเป็นคุณหนูหกที่ได้แต่งงาน! [จบ]

            ช่างไร้เดียงสาเหลือเกินปั้นตุ๊กตาหิมะอะไรกันเล่า

            “ข้าพาเพื่อนมาเล่นกับพวกเจ้าด้วย” เจินเจินกล่าวคำ

            สามพี่น้องกู้เหลียวซ้ายแลขวา รอบด้านมีแต่หิมะ ไม่เห็นเงาผู้ใดเลยสักคน

            “เสี่ยวไป๋ ออกมา” เจินเจินกวักมือไปทางกองฟืนเอ้อร์หลางหันไปมองอย่างสงสัยว่าเหตุใดต้องแอบด้วย แต่ทว่าเมื่อเห็นสิ่งที่โผลออกมาก็ถึงกับตกใจจนฉี่ราดรวมถึงซานหลางและซื่อหลางด้วยเช่นกัน

            เจินเจินจูงมือกู้อวี้พาไปหยุดอยู่ตรงหน้าเสือขาวตัวใหญ่ ก่อนจะแนะนำให้ชายหนุ่มรู้จัก“เสี่ยวไป๋ นี่คือพี่ชายของข้า เป็นคนที่ข้าชอบมาก พี่ชาย นี่คือสหายของข้า เสี่ยวไป๋เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด”

            สามพี่น้องสกุลกู้ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลต่างอ้าปากค้างต่อภาพเบื้องหน้าพยายามจะส่งเสียงร้องออกมาแต่กลับพบว่าเปล่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ในสมองของพวกเขาขาวโพลนด้วยไม่รู้จะทำเช่นไรกับสถานการณ์ในเวลานี้ดี

            ‘นี่พวกเขาเป็นใคร แล้วมาทำอันใดอยู่ตรงนี้’ ทั้งสามคิดในใจ ก่อนจะเห็นว่าเสือขาวตัวใหญ่เอาศีรษะถูไถกับมือของเจินเจินมันส่งเสียงครางอย่างออดอ้อน

            “พี่ชาย ท่านก็ลูบมันได้นะ” เจินเจินเชื้อเชิญให้กู้อวี้สัมผัสตัวเสี่ยวไป๋แม้สีหน้าของชายหนุ่มจะเรียบเฉย ทว่าภายในใจรู้สึกเครียดเขม็งเป็นอย่างยิ่งเขายื่นมือออกไปท่ามกลางการให้กำลังใจของเจินเจินเจ้าเสือขาวแลบลิ้นเลียที่มือของเขา ยามนี้เขากับมันยืนอยู่ใกล้กันมาก จนเห็นเขี้ยวอันแหลมคมได้อย่างชัดเจนแต่โชคดีที่เสี่ยวไป๋เก็บเขี้ยว หาไม่แล้วกู้อวี้อาจจะโดนคมเขี้ยวของมันแทงทะลุมือก็เป็นได้

            “เสี่ยวไป๋ ให้พี่ชายลูบท้อง ต่อไปพวกเราก็จะถือว่าเป็นสหายกันแล้ว”เจินเจินแย้มยิ้มอย่างยินดีที่พี่ชายรับเสี่ยวไป๋ของนางได้ เจ้าเสือขาวจึงส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะนอนหงายท้องขาสี่ข้างชี้ขึ้นฟ้าเผยให้เห็นท้องสีขาวดุจหิมะ

            สามพี่น้องกู้ที่มองดูอยู่ถึงกับตาโตด้วยความสับสน ‘เจ้าสัตว์ตรงหน้าคือเสือแน่หรือ ไฉนถึงได้เชื่องประหนึ่งแมวเช่นนี้?’

            ถึงแม้ในใจกู้อวี้จะรู้สึกประหวั่นอยู่ลึกๆ แต่เขาก็เชื่อใจเจินเจินจึงค่อยๆนั่งยองลงกับพื้น แล้วยื่นมือไปลูบท้องของเจ้าเสือขาว ท้องของมันนุ่มนิ่มยิ่งกว่าศีรษะมากลูบแล้วให้ความรู้สึกสบายมือเหลือเกิน เขาลูบไล้ไปมา เจ้าเสือก็หลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้ม

            เจินเจินเห็นแล้วตบมืออย่างชอบใจ “พี่ชาย มันชอบท่าน” กล่าวจบเด็กหญิงจึงเอ่ยกับเสี่ยวไป๋ว่า“เสี่ยวไป๋ลุกขึ้น พาพวกเราไปเล่นข้างนอกกันเถิด”

            เจ้าเสือขาวลุกขึ้นยืนทันที เจินเจินออกแรงจับตัวมันไว้ขณะปีนขึ้นไปบนหลังขณะที่เอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางเห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารทว่าเสี่ยวไป๋ประหนึ่งจะไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น ไม่แม้แต่จะส่งเสียงร้องใดออกมาแม้แต่คำเดียว

            เจินเจินที่ปีนขึ้นไปอยู่บนหลังเสือเรียบร้อยแล้วยื่นมือไปทางกู้อวี้“พี่ชาย ขึ้นมาเร็วเข้า”

            ในสมองของเอ้อร์หลาง ซานหลางและซื่อหลางพลันปรากฏภาพจินตนาการหนึ่งขึ้นมานั่นคือภาพของแม่ทัพผู้หล่อเหลาองอาจห้าวหาญที่หลังจากชนะศึกและกำลังเดินทางกลับเมืองหลวงระหว่างทางได้บังเอิญพบกับหญิงงามนางหนึ่ง แม่ทัพผู้นี้เห็นหญิงงามนางนั้นก็เกิดความรู้สึกชมชอบเลยต้องการจะพาตัวไปด้วย จึงยื่นมือมาที่เชื้อเชิญพลางเอ่ยว่า “แม่นางรีบขึ้นมาเร็วเข้า…”

            พี่ชายผู้หล่อเหลาของพวกเขาถูกพาขึ้นหลังเสือจากนั้นเจ้าเสือขาวก็พุ่งทะยานวิ่งออกไป เพียงพริบตาก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

             “พี่รอง ข้าก็อยากขี่เสือบ้าง!” ซานหลางเอ่ยกับพี่ชายของตน

            ท่านอารองหยวนเคยเล่าเรื่องเสือให้ฟัง ทว่าเคยฟังกับได้เห็นกับตามันคนละเรื่องกันยามที่ได้ฟังแม้จะรู้สึกอิจฉา แต่มันก็แค่เท่านั้น ครั้นได้เห็นกับตาตัวเองแล้วทำให้อดรู้สึกริษยาพี่ชายผู้ที่เปรียบเสมือนเทพเซียนในสายตาพวกเขามิได้

            “ข้าก็อยากเช่นกัน!” เอ้อร์หลางลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง

            ส่วนซื่อหลาง “ตูดข้าแข็ง!”

            เอ้อร์หลางและซานหลางหันไปมองน้องชายโดยพร้อมเพียง ซื่อหลางก้มหน้าเอ่ยอย่างม่อยๆ ว่า “ข้าฉี่ราดกางเกง”

            เอ้อร์หลาง ซานหลางได้ยินเช่นนี้พลันนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาก็ฉี่ราดกางเกงเช่นกันทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ก่อนจะพากันไปนั่งหน้ากระถางไฟเพื่อให้ร่างกายอบอุ่นข้างนอกหนาวเหลือเกิน หากได้สติช้ากว่านี้อีกหน่อยคงต้องแข็งตายแน่ๆ

            “พี่รอง ข้าอยากขี่เสือ!” เมื่อร่างกายอบอุ่นดีแล้วซานหลางจึงเอ่ยออกมาอีกคราถึงแม้ปากบอกว่าอยากขี่ หากอีกใจนั้นกลับไม่กล้า

            ขณะที่เอ้อร์หลางเองก็อยากลองขี่เสือเช่นกัน พลางย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่เจ้าเสือขาวออกจะเชื่อฟังเจินเจินถึงเพียงนั้น ต้องยอมให้พวกเขาขี่แน่ เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็กัดฟันแล้วลุกขึ้นยืน“ไป พวกเราไปรอที่หลังบ้าน!”

            ทั้งสามคนรวบรวมความกล้าแล้วพากันเดินออกไปรอที่ลานหลังบ้าน โดยมีซื่อหลางเดินตามออกไปเป็นคนสุดท้ายเพราะรีบวิ่งไปหยิบถุงร้อนเนื่องจากอากาศข้างนอกหนาวเหน็บ หากมีถุงร้อนไว้ข้างตัวจะช่วยคลายหนาวได้มาก

            ทั้งสามคนรอได้สักครู่เอ้อร์หลางและซานหลางที่หนาวจนน้ำมูกไหลหันไปมองซื่อหลางซึ่งกำลังถือถุงร้อนยืนอยู่ใต้ชายคาบ้านเหตุใดพวกเขาถึงคิดไม่ได้แบบเจ้าสี่นะ

            คนทั้งสามมองไปทางประตูหลังบ้าน ทว่าคนที่พวกเขารอคอยก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมาเสียทีจนกระทั่งกู่ซื่อออกมาตามนางมองบุตรชายทั้งสามคนที่ยืนตากอากาศหนาวจนใบหน้าแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง จึงรีบสั่งให้พวกเขาทั้งหมดรีบเข้าไปในบ้านแล้วดื่มน้ำขิงแช่น้ำร้อน หาไม่แล้วอาจจะไม่สบายเอาได้

            “พี่ชาย สนุกหรือไม่ เป็นเพราะข้าตัวเตี้ยเกินไปจึงกันลมให้ท่านได้แค่หน้าอกไม่อาจกันลมให้ใบหน้าของท่านได้ ท่านไม่สู้เอาหน้าซุกมาที่คอของข้าไว้คอเสื้อของข้าทำจากขนกระต่ายให้ความรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก!”

            ขณะที่กู้อวี้กับเจินเจินซึ่งได้ขี่วนรอบเขาหนึ่งรอบเป็นเพราะบนพื้นถูกปกคลุมด้วยหิมะจึงมีผลต่อความเร็วในการวิ่งของเสี่ยวไป๋ แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังวิ่งได้เร็วมากอยู่ดีและด้วยมีหิมะตกลงมาไม่หยุดหย่อน ทำให้หมวกของทั้งคู่จึงกลายเป็นสีขาวโพลน

            ถึงแม้อากาศจะเหน็บหนาว แต่ประโยคนี้ของเจินเจินกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นจนแทบร้อนเลยทีเดียว

            กู้อวี้ใช้เสื้อคลุมของตนเองห่มคลุมร่างของเจินเจินขณะที่มือจับตรงคอของเสี่ยวไป๋ไว้สภาพในตอนนี้จึงเหมือนเขากำลังกอดนางอยู่กลายๆการได้ขี่เสือเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าเขียนลงในนิยาย ทว่าบัดนี้เด็กหญิงในอ้อมกอดกำลังพาเขามาสัมผัสกับประสบการณ์นี้ช่างให้ความรู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้

            “พวกเรากลับกันเถิด” ถึงแม้คนทั้งคู่จะสวมเสื้อผ้าที่ให้ความอบอุ่นแต่ทว่าพวกเขาอยู่ข้างนอกมานานแล้ว อีกทั้งหิมะก็ตกหนักเขาจึงกลัวว่าเด็กหญิงจะหนาวจนตัวแข็งได้

            “รอให้อากาศอบอุ่นกว่านี้ ข้าค่อยพาเจ้ามาเล่นกับเสี่ยวไป๋” กู้อวี้เอ่ยคำ

            หลังจากพวกเขาขี่วนรอบเขาหนึ่งรอบ ทำให้กู้อวี้นึกวางใจในตัวเจ้าเสือขาวขึ้นไม่น้อยเจินเจินช่างเป็นเด็กหญิงที่น่าประหลาดโดยแท้แม้แต่เสือบนภูเขาก็ยินดีและยินยอมให้นางขึ้นขี่ หรือว่านางจะเป็นปีศาจ หาไม่แล้วจะหาเหตุผลมาอธิบายเหตุการณ์นี้ว่าอย่างไร

            เขารู้สึกว่าเมื่อชาติที่แล้วหรือไม่ก็ชาติก่อนชาติที่แล้วตัวเขาคงทำดีเอาไว้มากไม่อย่างนั้นชาตินี้สวรรค์จะมีเมตตาส่งปีศาจตัวน้อยที่แสนน่ารักเช่นนี้มาอยู่ข้างกายเขาได้อย่างไรทั้งยังเรียกเขาว่าพี่ชาย ทั้งปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงใจ นางมีค่าต่อเขาอย่างมาก และมากพอที่จะให้เขาปฏิบัติกลับคืนอย่างจริงใจและยินดีใช้ทั้งชีวิตเพื่อปกป้องนาง